سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۷

به دل چه پند دهم تا دل از تو برگیرد

به جان چه چاره کنم تا رهی دگر گیرد

کسی که دل ز تو برگیرد اندر آن عجبم

که بر کجا نهد آن دل که از تو برگیرد

به یک نظر بگرفتی و مر او نیست شگفت

که آفتاب جهان را به یک نظر گیرد

اگر نقاب براندازی از جمال به شب

چراغ مرده ز شمعِ رخ تو درگیرد

وگر فرستی پروانه‌ای به گورستان

چو شمع کشته تو زندگی ز سر گیرد

فتاد در همه عالم ز عشق تو شوری

به خنده لب بگشا تا جهان شکر گیرد

بدان امید که از دامنت فشانم گرد

سر آستین مرا دیده در گهر گیرد

تو آفتاب صفت گر به عاشقان نگری

نماز شام همه رونق سحر گیرد

زآب چشم روان دیده را میسر نیست

که خاک کوی تو چون سرمه در بصر گیرد

اگر چو سیم به آتش بری ازو سکه

دل شکسته من مهر تو چو زر گیرد

مگر تو چاره کنی ورنه سیف فرغانی

کدام چاره سگالد که با تو درگیرد