مجتبی در ۷ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۲۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۹۸۹:
وزن شعر {فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)} است، لطفاً تصحیح بفرمایید.
کریم در ۷ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸:
با سلام و خسته نباشید خدمت گنجوریان محترم.به نظر من مسلم جواب درستی داده اند.حافظ میداند که با عقل نمیشود معنی عشق را بدرستی فهمید چون عقل انسان در گرو نفس اوست و نفس انسان هم درگیر وسوسه های شیطان.خانم روفیا در افق محو نشوید،برگردید و به نوشته مسلم اندکی تأمل کنید.عقل میخواست کز آن شعله چراغ افروزد.........
محسن میم در ۷ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۰۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹:
چند نفر از دوستان درباره معنی این بیت پرسیدند:
گر نیستی تو "ماده" زان شاه "نر" برقصا
برخلاف برخی نظرات دوستان، ماده در اینجا به معنی جماد نیست. بلکه اشاره به جنسیت مونث و در مقابل نر یعنی مذکر آمده.
محسن ، ۲ در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۴۱ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
امین لو جان
اشتباه می کنی جانم
دروا به مانای سرگردان است :
دروا /darvā/
معنی
1. آویخته؛ سرنگون؛ اندروا.
2. سرگردان؛ سرگشته: ◻︎ رهروان چون آفتاب آزاد و خندان رفتهاند / من چرا چون ذره سرگردان و دروا ماندهام (خاقانی
Marzie در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:
یکی از بهترین شعرهای حافظ....
ارسلان در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۶:
کار ملک است آنچه... ( شما به اشتباه نوشتید آنکه)
ما را همه شب نمی برد خواب در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶:
لقب حافظ لسان الغیب است ,
و این لقب از اون جایی ناشی میشه که هر کسی با هر طرز فکری وقتی حافظ میخونه , راحت باهاش ارتباط برقرار می کنه , اونی هم که عارفانه برداشت میکنه دلایل خاص خودش رو داره , حافظ صوفی عاشق عارف هر کدوم از این ها که باشه اهمیتی نداره مهم مغز کلامه , این ناپسنده که عقیده ی کسی که مثل من نوعی فکر نمیکنه محکوم کنم و اشتباه بخونم , حتی حافظ هم تا وقتی که تو پرش نمیزدن کاری به کسی نداشت, مگر ریاکاران ,
عقیده ی هر کسی مال خودشه درست یا غلط و همه ی عقاید هم درست نیست , حتی کسی که مدعی باشه , سخن حق نیاز به جدل نداره
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۰ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
ور او به راحت و من در مشقتم چه عجب
که هم زمین بود آسوده و آسمان دروا
در مصرع دوم این بیت کلمه دروا باید اصلاح شود چون این مورد دو کلمه است و باید بین «در» که حرف اضافه است و «وا » که به معنی سیر است فاصله باشد.
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۰۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
دمش خزینهگشای مجاهز ارواج
دلش خلیفهٔ کتاب علم الاسما
در مصرع اول این بیت کلمه ارواج اشتباه است و باید به صورت ارواح اصلاح گردد.
در کلمه دمش مرجع ضمیر ش حضرت محمد (ص) است یعنی حضرت پیامبر زبان می گشاید مانند این است از اشتران بازارگانان جهاز (کالای ) معنویت و روحانیت باز می کند
در مورد مصرع دوم باید بگویم در مکتبخانه های قدیم که ملا ها درس می دادند دانش آموز ارشد را خلیفه می گفتند. خلیفه به دانش آموزان مبتدی از طرف ملا درس می گفت. در این مصرع دل پیامبر را به خلیفه تشبیه کرده که از طرف ملا (کنایه از خداودند که معلم الاسماء است به شهادت آیه ای که در سوره بقره است) به انسانها علم الاسما را می آموزد. اسماه عبارتست از هزارویک اسم الهی است که خداوند با آموزش آن به آدم او را در جهان خلیفه خود کرد.
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
مساز عیش که نامردم است طبع جهان
مخور کرفس که پر کژدم است بوم و سرا
مقصود از کرفس در این بیت کرفس وحشی است
کرفس وحشی ؛ کرفس صحرایی . ر آن دوائی است مانند اجواین بوی آن ناخوش و تیز باشد و آن اجمود ولایتی است و از خواص آن یکی این است که کژدم گزیده اگر بخورد فی الحال بمیرد. (غیاث اللغات ) (آنندراج )
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۳ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
26. به صور نیم شبی درفکن رواق فلک به ناوک سحری بر شکن مصاف فضا
در مصرع دوم این بیت کلمه فضا صحیح نیست و قضا صجیح است و باید اصلاح شود.
صور به معنی ندا و فریاد بلند است مانند صور اسرافیل و در اینجا مراد آه نیمه شب می باشد . ناوک هم به معنی تیر است و در اینجا ناوک کنایه از آه سحری است. مراد خاقانی از این بیت آن است که برای رهایی از این دنیای غدار با آه نیمه شب رواق فلک را بشکن و با آه سحری به مصاف (جنگ) قضا برو.
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۵۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
بیت 24
جهان به چشمی ماند در او سیاه و سپید
سپید ناخنه دار تو سیاه نابینا
در مصرع دوم این بیت کلمه تو اشتباه است و «و» صحیج است. به این صورت : سپید ناخنه دار و سیاه نابینا
خاقانی شب دنیا را به سیاهی (مردمک) و روز دنیا را سفیدی (صلبیه) چشم تشبیه کرده و گفته هر دو بیمارند قسمت سپیدی ناخنک دارد و قسمت سیاهی هم نابینا است.
محسن ، ۲ در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۱۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا:
مهرداد جان
انسان از نسیان نمی آید ، شاید از اُنس بیاید جمع آن هم اناس ،
پیشرفت علم هم به ضرر بشریت تمام نشده ، در قدیم هم به نسبت جمعیت کشتار فراوان بوده ،
پیشرفت علم تنها در تولید اسلحه نبوده
تنها کشف یک پنیسیلین جبران تمام کشتار های عصر جدید را کرده و می کند
پایدار باشی
سیدعلی (رضا) ساقی در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶:
به مُلازمانِ سلطان که رساند این دعا را؟
که به شُکر پادشاهی ز نظر مَران گدا را
مُلازمان: همراهان وخدمتگزاران
🔹بعضی ها این غزل راعارفانه درنظرگرفته و معناهای به اصطلاح عارفانه برداشت کرده اند! معناهایی که بااین غزل هیچ تناسبی نداشته ونه تنها حافظانه نیست،بلکه بسیاربی معنی و نابجاست. چراکه کاملاً روشن است که مخاطبِ موردِ نظرِحافظ دراین غزل، پادشاهِ وقت(احتمالاً شاه شجاع یاشاه یحیی) است که حافظ با آنها رابطه ی عاطفی عمیق واُنس واُلفتی روحانی داشته وهم پیاله ی همدیگربودندوبنادلایلی بادسیسه چینی بدخواهان این رابطه به سردی گراییده است🔻و اینک حافظ که دربارگاه پادشاهی صاحب جاه ومقامی بوده به ناحق کنارگذاشته شده است. این موضوع به ناحق بودن آنقدر برای حافظ اهمیّت داشته که درچندین غزل سعی درآگاهسازی پادشاه نموده تا مانع پایمال شدن حق وحقوق عاطفی وجایگاه خود گردد.
💎حافظ دراینجا ضمن دعای خیربرای سلامتی شاه به دنبال پیک وخبررساننده ای هست که ازقول شاعربه پادشاه یادآوری کند که حال که به لطف ایزدمنان برتخت پادشاهی تکیه زده ای، به شکرانه ی این پادشاهی با گدایان وفرودستان خویش رئوف ومهربان باش تاحمایت خدا نیز ازتوقطع نگردد.
🔶برداشتهای عارفانه ازغزلهایی ازاین دست که محتوای عرفانی نداشته وصرفاًبیان احساسات وعواطف شخصی هست، سبب کمرنگ شدن لطایف ادبی وظرایف شعری شده وهیچ تاثیری در اثبات این ادّعای واهی که حافظ یک عارف مسلمان بوده وتمام غزلیات او عارفانه هستند ندارد.🔻بایداین نکته راپذیرفت که حافظ شبیهِ هیچ یک ازعارفان وشاعران نیست وهیچکس نیزنمی تواند شبیه اوباشد، حافظ نه عارف است،نه صوفی،حافظ نه مسلمان است نه کافر،حافظ نه شیعه هست نه سنّی، حافظ فقط "حافظ " است وبس. اوهیچ برچسب ومارکی نمی پذیرد ودرهیچ چارچوبی نمی گنجد.
🔹ودرعین حالی که به هیچ دین ومذهبی تعلّق ندارد باتوجّه به داشتن نگرش ِ جهان شمول،به همه ی ادیان ومذاهب وبه همه ی هستی تعلّق دارد وتا همیشه به سبب حهان بینی فرا مذهبی، فرامرزی وفراقومی، محبوب دلها بوده! هست وتاهمیشه خواهدبود.
✍️معنی بیت:
چه کسی حاضر است پیام و دعای مرا به خدمتگزاران و نزدیکان پادشاه برساند و از آنان بخواهد که از جانب من نصیحتی به سلطان کند؟🔹به شکرانه ی آنکه خداوند تاج اقتدار بر سرت نهاده و تو را بر مسند پادشاهی نشانده است، بکوش که گدایان و فرودستان را از آستان خویش مرانی و با بذل توجّه و عنایت به حال آنان، سپاسگزار نعمت فرمانروایی باشی. چه، راندن نیازمندان و بی اعتنایی به اهل احتیاج، آتش خشم الهی را برمی انگیزد؛ امّا آن پادشاهی که دست مهر بر سر ضعیفان و تهیدستان می کشد و با آنان به نیکی رفتار می کند، همواره در سایه ی لطف و عنایت پروردگار جای دارد.
💎 «گدا» در اینجا معنایی فراتر از آن دارد که در نگاه اول بنظر می آید. مقصود کسی نیست که برای لقمه ای نان یا جامه ای کهنه دست نیاز به سوی این و آن دراز می کند.
🔶گدای مورد نظر حافظ، عاشقی است که دل از زَرق و برق جهان برگرفته و چشم از مظاهر فریبنده ی دنیا فروبسته است.
🔻او سرمایه ای جز عشق و عاطفه در بساط خویش ندارد؛ و اگر این گوهر گرانبها را از او بگیرند، نه تنها به دنیا و متاع آن، بلکه حتّی به خودِ زندگانی نیز رغبت و دلبستگی نشان نخواهد داد.
مرابه کارجهان هیچ التفات نبود
رخ تودرنظرمن چنین خوشش آراست.🔹حافظ وقتی می بیند محبوب دل خویش،تحت تاثیرکینه توزان وحسودان قرارگرفته وازعاشق صادق خودغافل مانده خودرا گدا(پایین ترین درجه ی شهروندی) معرفی کند تا به او بفهماند که ازبهرجاه ومقام باکسی نزاع ندارد.
قسم به حشمت وجاه وجلال شاه شجاع
که نیست با کسم ازبهرمال وجاه نزاعزرقیبِ دیوسیرت به خدای خود پناهم
مگرآن شهابِ ثاقب مَددی دهد سُها راباتوجّه به شاه بیتِ غزل، حافظ بنابه دلایل نامعلوم ازدسترسی به جایگاه اداری دردربار و محفل دوستانه ی شاه محروم مانده است(شاید بدگویی ِ سخن چینان وکینه توزان که چشم دیدن جایگاهِ ویژه ی حافظ دربارگاهِ شاهی رانداشتند وبرنمی تابیدند) حال اوناگزیر پیام خودرا به مُلازمانِ سلطان می فرستد تاازطریق آنهابه عرض شاه برسد. دراین بیت نیز روشن است که حافظ ازبعضی مراقبین سلطان بشدّت دلگیر وناراحت است چراکه آنهارا "دیوسیرت" نامیده وازشرّ آنها به خدا پناه می بَرَد، همانگونه ازشرّشیطان به خداوندپناه می برند. بنابراین روشن است که رانده شدن حافظ ازبارگاهِ پادشاهی، نتیجه ی حسادت ،بدگویی وتوطئه ی بدخواهان بوده که متاسّفانه موثرواقع شده وحافظ ازبارگاهِ پادشاهی که سالها درآنجا به صدرمجلس می نشسته و باشاه مجلس اُنس واُلفتی داشته دورمانده است!
رقیب: مراقب،نگاهبان، امّادراینجا به معنای رقیب امروزیست وکسی یا شاعریست که درحال رقابت باحافظ است وباتوسّل به دسیسه وتوطئه قصد تخریب شخصیت حافظ وگرفتن جایگاه اورا دارد.
دیوسیرت: دیوخصلت وبه دور ازارزش های اخلاقی، شیطان صفت
شهاب: آتشین ونورانی
ثاقب: نفوذ کننده، روشن کننده
"شهابِ ثاقب" استعاره ازیکی ازهمراهانِ سلطان(احتمالاً خواجه تورانشاه وزیرشاه شجاع است که به درایت وکفایت وخردمندی مشهوربود وباحافظ روابطِ دوستیِ صمیمانه ای داشت) حافظ امیدواراست که با وساطت وپادرمیانی او وبه مددِبیاناتِ روشنگرانه اش،توطئه ی رقیبِ دیوسیرت خنثی وبرملا شود)
سُها: ستاره ایست بسیارریزه وکم نور،امّابه ستاره ی خرد شهرت دارد استعاره ازخودِ شاعراست. حافظ به مددِ نبوغ خویش، بارگاهِ سلطان رابه آسمانی تشبیه کرده،خداوندگاراین آسمان "پادشاه"، شهابِ ثاقب "وزیرباکفایت" وستاره ی سُها "خودِشاعر" ورقیبِان کینه ورز و دیوسیرت "شیطانِ" این بارگاه است.
معنی بیت: ازتوطئه وبدگویی ها وفتنه انگیزی رقیبِ اهریمن صفت به خدا پناه می برم وبسیارامیدوارم که خواجه تورانشاه بابیاناتِ روشنگرانه ی خویش، پادشاه راازفتنه های او آگاه سازد واجازه ندهد که او(رقیب) خودرادرنزدِ سلطان عزیز ودیگران راخوارو خفیف سازد.
زجورچرخ چوحافظ به جان رسید دلت
به سوی دیو محن ناوک شهاب اندازمژه ی سیاهت اَر کرد به خونِ ما اشارت
ز فریبِ او بیندیش و غلط مکن نگارا"غلط مکن" به معنای امروزی نیست که درمقام توهین بکاررفته باشد درآن روزگاران "غلط" صرفاً به معنی اشتباه وسهو بکارمی رفته است.
حافظ درادامه ی سخن وپیامی که به سلطان می فرستد که ازطرف من به گوئید:
ای سلطان! حرف ها ودروغ های نزدیکان واطرافیان راباورمکن، (دهن بین مباش!) البته باادب ومتانت ومحترمانه والبته عاشقانه می فرماید:
ای سلطان، حتّی اگرمُژگان سیاهت که ازهمه به تونزدیکترند بدگوییِ مارا کردند وتورابه کشتن من تشویق کردند، درفریبکاری ودروغ اواندیشه کن وکاراشتباه انجام مده.می خواهد این نکته رابه عرض شاه برساند که بازار دروغ وتوطئه بسیارداغ است وبایستی حتّی به چیزی که به چشم خودمی بینی اعتمادنکنی شایدتوطئه ای درپس پرده بوده باشد زودقضاوت مکن تادچاراشتباه نشوی.
گفتی که حافظ این همه رنگ وخیال چیست
نقش غلط مبین که همان لوح ساده ایمدل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
توازاین چه سودداری که نمیکنی مدارا؟حافظ پس ازگفتنِ حرفهای دل خویش، حال لحن کلام را اندکی ملایم تر کرده تامبادا سخنان نیش دار اوخاطر مبارک پادشاه رابیازارد رندانه می فرماید:
وقتی که خشمگین می شوی وچهره زیبایت برافروخته می گردد دنیا رابه آتش مشعل ِ رُخسارت می سوزانی اندکی مداراکن وآرام باش.
آخرتوازاین یک دندگی وخشم گرفتن چه سودمی بری که مدارانمی کنی وباملایمت رفتار نمی کنی؟!( اشاره به خشم پادشاه که دراثرتوطئه ودسیسه ی کینه توزان وحسودان، شاملِ حال حافظ شده واوراموقتاً طردنموده است.)
ای که درکشتن ماهیچ مدارانکنی
سود وسرمایه بسوزیّ ومحابا نکنیهمه شب دراین امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان بنوازد آشنا راودرادامه ی سخن می فرماید: ازوقتی که روی ازمن برگرداندی،هر شب چشم به راه هستم وامیدوارم که یکی ازطرف شما بیاید وباپیام خوش وشادی بخشی،دل ِ غمزده ی مارا بنوازد.
بسوخت حافظ وکس حال اوبه یارنگفت
مگرنسیم پیامی خدای را ببردچه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی
دل و جان فدای رویت بنما عذار ما راقیامت: روز رستاخیز، وبرانگیخته شدن پس ازمردن.
شاعرتیره شدنِ روابطِ دوستی را همانندِ مردن وزنده شدن تعبیرکرده ومی فرماید:
این چه رستاخیزِ شگفتی است که در میانِ عاشقانِ خویش برپا کردهای؟ لحظهای با جلوهای از جمالِ خود آنان را جان میبخشی و جهانی از امید و سرور در دلشان مینشانی، و آنگاه با پردهنشینی و دوری، دوباره در آتشِ هجرانشان میسوزانی. گویی هر نگاهِ تو حیاتی دوباره است و هر رویگردانیِ تو مرگی دیگر؛ و عاشقِ بیقرار، پیوسته میانِ مرگ و زندگی، در کشاکشِ مهرِ تو سرگردان است.
ای صاحبِ این فتنهٔ دلانگیز، بیش از این دیدارِ رخسارِ خویش را از مشتاقان دریغ مدار و پرده از جمالِ جهانآرایت برگیر. بگذار چشمِ انتظارِ عاشقان به نورِ رویت روشن گردد و دلهای خسته از هجران، جرعهای از شرابِ وصال بنوشند. چه، برای آنان که عمرِ خویش را در آرزوی دیدارِ تو سپری کردهاند، هیچ نعمتی برتر از آن نیست که لحظهای تو را بیپرده بنگرند و در پرتوِ جمالت آرام گیرند.
مست بگذشتی وازخلوتیان ملکوت
به تماشای توآشوب قیامت برخاستبه خدا که جُرعهای ده توبه حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی اثری کند شما رابه خدا سوگند، اگر تو بر حافظِ سحرخیز نظری از سرِ لطف و عنایت افکنی و جرعهای از جامِ کرمِ خویش به او بنوشانی، و میانِ خود و این دلداده ی صادق آشتی و موافقت برقرار سازی، بیگمان دعاهای سحرگاهیِ او نیز به بارگاهِ الهی راه خواهد یافت و به اجابت خواهد رسید.
حافظ، آن شبزندهدارِ خلوتنشین، که سحرگاهان با دلی شکسته و زبانی آکنده از ذکر و نیاز دستِ دعا به سوی آسمان برمیدارد، سرمایهای جز اخلاص و مهرِ تو در دل ندارد. اگر نسیمی از لطفِ تو بر جانِ او بوزد و نشانی از رضایت و التفاتِ تو نصیبش گردد، دعاهای برخاسته از سوزِ دلش نیز اثری دیگر خواهد یافت و از عالمِ آرزو به سرمنزلِ اجابت خواهد رسید.
چه، دعایی که با آتشِ عشق افروخته شود و با امیدِ عنایتِ محبوب همراه گردد، از ژرفای جان برمیخیزد و راهِ خویش را تا آستانِ رحمتِ بیپایانِ خداوند میگشاید.
ازهرکرانه تیردعاکرده ام روان
باشدکزان میانه یکی کارگرشود
Mehrdad Dehkori در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۰۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا:
این شعر هم چون تمامی اشعار مولانا خود شاهکاریست، چند نکته رو در حد خودم خدمت دوستان عرض کنم دوست دارم سایر دوستان هم نظر بدن، به نظرم این سیر تکامل از جماد تا انسان در هر لحظه از زندگی ما میتونه جلوه گری کنه، ما خیلی مواقع با جمادات چندان تفاوتی نداریم و گاهی هم ویژگی های گیاه و در اکثر موارد هم شبیه حیوانات (درگیر چهار عمل خور و خواب و خشم و شهوتیم) و چه بسا گاهی پایین تر از حیوانات، در لحظاتی هم شاید شبیه انسان زندگی کنیم! ولی خب علاوه بر اینکه عوالم قبلی را به دلیل غبارآلود شدن آینه ی دل فراموش کرده ایم، حالات و رفتار خود را هم دائما فراموش میکنیم! کلمه ی انسان از ریشه ی نسیان به معنای فراموشی میاد.
در قسمتی هم از این شعراین دنیا به خواب تشبیه شده، و تنها چیزی که میتواند این خواب را شیرین کند همان تقویت میل اصلی و درونی ما به خداست که زیر همان غبار و زنگار آیینه ی دل مخفی شده! زنگار کبر و کینه و خشم و عادات و انواع شهوات و طمع و... که همه ی ما ا این رذائل را در وجودمان داریم که باید این باغ وحش درونی را مهار وآن را کنترل کنیم.
سخن آخرم هم این که در عصر ما باب شده که بسیاری بر این باورند که سخنان بزرگانی چون مولوی و عطار و ...قدیمی شده و به عصر الان نمیخوره و علمی نیست و از این جور حرفا!! انسان تاریخ از زمانی که با الاغ جابجا میشد تا الان که با جت جابجا میشه ذلیل نفسش بوده و هست! (و این بزرگان سخنانی ارزنده گفته اند که با درونی ترین ابعاد انسان سرو کارداره و ربطی هم به زمان و عصر نداره، مثل شعر حافظ که بسیاری بزرگان گفته اند شعریست برای تمام اعصار ) چه بسا این پیشرفت علم به ضرر بشریت تمام شده، و همانطور که مشاهده میکنید دولت ها دائما در حال چنگ و دندان نشان دادن(اسلحه های فوق پیشرفته) و جنگ و ستیز هستند و این علم (علم بدون تزکیه)بیشتر جان مردم را گرفته تا به آنها جان بخشی کند!!
دکتر امین لو در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار:
بیت 14
به دست آز مده دل که بهر فرش کنشت
ز بام کعبه ند زدند مکیان دیبا
در مصرع دوم این بیت کلمه «ندزدند» به صورت ند زدند تایپ شده باید اصلاح گردد. ضمنا در بعضی نسخه ها به جای ندزدند ندرّند هم آمده است.
مهرپویا در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۴۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹۸:
یک نکتهی دیگر:
«موسی» را هم بهتر است بر وزن «روسی» بخوانیم نه به صورت معروف (بر وزن «کوشا»). در موسیقی شعر مولانا، بسیار متفاوت است.
مهرپویا در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹۸:
سلام.
واقعاً حیف و البته حیرتانگیز است در چنین تارنمایی، این گونه شعر مولانا در خواندن، ضایع شود!
سه اشتباه در خواندن این غزل هست. یکی را میشود نادیده
گرفت. «شاید» را در این مصراع خوب نخواندهاند: «پیش مشک افشان او شاید که جان قربان کنیم».
در این مصراع «تا» را نخوانده: «میل دارد تا که ما دل را در او پیچان کنیم»!!!
در این مصراع، اوج بیدقتی صورت گرفته: «کاین چنین فرعون را ما موسی عمران کنیم»
به شدت متعجبم کسی که بدیهیات وزن شعر را نمیداند، چه طور جرأت میکند و به خود اجازه میدهد شعر مولانا را بخواند! و از شما گردانندگان این تارنمای مهم نیز در شگفتم چرا هر چیزی را منتشر میکنید.
با احترام.
محمدامین در ۷ سال و ۹ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۹ دربارهٔ میبدی » تفسیر کشف الاسرار و عدة الابرار » ۲۶- سورة الشعرا- مکیة » ۲ - النوبة الثانیة:
ازین تعبیر زیبای تهکم و انکار جناب میبدی بسیار بهره بردم.
کریم در ۷ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲: