کوروش در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۱۱ دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل دوازدهم - قَالَ النَّبُّي عَلَیْهِ السَّلَامُ اَللَّیْلُ طَویْلٌ فَلَا تُقَصِّرْهُ:

قَالَ النَّبُّی عَلَیْهِ السَّلَامُ اَللَّیْلُ طَویْلٌ فَلَا تُقَصِّرْهُ بِمَنَامِکَ وَالنَّهَار مُضْیُ فَلَا تُکَّدِرْهُ بِآثامِکَ

 

لطفا ترجمه کنید

رامین ق در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » منوچهر » بخش ۴ - سفر سام و زال به کابل و عاشق شدن زال بر دختر مهراب:

درود بر دوستان، بیت ۴۹

به دل زال را خواند ناپاک دین 

منظور چیه؟

mosa mosa در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۲۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶۰:

در گشاد عقده ی هستی که دندانگیر نیست(براساس چاپ سنگی رامپور)

علیرضا زیارتی alirezaziarati۱۲۰۵@gmail.com در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۵ در پاسخ به رضا از کرمان دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۶:

ممنون

 

محسن جهان در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۴:

تفسیر ابیات ۱۱ و ۱۲؛

مولانا با اشاره به آیه مبارکه ۶ سوره عادیات " ان الانسان لربه لکنود" می‌فرماید: انسانها بطور عام نسبت به این همه نعمات عطا شده ناسپاس بوده، و به همین دلیل روزنه دل آن‌ها که جایگاه انتشار نور الهی است بسته شده است.
و در بیت دوم تاکید می‌کند: ای بشر تو همواره‌ به دنبال روزی بیشتر هستی، که دائما" از طرف باریتعالی بسوی تو روان است، ولی حیف که نسبت به نزول این نعمات ناآگاه بوده و در غفلت بسر می‌بری.

ایلیا کریمی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۷ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۲۷:

عالی بود 

عالی بود 

امیرحسین ربیعی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳:

با عرض سلام 

اگر برای دوستان مقدور هست این شعر را تفسیر کنند مخصوصا این بیت

گویی آن صبح کجا رفت که شب‌های دگر

نفسی می‌زد و آفاق منور می‌شد

باتشکر. 

رضا از کرمان در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۲۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۶:

اقای زیارتی عزیز درود بر شما 

معنی این حکایت وابیات پر واضح است ولی صرفاً جهت پاسخ حضرتعالی در تکمیل حاشیه دوست گرامی آقا حسین  به عرض میرسانم که  موضوع وپیام اخلاقی این حکایت در نفی ریا کاری است شخصی زاهد در حضور حاکم غذا کمتر از معمول ومیل خود  میخورد ونماز وعبادت خود را مفصلتر وطولانی تر از همیشه میخواند  تا در نظر پادشاه با این ترفند وریا کاری شخصی مومن  جلوه نماید تا شاید از قبل آن متنفع گردد کاری که متاسفانه این روزها در جامعه به وفور شاهدآن هستیم  حالا معنی ابیات 

ترکستان وکعبه در دوجهت مخالف هم واقعند ترکستان تقریبا در شمال وکعبه در جنوب  سعدی علیه الرحمه میفرمایند  با ریاکاری،تظاهر ودروغ هرگز به کعبه که در اینجا استعاره از حضور خداوند است نخواهی رسید بلکه در جهت خلاف در حرکتی  وریا کاری وفریب به این میماند که شخص عیوب خودش را در زیر بغل خود از دید سایرین پنهان نموده و هنر  خویش را در کف دست گرفته وبه مردمان عرضه نماید تا در انظار عمومی با این ریاکاری شخص محترمی جلوه نماید واز دیگران تایید بگیرد  روز درماندگی  که حتما کنایه از محضر حق و روز جزا است  ایشان میفرمایند ای انسان متظاهر ریاکار در روز قیامت در محضر خداوند بدان که با دغل وریاکاری  به تو پاداش نخواهند داد چون آنجا به خلوص اعمال امتیاز داده میشه نه به فریبکاری وبدان که با نقاب  نمیتونی خداوند رو هم فریب بدی و با این سکه تقلبی قادر به خرید  نخواهی بود کنایه از دریافت پاداش   امیدوارم تونسته باشم کمکی در تفهیم بهتر کلام کرده باشم .

  شاد وخرم باشید.

همیرضا در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۴۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۹ - نمودن جبرئیل علیه‌ السّلام خود را به مصطفی صلی‌الله علیه و سلّم به صورت خویش و از هفتصد پر او چون یک پر ظاهر شد افق را بگرفت و آفتاب محجوب شد با همهٔ شعاعش:

سخن‌شاشی با یای مصدری به معنی پرگویی و پرحرفی است (منبع: مثنوی معنوی بر اساس نسخه قونیه به کوشش دکتر محمدرضا برزگر خالقی، انتشارات زوار ۱۳۸۷، فرهنگ لغات، صفحه ۱۱۹۳)

نردشیر در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۳۵ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۲:

شاید برای خودش نوشته شغر رو...

نردشیر در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۳۴ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۱:

من فکر میکنم ای پسر معنی دیگه ای میده. شاید مستقیم و راحت نمیتونست دختری رو خطاب قرار بدن. یه چنین چیزی....

امیرحسین AmirhosseinF۸۲۰۹@gmail.com در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۹ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ - در ستایش علاء الدین عطاملک جوینی صاحب دیوان:

با درود بر افصح المتکلمین.بیت دو یه نکته ریزی داره،این استاد بزرگ در قرن ۷میزیسته وچون در نظامیه مشغول به تحصیل بوده و آنجا نیز به عربی تکلم میکردند ایشان بیشتر شعر هارا با لهجه عربی میسروده. به را بَ میگفته،عِید را iidمیگفته و...اینجا اگر خوب دقت کنید میگه بعید نیست ودر مصراع بعد میگه به عید یعنی بَ عید که تنها این شاعر میتوانسته اینگونه جناسی را به کار بگیره که در ظاهر جناس ناقصه اما در خوانش جناس تام 

محمدرضا غفاری در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۵۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

خود نه زبان در دهانِ عارفِ مدهوش

حمد و ثنا می‌کُند که مویْ بر اعضا

معنیش چیه؟ 

ایمان کیانی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۲:

مصرع دوم بیت دوم را می‌توان اینگونه خواند:

دیو، چو بیرون رود فرشته، درآید.

 

saidjam در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۰۸ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱:

در این شعر از همون بیت اول برخی عبارات و واژه ها تعریف شدند مثل "کافر" و " دیوانه‌ای نامحرم". مصرع موردنظر هم عبارت "مفهوم کسی شدن" رو تعریف کرده. مصرع بعد هم بر اساس همون تعریف گفته شده.

وقتی مصرع رو از جاش خارج میکنین این افاضات هم از توش درمیاد.

مسعود شاه نظری در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۷ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان:

یکی از زیباترین و آموزنده ترین قصیده های ادب پارسی که بر هر گرفتار عشق رواست خواندن آن، که تا نکند که بماند اسیر در پی آن ...

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۶:

عجیب است چگونه برخی دوستان با استناد به این مصرع، سخن را از سعدی نمی دانند

خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه

شاید این دوستان، خوشا و خرما را در حالت دعایی و آرزو خوانده اند اما چنین نیست

سعدی می گوید آن دل که از عشق بیگانه است خوش و خرم است به مصرع بعد توجه کنیم

که من تا آشنا گشتم دل خرم نمی‌بینم

سعدی به درستی می فرماید دلی که عشق در آن نیست خوش و خرم است ولی من از وقتی با عشق آشنا گشتم دلم شاد و خرم نیست

مگر جز این است که عشق همراه با غم است غمی که عاشق آن را با هیچ شادی عوض نمی کند

 

تا خار غم عشقت آویخته در دامن

کوته نظری باشد رفتن به گلستان ها

 

که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق

که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست

 

آب حیات من است خاک سر کوی دوست

گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست

امیر علی هدایتی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۴۱ در پاسخ به فرهود دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸۶:

مطلب زیر از عایشه حر روزنامه نگار، تاریخدان و محقق ترکیه است:

مولانا، ایرانی ،ترک یا رومی

مولانا از این سبب که در یکی از ممالک ایرانی یعنی خراسان دیده به جان گشاده است ایرانی و شاعر پارسی گو شناخته می شود. از سوی دیگر به سبب این رباعی ترک نیز شناخته می شود: بیگانه می گویید مرا زین گویم در شهر شما خانه خود می جویم دشمن نیم ار چند که دشمن رویم اصلم ترک است اگر چه هندی گویم از نظر برخی در این ابیات هندی در واقع استعاره از فارسی است اما این عقیده درست به نظر نمی رسد زیرا در آن دوران کسی در قونیه به خاطر پارسی گویی مورد سرزنش قرار نمی گرفت. فارسی زبان رسمی دولت سلجوقی بود. اما برعکس در واقع در اینجا تُرک استعاره از معشوق زیبا روی است و معنای حقیقی ندارد. اصطلاح هندو در اشعار فارسی نیز به معنی سیاه ، تاریک و زشت تعبیر می شود. شاید منظور مولانا این بود که علیرغم ظاهرم درون زیبایی دارم. حافظ شیرازی نیز از این مفهوم در غزلیاتش استفاده می کرد: اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را. اما مولانا در دیوان کبیر شمس پاسخ خوبی به ترک ها،افغانی ها و تاجیک ها دارد که قصد مصادره اش را دارند، داده است. گه ترکم و گه هندو گه رومی و گه زنگی/ از نقش تو است ای جان اقرارم و انکارم  نکته: ابیات زیر نیز از غزلیات شمس می باشد: تو ماه ترکی و من اگر ترک نیستم دانم من این قدر که به ترکی است آب سو

پیوند به وبگاه بیرونی

در این ویدیو که از تلویزیون ترکیه پخش شده، به وضوح گفته شده که مولانا ترک نبود

 

امیر علی هدایتی در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۲۹ در پاسخ به ادب دوست دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸۶:

مطلب زیر از عایشه حر روزنامه نگار، تاریخدان و محقق ترکیه است: مولانا، ایرانی ،ترک یا رومی

مولانا از این سبب که در یکی از ممالک ایرانی یعنی خراسان دیده به جان گشاده است ایرانی و شاعر پارسی گو شناخته می شود. از سوی دیگر به سبب این رباعی ترک نیز شناخته می شود: بیگانه می گویید مرا زین گویم در شهر شما خانه خود می جویم دشمن نیم ار چند که دشمن رویم اصلم ترک است اگر چه هندی گویم از نظر برخی در این ابیات هندی در واقع استعاره از فارسی است اما این عقیده درست به نظر نمی رسد زیرا در آن دوران کسی در قونیه به خاطر پارسی گویی مورد سرزنش قرار نمی گرفت. فارسی زبان رسمی دولت سلجوقی بود. اما برعکس در واقع در اینجا تُرک استعاره از معشوق زیبا روی است و معنای حقیقی ندارد. اصطلاح هندو در اشعار فارسی نیز به معنی سیاه ، تاریک و زشت تعبیر می شود. شاید منظور مولانا این بود که علیرغم ظاهرم درون زیبایی دارم. حافظ شیرازی نیز از این مفهوم در غزلیاتش استفاده می کرد: اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را. اما مولانا در دیوان کبیر شمس پاسخ خوبی به ترک ها،افغانی ها و تاجیک ها دارد که قصد مصادره اش را دارند، داده است. گه ترکم و گه هندو گه رومی و گه زنگی/ از نقش تو است ای جان اقرارم و انکارم  نکته: ابیات زیر نیز از غزلیات شمس می باشد: تو ماه ترکی و من اگر ترک نیستم دانم من این قدر که به ترکی است آب سو

خ.ح در ‫۴ سال و ۹ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۵۰ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹۶:

بله عشق وحشی بافقی سوزنده است و صبر شما جمیل و چی باید گفت از عشق