احمد در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:
این بیت چقدر محشره:
عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت...
امیر وثوقی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:
با سلام مجدد خدمت دوستان بزرگوار،خواستم این غزل ناقص را اندکی تصحیح کرده ام امیدوارم نقصان این حقیر را ببخشایید.
حافظ که در حافظمان تا ابد باشد
اشعارش با شعور،همراه هماره باشد
گوید در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود
کین شاهد بازاری وآن پرده نشین باشد
من نیز همی خواهم گستاخ شوم لیکن
در باب گلاب و گل،چندی سخنم باشد
آن گل در بوستان چندی شاهد ماند
تا چشم نظربازان،مشهود همی باشد
وز خاک برون آمد وز غنچه شکوفا شد
محنت بکشید تا دل،زآذر پر شرر باشد
چون فهم بکرد آن گل در خاک بقایی نیست
با رایحه ای می خواست،در خاطره ها باشد
مرد خدا دانست در خاک بقایی نیست
خواست که با نیکی،خاطره اش باشد
گل ز فراق یار اشک بریخت چون آب
آب دیدگان گل،گلاب همی باشد
گل پرده نشین و آن گلاب شاهد شد
تا بروی پرده و روی و دیده ها باشد
گل و گلاب هر دو پرده نشین باشد
ار هشیاری و رند،هر دو شاهد باشد
مهفر در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۶ دربارهٔ عارف قزوینی » تصنیفها » شمارهٔ ۱۴ - از کفم رها:
در بیت دوم به اشتباه به جای کلمه مدار نوشته شده است مدارد
رامش در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۴:
شبی گفتی بدلداری شبت را روز گردانم
چو شمع آسیا جانم بر آن پیغام میگردد
سالهای 62 و63 تا همیشه که یادم می یاد این بیت ورد زبانم بود و پس ذهنم، انتظاری غریب و عجیب بدون اینکه بفهمم و شاید بعد از 35 سال فهمیدم این شعر نهال چه آرزویی رو در من ایجاد کرد که ازش بیخبر بودم.
حقیقتا خداوند از رگ گردن به ما نزدیکتره و این انسان بی معرفت و ناسپاسه که خودش رو ارزون و مفت به دنیا فروخته.
دلتون روشن
راضیه در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۵:
مصراع اول بیت ماقبل آخر اینگونه صحیح است : چون توان از شربت دینار شیرین ساختن ...
مهراد فانی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷:
البته با بررسی بیشتر به این وزن میرسیم فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلات
مهراد فانی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷:
با سلام،
به نظر بنده وزن این غزل باید فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن باشه، چون در ابتدای اکثریت مصرع ها با فاعلاتن شروع شده مثل مصرع اول سینه از آتش دل...
ور در دیگر مصرع ها نیز با اختیارات شاعری فاعلاتن میشه، مثل مصرع آخر، اگر که رو به صورت کِه تلفظ کنیم، که نخفتیم هم فاعلاتن میشه، اگر امکانش هست، بررسی کنید، با تشکر از سایت خوبتون
بختیار بختیاری "آگاه". در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶:
با سلام.
به نظر حقیر ، مصراع اول ثبت شده، ، خارج از وزن می باشد.
با مهر: " آگاه"
بختیار بختیاری "آگاه". در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۴ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶:
با سلام بر فرزانگان و فرهیختگان.
اولّین مصراع این رباعی ی فاخر، به نظر حقیر، خارج از وزن ثبت شده است،
تا نظر دیگر دوستان چه باشد.
با مهر: " آگاه" .
.
مجتبی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۱ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۴:
این شعر را دلیر نظیر (دالر نظروف)، خواننده تاجیک در قطعهای با عنوان «رودکی» به خوبی خوانده است.
پیوند به وبگاه بیرونی
جلال در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۰۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۸۱ - متردد شدن در میان مذهبهای مخالف و بیرونشو و مخلص یافتن:
عباس اقای محترم ، نگاه واقع بیننانه این است که بگوییم پیامبران به اندازه درک و شناختی که از حق داشته اند ، سخن گفته اند
مهدی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۴۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۰:
به نظربنده اکثریت اشعارمولوی در راستای خودشناسی وخداشناسی می باشد وتشویق برای خداشناسی هرکسی که خداروبه طورصحیح شناخت ودردرن خودش جستجوکرد عاشقش میشه شوریده میشه معشوق راجویان شوددکان اوویران شوداشاره یه درآمدروحانیون و کیشیش وراهب هستش که از راه دین درآمددارن درشعربه خودآ به این موضوع به صراحت اشاره کرده که توخود اویی به خودآ
عیان در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:
بنشین بر لب جو و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران مارا بس
حافظ در لحظه لحظه از گذر زمان بر این جهان را با دید باز حس می کرده است،و چنان آبی که در یکه لحظه از جوی و آن مکان گذشت دیگر باز نخواهد گشت.
و در بیت دوم منظورش آن است که این جهان پر رمز و راز هرلحظه درحال تغییر است و این گذشت مبهم را کافی می داند برای اشارات نامحدود جهان
مرضیه در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۱۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶:
معنی این مصرع رو کسی اگر میدونه ممنون میشم راهنمایی کنه: در شواد حیرت از یاد جمالت بیخودیم
راضیه در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۴۳ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۲:
نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم به این معناست که نهانی که میوه می دهد طفلان به قصد رسیدن به میوه مرتب به این نهال سنگ پرتاب می کنند و لذا به جهت تداوم این روند می گوید موسم فراغت ما بر مسیر گریز است یعنی آسایشی نداریم و آسایش از دست ما فراری است . دوستی برگریز است را برگ ریز تفسیر کرده است . این هم تعبیری جالب است یعنی زمان آسایش ما فصل خرانی است که دیگر درخت گل و میوه ای ندارد .
صبا در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۸:
با سپاس از توضیحات خوب دوستان بزرگوار، صورت فلکی جوزا دو پیکر که معادل سومین برج از بروج دوازده گانه (خردادماه) است با جوزا (جبار) که صورت فلکی در هیئت مردی با حمایل (شمشیر و تیردان) است متفاوت است.
امیر در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۴ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۷۹ - دماوندیۀ دوم:
سلام. لطفا تصحیح بفرمایید:
هرّای تو افکند زلازل
از نور و کجور تا نهاوند (نه از نیشابور تا نهاوند!)
نیشابور نادرست است. زیرا شهرهای نور و کجور در نزدیکی دماوند واقع اند، پس زلازل از آنجا تا نهاوند افکنده می شود. نیشابور چه ربطی به دماوند دارد؟ ضمنا نور و کجور بیت را خوش آهنگ تر هم می کند.
کمال داودوند در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۴:
6813
سیدعلی (رضا) ساقی در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۷:
دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
که چوسروپایبنداست وچو لاله داغ دارد
به دور رویت : دوره ی ِ شکوفندگی ِ گل رخسار تو ، زمان اوج جلوه گری سیمای تو، دردوره ای که توسلطان خوبرویان هستی. ضمن آنکه «دور» به معنای گرداگرد نیز آمده است. موهای لطیف گرداگرد صورت معشوق آنقدر برای عاشق زیبا وفرحبخش است که دیگرنیازی به تماشای سبزه زاروچمن ندارد.
"فراغ" سه باربه عنوان قافیه دراین غزل زیبا و عاشقانه،تکرارشده امّا هرکدام به مددِ نبوغ حافظ باخوانشی متفاوت ومعنای متفاوت بکار گرفته شده است.
دراین بیت "فَراغ" به معنای فارغ شدن، پرداختن، آسودگی خاطر،خلاصی، رهایی
"پای بند" : اسیروگرفتار امّاباتوجّه به اینکه در اینجا به عنوان صفتی برای سروآمده است به معنای استواری،ثابت قدمی وپایداری درعاشقی می باشد
چولاله داغ دارد: همانند لاله که دردل خود یک لکّه سیاهی دارد داغداراست. در ادبیات فارسی لاله در اغلب موارد مظهر رنج و گداز عشق است. گاه به خاطر سیاهی مدوری که چون داغی در وسط جام آن است به دل سوختهٔ عاشق تعبیر شدهاست. در بسیاری جاها زخم خونآلود را بدان تشبیه کردهاند. در معدودی موارد به نشانه قدح و می به کار رفتهاست. به جهت سرخی و لطافت، گاهی صورت معشوق به آن تشبیه شدهاست. در تعبیرات شاعرانه لاله از خون میدمد و شگفتی اینجاست که لاله بر گورها فراوان میروید،چنانکه از خون فرهاد هنوز لاله دمید.
معنی بیت: دلِ عاشق ما دردوره ی شکوفاییِ گلِ رخسارتو، به باغ وگلشن التفاتی نمی کند وازآنهافارغ است باوجود رخسارهمچون گلستان خوش رنگ وبوی تو،چه نیازی به گلگشت درباغ وبوستان داریم؟ دل ما فقط اشتیاق دیدنِ باغ روی تورادارد. درپیمان دلدادگی، همچون سرو استوار وپایداروهمانندِ لاله ی عاشق، داغدار ودل خون هستیم.
چولاله مِی مبین وقدح درمیان کار
این داغ بین که بردل خونین نهاده ایم!
🌿━━━━━━🌿
سرما فرونیاید به کمان ابروی کس
که درونِ گوشه گیران زجهان فِراغ دارد
این بیت بسیارزیبا ازحالت تیراندازی باکمان الهام گرفته شده وتمامی واژه ها دارای ایهام ومربوط به کشیدن کمان انتخاب شده است. دراین صحنه آرایی، عاشق (شاعر) درنقش کمان است ومعشوق نقش کماندار (ابروکمان) راایفامی کند.
سرما فرونیاید: ۱- به آسانی وبه هرکسی دل نمی بازیم،تسلیم نمی شویم ۲- اشاره ی ملیح به خمیده شدن دوسرکمان هنگامی که زهِ آن توسط کمان دارکشیده می شود. اگرنیروی کششی که ازجانب کمانداروارد می شود بیشترازقدرت مقاومت کمان باشد دوسرکمان فرورفته وبه داخل جمع می شود وکمانداربه کمان غالب می آید. دراینجا شاعربااشاره ی ملیح به این نکته، خودراکمانی تصوّرکرده بسیارمقاوم که هیچ کمانداری (ابروکمانی) قدرت غلبه براین کمان راندارد. البته جزمعشوق موردنظر.
گوشه گیران: ۱- عاشقان وخلوت گزیدگان.۲- دوگوشه ی کمان که در انتهای هر بازو، شاخکی وجود دارد که زه به آن متّصل میگردد.
درونِ گوشه گیران: ۱- باطن عاشقان۲- حدّ فاصله ی دوسربازوها که زه بدانها بسته می شود واصطلاحاً شکم کمان گفته می شود.
فِراغ دارد:۱- بی اعتنایی وبی توجّهی نمودن به پیرامون خویش،رهایی، بدانسان که تیری رهاشده ازکمان بی اعتنا به اطراف خویش مستقیماً به سوی هدف تعیین شده روان می گردد. ۲- درمعنای قدیمی تر فِراغ:
پیکانهای پهن،کمانِ تیردورانداز، کمانی که زخم پیکانش فراخ باشدنیزآمده است وحافظ مضمون پرداز بی مانند روزگاران، بامدّ نظرقرار دادن همه ی زوایای معانی ، اقدام به خَلق این مضمونِ لطیف ونغز نموده است.
معنی اوّل بدون توجّه به ایهام واژه ها: دلِ ما به این سادگی گرفتار جاذبه وجادوی انحنای ابروی کسی نمی شود برای آنکه عاشقان درباطن خویش ازجهان وزیبائیهای اوفارغ شدگانِ بی نیاز وبی اعتناهستند، کارشان دردنیا به اتمام رسیده (آنچه راکه می بایست ببینند دیده وانتخاب کرده اند ودرحال حاضرفقط به زیبائیهای او(معشوق خویش) می اندیشند.
معنی دوّم بادرنظرگرفتن معانی ِایهامی واژه ها: ما آن کمانی نیستیم که هرکمان داری (ابروکمانی) توانسته باشد برما غالب آید! دردرون (شکم این کمان) چلّه وزهی تیردورانداز وجودارد وهرکسی (هرکمانداری) قدرتِ غلبه براین کمان ِ پیکان پهن راندارد.
قدّ ِخمیده ی ما سَهلت نماید امّا
برچشم دشمنان تیر،ازاین کمان توان زد!
🌿━━━━━━🌿
ز بنفشه تاب دارم که ز زلفِ او زند دَم
توسیاهِ کم بها بین که چه دردماغ دارد!
زبنفشه تاب دارم : ازگل بنفشه در تب و تاب هستم،رنجیده خاطرم
که چه در دماغ دارد : چه ادًعاها وچه تصوّراتی دارد.
معنی بیت: ازگل بنفشه بدان دلیل رنجیده خاطرهستم که باگُستاخی ادّعا می کند رنگ رویش به رنگِ زلفِ معشوق من است. این سیاهِ بی ارزش راببین که چه تصوّرات وچه خیالات گزافی درسر می پروراند!
تابِ بنفشه می دهدطرّه ی مُشکسای تو
پرده ی غنچه می درد خنده ی دلگشای تو
🌿━━━━━━🌿
به چمن خُرام و بنگر برتختِ گل که لاله
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد
به چمن خُرام یاخَرام: راه رفتن از روی ناز و وقار و بهزیبایی.
برِتختِ گل: کنارتخت گل سرخ
ندیم : هم نشین ،هم پیاله ، حریف، خادم مجلس بزرگان.
ایاغ: پیاله ، کاسه وجام شراب. اشاره به شکل لاله که گویی جام دردست گرفت است.
حافظ دراین بیت سعی کرده باتعریف وتوصیفِ از زیبائیهای باغ وچمن ، معشوق خویش رابه خرامیدن درمیان گلها تشویق کند تا به معشوق خویش یادآوری نماید که اگرهمّت کنی من وتو نیزمی توانیم همانندِ گل ولاله دراین هوای بانشاط،به عیش بپردازیم. تومانندِ گلِ سرخ برتختِ پادشاهی تکیه بزن من هم مثالِ لاله ی داغدار جامی برکف بگیرم وهمنشین وهم پیاله ی توگردم.
معنی بیت: بیا به باغ وباچمیدن درمیان گلها جلوه گری آغازکن وببین چگونه لاله ی عاشق درکنارتختِ گل سرخ، همانندِ ندیم پادشاهان، پیاله به دست گرفته وباهمدیگر به عیش وعشرت پرداخته اند.
گل زحد بُرد تنعّم نفسی رخ بنما
سرومی نازد وخوش نیست خدارابخرام
🌿━━━━━━🌿
شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن
مگرآن که شمع رویت به رَهم چراغ دارد
این بیت نیز خطاب به معشوق ودرادامه ی بیتِ پیشین است.
معنی بیت: شبِ تاریک وظلمانی وبیابانی درپیش است باچنین وضعیّتی به کجا می توان رسید؟ فقط درصورتی می توان امیدواربود که توباشی وبافروغ ِتابش ِرخسارتو، تاریکهای راه رااز بین بُرد وبه سرمنزل مقصودرسید.
گرمن ازباغ تویک میوه بچینم چه شود
پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود ؟
🌿━━━━━━🌿
من وشمع صبحگاهی سزداَربه هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بُتِ ما فُراغ دارد
شمع صبحگاهی: شمعی که ازاوّل شب روشنایی بخشیده ودرسحرگاهان که عمرش روبه پایان است، دست خالیست وازوصال هیچ بهره ای نبرده است. شاعروضعیّتِ خودراباچنین شمعی، یکی دانسته وافسوس وحسرت می خورد.
سزد: شایسته است
فُراغ: فروغ وروشناییِ چراغ
معنی بیت: من وشمع صبحگاهی ازاوّل شب تا سحرگاهان، سوختیم وروشنایی فراهم ساخته وبازاردلبری معشوق راگرمی ورونق بخشیدیم لیکن افسوس که مورد کمترین عنایت نیز قرار نگرفتیم! ازنعمت وصال محروم مانده وبی نصیب افتاده ایم حق داریم به حال همدیگر بگرییم.
بی مزدبود ومنّت هرخدمتی که کردم
یارب مباد کس رامخدوم بی عنایت !
🌿━━━━━━🌿
سزدم چوابربهمن که براین چمن بگریم
طَرب آشیانِ بلبل بنگر که زاغ دارد
سزدم: برای من شایسته است.
ابر بهمن : ابرباران زای ماه بهمن
طَرَب : شادی
"بلبل" نمادعاشقی ودراینجا کنایه ازخود شاعر است. درحالی که زاغ آشیان مجلّل رابه خوداختصاص داده ومشغول خوشگذرانیست ولی بلبل ازوصال محروم مانده است!
زاغ: کلاغ سیاه که درقیاس باهنر غزلخوانی ِ بلبل، جزقارقارکردن هنری ندارد. احتمالاً کنایه به شاعرانیست که باچاپلوسی وپاچه خواری، جایگاهی مهم درکنارشاه شجاع رااشغال نموده اند!
معنی بیت درادامه ی سخن: من حق دارم بر احوالات این باغ(احتمالاً کنایه از بارگاه پادشاهی ودستگاه سلطنت)بسان ابربهمنی زار زاربگریم چراکه آشیانه ی آرامش وشادمانی، سزاواربلبلِ غزلخوانِ عاشق است لیکن شوربختانه ازبداقبالی نصیبِ کلاغ ِ سیاهِ بی مقدارشده است!
جام مِی وخون دل هریک به کسی دادند
دردایره ی قسمت اوضاع چنین باشد !
🌿━━━━━━🌿
سردرس عشق دارددل دردمندِحافظ
که نه خاطرتماشا نه هوای باغ دارد
سر درس عشق دارد: به مباحثِ عاشقانه وطریق عشق تمایل دارد نه بحث های سیاسی، اجتماعی،مذهبی وغیره فقط عشق!
دراینجا منظوراز «عشق» همان سیروسلوک عرفانی، تزکیه ی نفس، خودسازی، رسیدن به حقیقت ومعرفت ورشد ونمو روحانیست. ضمن آنکه عشقهای زمینی نیز درنظر گاه حافظ ازاهمیت ویژه ای دارند وباعشق آسمانی درهم تنیده شده اند. کسی که عشق زمینی تجربه نکرده باشد بی درتردید قادربه طی کردن طریق عشق حقیقی نیز نخواهدبود.
حافظ ازمیان مسیرهای گوناگون مانند: شریعت، طریقت وتصوّف وغیره طریق عشق رابرگزیده وآن راخیال انگیزترین، میان بُرترین وبهترین راه برای رسیدن به سرمنزل سعادت ونیکبختی می داند. بایددانست که حافظ درعشقبازیهای زمینی، بر خلاف مردم عادی، هرگز
درشخص معینی مثل شاه یحیی وشاه شجاع و... متمرکزنبوده، البته که او انهاراازصمیم دل دوست داشته اما عشقبازی حافظ به انها وهیچ شخص مشخصی محدودنبوده است عشق کیفیت وماهیت وجودحافظ بود او به زمین وزمان وهمه ی انسانهاعشق می ورزید ودرحقیقت اززیارت عشقی به زیارت عشقی دیگرمی رفت. حافظ درمسیردلباختگی ودلدادگی، حقیقتِ خودعشق راکشف کرده، به ژرفای آن رفته وشیوه های عاشقی راتمرین می نمود وازاینطریق، طبع شعری وعواطف درونی خویش رابه چالش می کشید. درعشق حقیقی محدودیتهای نژادی وجنسی محوشده و مرزهاازبین می روند وتمام هستیِ عاشق سرشارازعشق می گردد.معنی بیت: دلِ عاشق پیشه وپُردردِ حافظ، تمایل داردکه در همه حال مشغول درس عشق باشد نه اندیشه ی سیاحت وگردش درسردارد نه حال وحوصله ی رفتن به باغ را دارد.
ازمیان مباحث دینی ودنیوی حافظ تمایل به مروردرس عشق دارد و دراین دنیای پهناوریک نفررابه عنوان پیر وراهنما می پسندد واوکسی نیست جز پیرمغان.
حافظ جناب پیرمغان مامن وفاست
درس حدیثِ عشق برِ اوخوان وزوشنو
سجاد در ۸ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » منوچهر » بخش ۷ - رفتن پنج ندیمهٔ رودابه به باغ سام و وصف کردن زیبایی رودابه سام را: