گنجور

حاشیه‌ها

سجاد در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۲۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۸:

اجرای این قطعه توسط آرش فولادوند
پیوند به وبگاه بیرونی

آذر. خانم معلم جغرافیا از اراک در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶:

چقدر حاشیه ها کم جون و ضعیف بود.جای بعضی از عزیزان خالی

جادوگر در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۰۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۳:

در بیت سوم به نظر میرسد کلمه غریب را باید با رقیب جایگزین کرد. البته خیلی هم درو از معنی نیست ولی بهتر است بجای غریب از رقیب استفاده شود. چراکه رقیب متضاد حبیب است و بیت زیباتر میشود. همچنین در خوانش بعضی از اهالی هنر نیز از کلمه رقیب استفاده شده : من از دیار حبیبم نه از بلاد رقیب
مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

علی رضا در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۲۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷۷:

به نظرم سست زنخ گشته ای یعنی مبهوت شده ای (چانه ات سست و آویزان شده)

مرزبان در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۴۳:

گنجور هم خوبست هم بداست خوبست چون که هست بد است چون که بسیاری از بزرگان را کم دارد اثیر احسیکتی یکی از ده هاست
ترانه دیدم همه را و ازمودم تو بهی از اسمعیل سامانی پسینترین بازمانده سامانیست در نامه ای به محمو د نوشت

رحمت در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۱۴ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۸۶:

اجل : برگوار، اعظم، جلیل تر.
کائنات: مخلوقات.
سفله ای: پست، فرومایه،

.. در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۰۸ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۲:

مرد ایثار باش و هیچ مترس
که نترسد ز مردگان نبّاش..

مظفر محمدی الموتی خشکچالی در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۵۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۲:

مصراع اول، احتمالاً به صورت ذیل، باید درست باشد:
چو هست باده‌ی بی‌درد سر، مرا، از خون

ارسلان در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۳۱ دربارهٔ عبید زاکانی » دیوان اشعار » ترکیبات » شماره ۴ - در توحید و منقبت:

مسکین عبید خاک سگ کوی آن کس است
کو از سگان خاک در مرتضی علی است

عبد کریم در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۲۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۳۶:

جناب محمد
حال و شور عاشقی مولاناست که او را چنین به وجد و طرب آورده و بر خلاف نظر دوست دیگر، مولانا این ابیات را هم در وصف حال خود گفته، نزول عشق یا صعود مولانا. بسط و گشایش حاصل از حال وارده موجب شده که ایشان در وصف خود و سخن از دل خویش بگوید....

شاعر در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۵۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴:

اگه این مصرع رو تو شعر های خیام اعمال کنیم تفاسیر به کلی تغییر پیدا میکنه
منظور از می عشق و از مستی فناست

نگار بهشتی پور در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۴۹ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هشتم در شکر بر عافیت » بخش ۱۴ - در سابقهٔ حکم ازل و توفیق خیر:

ارادت: خواستن در این جا یعنی خواست و شوق عبادت.
زمی: ‌زمین
در این جود بنهاد و در وی سجود:‌ به دست توان بخشندگی داد و به سر امکان سجده کردن.
قصه برداشتی: قصه برداشتن و قصه رفع کردن بمعنی دادخواهی و مرافعه نزد سلطان یا امیر یا وزیر بردن است و ظاهرا در قدیم عرض حال را باختصار می نوشتند و بالای چوبی نصب میکردند و در بیرون قصر بر منظر پادشاه یا امیر می داشتند از این رو تعبیر مزبور پدید آمد. قصه برداشتن در اینجا یعنی حکایت حال گفتن.
خواننده: در اینجا یعنی خوش نوا

سعید در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲۴:

در بیتِ هشتم «دم عشق است و عشق از لطف پنهان / ولی من از غلیظی‌های هایم»، در انتهای مصرع دوم، فاصله و نیم‌فاصله غلط گذاشته شده و باید به صورتِ «من از غلیظی های‌هایم» باشه.
معنا: عشق موجودیتی لطیف داره و ذاتاً پنهانه؛ منتها در من چنان غلیظه که مثل مصیبت‌زده‌ها غوغا و های‌هایم به آسمونه.

حسن اژدری در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۱۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۹:

درود برشما،در جواب خانم مهسا عرض خواهم کرد که در مصرع اخر چنین است ، فریادهمی کندکه می بایدخَرد

مرتضی در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۰۶ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳:

با درود به دوستان و راستان
به نظر من منظور شاعر در این دو مصرع جان کلام را تجلی داده و آن این است که " جام و پیاله و شراب مظهر برانگیختگی و شور و شعر وسرور و تحیر است و منظرگاه زندگی آنچه هست نه قبل تولد است نه بعد مرگ ،زندگیست یا همه ی شورها وعشق ها وسرورها و پویایی و گذر ومنظر ،و این بیشتر در پیاله وشراب عینیت دارد تا در کتاب ،چرا که کتاب افکار ودمباله رویست اما،پیاله وشراب ،گرداگرد ناب ".

سارا در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۴۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۳:

ممنونم جناب رضا ساقی

امیر در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۲۱:

اون بالا حداقل چهار پنج تا کلمه ی رباعی هست.چجوری میگین چهارپاره؟؟؟؟؟

مادر در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۰:

رضای عزیز و گرامی نوشتارهای شما بسیار مختصر و مفید و گویاست و بنده استفاده زیادی میبرم. لطفا در صورت امکان ابیات را شماره گذاری کنید تا دستیابی به هر بیت آسانتر شود. با سپاس

خیام در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۲۷ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱:

سلام
ای کاش جناب عابد مستقیما به خیام ناسزا می گفت ولی چنین تفسیر اشتباهی از این رباعی نمی کرد.لازم به ذکر است که همین ابتدا بگویم که اکثر این رباعیاتی که آقای عابد به خیام نسبت داده اند اصلا مال خیام نیست،و بر طبق وثایق علمی و تاریخی خیام تا پایان عمر بر یک عقیده بوده.
در ثانی اشتباه بعدی عابد اینست که اگزیستانسیالیسم را با پوچ گرایی یکی دانسته-پوچ گرا کسی است که چون نتیجه ای برای زندگی پیدا نمی کند به زندگی خود پایان می بخشد در حالی که یک اگزیستانسیالیست یا لذت گرا چون نتیجه ای برای زندگی نمی بیند دم را غنیمت می شمارد-و خیام را پوچ گرا فرض کرده؛در حالی که خیام می گوید:گر یک نفست ز زندگانی گذرد /مگذار که جز به شادمانی گذرد/هشدار که سرمایه سودای جهان/عمر است و چنان کش گذرانی گذرد.
ثالثا دوستانی که می خواهند نشان بدهند این کم و کاست وشکستن خودش زیبایی است و بخشی از طبیعت است،پس آیا ما هم بخشی از طبیعت کور و بی اراده هستیم که در ابتدا از ترکیب طبایع به وجود می آییم و بعد در کم و کاست می افتیم سپس می شکنیم و ممکن است در آینده از خاک ما گل بروید یا از خاک ما کوزه یا آجر بسازند و احتمالا چون ما بخشی از چرخه ی طبیعت هستیم بهشت و جهنمی در کار نخواهد بود؟یا شاید ما مصنوع صانعی هستیم که خیر خواه انسان هاست و مصلحتی برای خلقت انسان دارد؟ولی اگر چنین است کم و کاست وشکستن برای چی است؟
این ها سوالاتی است که در ذهن خیام متفکر آمده و چون به نتیجه ای نرسیده این رباعی راسروده.
نهایتا درخواست دارم قبل از اینکه درباره ی شخصیت بزرگی چون خیام نظر بدهید اندکی تفکر و تحقیق کنید و شما را ارجاع می دهم به کتاب های دمی با خیام و ترانه های خیامی که شما راشیفته ی شخصیت والای خیام می کند.ضمنا خالی از لطف نیست اگر نام اپیکور(فیلسوف یونانی)را در ویکی پدیا سرچ کنید.
#کمی_تفکر

احمد نیکو در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۲۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹:

دشمن به غلط گفت که من فلسفیم
ایزد داند که آنچه او گفت نیم
لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام
آخر کم از آنکه من بدانم که کیم

۱
…
۲۲۴۰
۲۲۴۱
۲۲۴۲
۲۲۴۳
۲۲۴۴
…
۵۸۶۸