طبیب اصفهانی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰

هرجا که سگی ست آستانی دارد

هر جا مرغی ست آشیانی دارد

جز درگه تو، طبیب خو کرده به غم

کافر بادا اگر گمانی دارد