گنجور

حاشیه‌ها

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۰:

.https://rezasaghy.blogfa.com/

مَرحبا طـایـر فرُّخ پی فرخـُنده پیـام

خیرمقدم چه خبردوست کجاراه کدام؟

 

مَرحبا : آفرین بر تو، خوش آمدی، احسنت

طایر : پرنده، استعاره ازپیکی ازجانبِ معشوق.

فرّخ‌پی : مبارک قدم ،خوش قدم

فرخنده : خجسته

خیرمقدم : خوش آمدی

معنی بیت : ای پرنده‌ی ِخوش قدم ِخوش خبر، آفرین بر تـو،قدمت مبارک وخجسته باد، بگو ازدوست چه خبری آورده‌ای؟معشوق کجاست ؟ مسیرش از کدام طرف است؟..............

شاعردراین غزل باپیک یافرستاده ای ازجانبِ معشوق روبرو شده(ممکن است خیالی بوده باشد) وازاو از احوالاتِ معشوق جویا می گردد.

مَرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

تاکنم جان ازسر رغبت فدای نام دوست

🌿━━━━━━━━━━🌿

یـا رب ایـن قـافله رالـطـف ازل بدرقه باد

که ازوخـَصم به دام آمد ومعشـوقه بکـام

قافله : کاروان

لطفِ ازل :عنایتِ پروردگار، زمان بی آغاز،لطفی که بوده،هست وخواهدبود.

بدرقه :ره توشه، همراهی ، پشت و پناه خَصم : دشمن

کام : مـُراد ، خواسته و آرزو

"به دام آمد" : شکست خورد.

معنی بیت : پروردگارااین کاروانی که معشوق درمیان آنهاست موردِ عنایت و حمایتِ خاصّ ِخودقرارده. این کاروانِ باشکوهی که باعثِ شکست خوردن ِ دشمن شد و معشوق مانیز بـه خواسته و آرزوی خود رسید.

باتوجّه به لَحن ِکلام وعباراتی که بکاربرده شده،به ویژه کاروانی که معشوق رامشایعت می کند ودشمن شکست می خورد، احتمالاً ممدوح یاهمان معشوق شاه منصوریاشاه شجاع بوده باشد ومنظورازکاروان نیز لشکریانِ همراهِ اوهستند. حافظ باپادشهانی مثل شاه یحیی ،منصور وشاه شجاع، ارتباط عاطفی ِ خاصّ وفراترازشاه وشاعر داشت

چشم من دررهِ این قافله ی راه بماند

تابه گوش ِ دلم آوازِ درآ بازآید

🌿━━━━━━━━━━🌿

ماجرای من ومعشـوق مراپایان نیسـت

هــر چـه آغاز نـدارد نپـذیـرد انجـام

معنی بیت : جریان وسرگذشتِ عشق من با معشوق هرگزپایانی نخواهد داشت.زیرا هر آنچه که آغازی برایش نیست وازازل بوده است سرانجامی نیزبرایش رقم نخواهد خورد واَزلی ابدی هم هست.

روزاوّل رفت دین اَم برسرزلفین تو

تاچه خواهدشددراین سودا سرانجامم هنوز

🌿━━━━━━━━━━🌿

گل زحد بـُرد تـَنـَعـُّم نـفـسـی رُخ بنما

سـرو می‌نازد وخوش نیست خدا را بخرام

تنعُّم : بهرمند از نعمت فراوان ، نازپرورد

نفسی : دمی ، لحظه ای

خرامیدن : با نازواِفاده راه رفتن

معنی بیت : خطاب به معشوق است. گل درغیابِ توازحدودِخویش خارج شده وبیش ازاندازه عشوه وافاده می کند،ازطرفِ دیگرسَرونیزدرنبودِ توبه قدوقامتِ خویش می نازد،اینجوری اصلاً خوش نیست! یک لحظه چهره‌ اَت را نشان بـده تاجلوه گران(سرو وگل) شرمسارشوند و برسرجایشان بنشینند.

نرگس کرشمه می بَردازحد برون خرام

ای من فدای شیوه ی ِچشم سیاه تو

🌿━━━━━━━━━━🌿

زلــف دلـدار چـو زُنـــّـار هـمـی فرماید

بروای شیخ که شدبرتنِ ما خرقه حرام

"زلف" درادبیاتِ عاشقانه ی ما به جهتِ غارتگردل ودین بودن ورنگِ سیاهش نمادِ کفروبی دینی است.در فرهنگ‌های مختلف این واژه به شکل‌های زرفین، زفرین، زلفین، زوفرین و زلفینک آمده است. زلف در بعضی از گویش‌های خراسانی هنوز هم به معنای زنجیری است که از داخل به پشت در خانه می‌اندازند تا در قفل شود.
زلف به معنای حقیقی همان گیسو، طرّه وجعد هست وبیشتر معنای مجازی ان مورد توجّه قرارمیگیرد.
این واژه در منابع عرفان و تصوّف فاقد تعابیر جامع و مانع اسـت امّـا حضرت حافظ،به مددطبع لطیف خویش تعابیری لطیف، باریک، دقیق و مفصّل از زلف ارائه نموده است بطوریکه دامنه ی معنای مجازی زلف وگیسوراتوسعه داده،غنی سازی کرده ومضامین بِکرونابی خلق کرده است."زلف" قسمتی از موی سر از دو طرف بر چهره ریخته می‌شود . "طـرّه" موی جلوی سر ، و "گیسو" به موی پشت سر گفته می‌شود ، اما هر یک از این اسمها گاه به جای هم به کار برده می‌شوند و گاه هر کدام از آنها به معنی تمام موی سرنیز بکارگرفته می‌شوند. "زلف" با آنکه "حجاب" وپوشاننده ی رخسارمعشوق هست وسیله‌ی اتّصال عاشق به معشوق نیزهست. "زلف" نماد "کثرت وپریشانی"و"سیاه" نماد  کفراست. 

زکفر زلفِ توهرحلقه ای وآشوبی

زسِحرچشم توهرگوشه ای وبیماری

"زُنـّار" به گردنبند یاکمربندی گویند که غیر مسلمانان مثل مسیحیان وزرتشتیان به جهت تمایز ازمسلمانان می بستند.

حافظ دراین بیت نکاتِ زیادی را بابکارگیری زُنّار یادآورشده است.

زلفِ دلدار دل ازعاشق ربوده و حالا دستور به دست کشیدن از دین و دینداری و مسلمانی صادرمی کند. چنانکه شیخ صنعان بعدازهفتادسال زُهد وعبادت، ناچاربه بستنِ زُنّاروآتش زدن ِ خرقه ی زُهد وپرهیزگاری شد.

زُنّاربستن"ضمن تلمیح به داستانِ عشق شیخ صنعان،تاکیدی آشکاربرخروج ازشریعت وپایبندی به قوانین ِ طریق ِعشق است. وقتی کسی زُنّارمی بندد تحتِ فرمان مطلق معشوق قرارمی گیرد. همانندِ شیخ صنعان هرچه که موردِ درخواستِ معشوق بوده باشد بایستی بی هیچ اعتراضی گردن نهاده وانجام دهد.

معنی بیت : زلفِ دلدار آنقدرهوسناک ووسوسه انگیزاست که فرمان به عاشق شدن صادرمی کند. من ازاین وسوسه نمی توانم روی برتابم! حتّی سرنوشتِ شیخ صنعان نیز برای من رقم بخورد آماده ام. آماده ام به فرمان ِ عشق زُنّار ببندم،دین وایمان ِ خویش رابه بازم وهرآنچه که خواست معشوق بوده باشد گردن نَهم. ای شیخ برو که خرقه ی زُهد وپرهیزگاری برمن روانیست، من ازشریعت خارج شده وبه کُفرزلفِ یار گرویده ام.

باتوجّه به اینکه در"زُنّاربستن ِ آشکار"هیچ نیازی به ریاکاری وتزویرنیست وفرد بی ریا می گردد، ازهمین روی زُنّاربستن نمادِ بی ریایی نیز هست. امّا زُنّاربستن ِ پنهانی ریاکاریست.

حافظ این خرقه که داری توببینی فردا

که چه زُنّار ززیرش به دَغابگشایند.

🌿━━━━━━━━━━🌿

مرغ روحم که همی زد زسر سدره صفیر

عـاقبت دانه ی خال توفکنددش دردام

مرغ روح: روح شاعر به پرنده تشبیه شده است.

سـدره : معروف است که درآسمان هفتم درختی وجودارد آخرین حدِّ اعمال انسانیست وجبرئیل فقط توانسته تاآنجا رود!

صفیر : آواز ، فریـاد

دانه‌ی خال: خال به دانه تشبیه شده است. "خال" نقطه‌ای سیاه بر پوست بـدن ، خال وخط در صورتِ معشوق برزیبایی و دلرُبایی ِاو می‌افزایـد.

فلسفه ی توجّه کردن به "خال" بحثِ مفصّلی درعالم عرفان است. شکل ظاهری "خال" شبیهِ یک "نقطه" است البته فقط شباهتِ ظاهری نیست بلکه درمعنا نیزهمانندِ "نقطه" هست وهمین شبیهِ نقطه بودن   ازلحاظ ظاهر و باطن است که آن رااینقدراسرارآمیز وجادویی کرده است! برای درک درست این نکته،" نقطه" را ازمنظر (خطّاطان) خوشنویسان نگاه می کنیم. درعرصه ی خوشنویسی همه چیزازنقطه آغازمی شود. نقطه معیار وسنجش ِ ضخامت وباریکی واندازه ی طول وعرض ِ حروفات وکلمات است. برای مثال الف ازکشیده شدنِ "نقطه"به سمتِ پائین به اندازه ی سه نقطه خَلق می شود.اندازه ی هرنقطه نیزمیزان پهنای نوکِ قلم ِ نویسنده است. و"ب" ازکشیده شدن یک نقطه درطول به اندازه پنج نقطه و"ب" کشیده یابزرگ، به اندازه ی  هفت الی یازده نقطه شکل می گیرد. تمام حروف وکلمات از"نقطه" زائیده می شود وبه عبارتی نقطه به مثابهِ نطفه هست. بنابراین نقطه مرکزوحدتِ وجودِ کلمات است وتمام کلمات ازآن تکثیرمی شودودرنهایت خط تولیدمی گردد. خداوند درنظرگاهِ عارفان همانند"نقطه" هست به این معناکه همه چیزازاوشکل گرفته وکثرت یافته است.

معنی بیت : مرغ ِ جان ِمن که در آسمانِ هفتم بر روی شاخه های درخت سدر نغمه خوانی می کرد با دیدن دانه‌ی خال رخسارتـو، به دام عشق گرفتار شد ودراین دامـگـه (دنیا) ماندگارشد.

حافظ به زبانها وعباراتِ گوناگون،دربیان ِدلیل آمدن ِ انسان به کُره ی خاکی "عشق" رامطرح می سازد وبراین باوراست که ما رهرو منزل عشقیم وازسرحدِّ عدم، این همه راه رابرای رسیدن به خودِ معشوق پیموده ایم نه برای ساکن شدن دربهشت وتن آسایی! به باورحافظ مادربهشت ساکن بودیم وازتمام نعمتها ولذات برخوردار، اما همیشه گویی چیزی کم داشتیم……دلمان بیتاب وبیقراربود….همواره دلمان پی چیزی می گشت که دربهشت نبود……ماعشق رادربهشت نداشتیم……. درآغازخلقت پرتوی ازحُسن دوست به مارسیده وماراازخودبیخود کرده بود……کنجکاوی،بی باکی وشیدایی مارابرآن داشت که به میل واراده ی خویش بهشت راباهمه ی نعمتهای بیشمارش،رهاکرده وبدنبال پیداکردن عشق سفری چالش برانگیزوپر دردسرآغازکردیم وگذرمان به این دنیای خاکی افتاد….

طایرگلشن ِ عشقم چه دهم شرح فراق

که دراین دامگهِ حادثه چون افتادم؟!

🌿━━━━━━━━━━🌿

چـشـم بـیمار مرا خواب نه درخور بـاشد

منْ لـَهُ یـَقـتـُلُ دا ءٌدَنـَفٌ کـَیـْفَ یـَنـٰـام ؟!

درخور : شایسته ، روا

معنی بیت : چشمان ِ بیمار من سزاوار خواب نیستند! آخرکسی که دارای بیماری ایست که دارد آرام آرام او را نابودمی سازد ومی کُشد چگونه می‌تواند بـخوابد ؟

حافظ به ادبیّاتِ اعراب( تازیان)نیز تسلّطِ کامل داشت وبعضاً بیتها ومصراع هایی به زبان ِعربی می سرود ودراین عرصه هنرنمایی می کرد. گرچه ازروحیّاتِ اوچنین استنباط می گردد که دل خوشی ازتازیان نداشته وصرفاً جهتِ نشان دادن ِ دانش وعلوم ِ خویش وعقب نماندن ازقافله ی شعرای آن زمان که به عربی نیزشعرمی سرودند چند بیت شعربه این زبان طبع آزمایی کرده است.

تازیان راغم احوال ِ گران باران نیست

پارسایان مددی تاخوش وآسان بروم

🌿━━━━━━━━━━🌿

توترحـُّم نکنی بر من مـُخـلص گـفتـم :

ذاکَ دَعوایَ وَ هـٰـا اَنـتَ وتـِلکَ الایـّام

معنی بیت : گفتم : تـو بر من بی ریـای عاشق رحم نمی‌کنی ، این ادّعای من است ، اینک این گوی واین میدان! این تـو و این هم روزها یی که در پیش ِ رویمان است تا ببینیم چه ترحّمی در حقِ این عاشق ِ مُخلص وصادق می کنی!

حافظ رندانه قصد دارد معشوق را درشرایطِ معذوراتِ اخلاقی قراردهد تا موردِ توجّه قرارگیرد.

روزگاریست که مارانگران می داری

مخلصان رانه به وضع دگران می داری

🌿━━━━━━━━━━🌿

حافظ اَر میل بـه ابروی تـو دارد شـاید

جـای درگوشه‌ی محراب کنند اهل کلام

میل : آرزو ، اشتیاق

شایـد : شایسته است ، رواست

اهل کلام : اهل علم وادب ودانش، سخنرانان وواعظان

معنی بیت : اگر حافظ شیفته وشیدای ِ کیفیّتِ محراب گونه ی ِ ابروی ِتو شدبیجانیست، شایسته است ازآن جهت که سخنرانان واهالی ادب ودانش در گوشه‌ی محراب به وعظ وسخنرانی می‌ پردازند واین گوشه رادوست دارند.

بجزابروی تومحرابِ دل ِ حافظ نیست

طاعتِ غیرتودرمذهبِ مانتوان کرد.

حسین ۲ در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۴:

لغت مانا بسیار زیباست ، می بینم که دوستان زیادی به کار می برند ، گمان کنم رفته رفته جا بیافتد
لغات را انسانها میسازند
کیوی میوه ی نسبتاً جدیدی ست ، اگر به جای کیوی می گفتند خارخاسک ، شاید من و آقای فرخ خارخاسک می خوردیم و ابداً اعتراضی هم نداشتیم
نمی دانم این ” مانا “ چه خاری ست که گه گاه به چشمی فرو میرود
مانا بوید

دستجردی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۱۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۷:

به نظر من شاه بیت این غزل بیت زیر است :
جماعتی که نظر را حرام می‌گویند
نظر حرام بکردند و خون خلق حلال
اهل شریعت که نگاه کردن به نامحرم را حرام می دانند چرا خون ریختن را حلال می دانند؟ فکر می کنم منظور سعدی این است که زیبارویان با دلبری و طنازی خود خون عاشقان را می ریزند ولی در حکم شرع کسی کاری با آنها ندارد ولی عاشق را حتی از یک نگاه ساده هم محروم کرده اند! الحق که رندی و نکته سنجی را به اوج رسانیده!

شمس شیرازی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۴:

بانو/آقا فرخ ،
اگر در همین صفحه جستجو کنید به یادداشت حقیر میرسید که مانا را تا آنجا که میدانم دکتر ترابی به کار برده بود و بر دل من نشست و به کار بردم
پس گفتگویی در گرفت با بابک که ناتمام ماند چه او به شیوه مرضیه اش به حاشیه رفت به عقل و ... اینتلیجنس و ویزدم واتیمولوژی و.......
باری
واژه ها از آسمان نمی آیند مردم میسازند و اگر دیگران پذیرفتند می مانند
گیلاس و لیوان دو واژه اند که هیچ گونه رابطه ای با پیاله و آبخوری ندارند
امروز به کار می بریم و نمی خندیم
خنده دار واکنش سرکار و دیگر مستعربان است

اروند در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۳۹ دربارهٔ حافظ » قطعات » قطعه شمارهٔ ۲۳:

حافظ این شعر را در وصف حال امیر علی سهل فرزند شیخ ابو اسحاق سروده البته حافظ خود هیچگاه ازدواج نکرد و مجرد زیست.
منبع : حافظ خراباتی ، دکتر رکن الدین همایون فرخ

حسن در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۰۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۳ - در بیان آنک این اختلافات در صورت روش است نی در حقیقت راه:

نیست یکرنگی کزو خیزد ملال
بل مثال ماهی و آب زلال
یکرنگی او آنگونه نیست که ملال انگیز باشد بلکه مانند رنگ آب زلال است که هیچگاه برای ماهی خسته کننده نمی شود

حسین ۲ در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۱:

با مهناز خانم موافقم ، چون ”عینِ“ عشق کسره دارد ،
اگر ساکن بود با آقای علیرضا هم نظر بودم ولی اشتباه میکنند
به خدمت سعید خان نیز عارضم که : ممکن است مولوی در بند قافیه و عروض نباشد ولی این دلیل نمی سود که ما نقد نکنیم

فرخ مردان در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۲۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۴:

عجب جایی بوده شیراز!

کیمیا در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۳:

با درود
فکر میکنم در مصراع پایانی جوانمردم درست باشد

زینب در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۳۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:

حامد زمانی یه آهنگ خونده به نام دلارام خیییلللییی قشنگه از اینجا می تونید دانلود کنید:

یوسف در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۲:

اگر ما مرغ همان چمن(بهشت فردوس) پس چه توفیر که همان بهشت را طلب کنیم.
پس ما(وحدت روح یک انسان کامل) چیز والاتر طلب کردیم و حال در زمین(اسفل السافلین) یه دنبال شایستگی آن هستیم

یوسف در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۲:

اگر ما مرغ همان چمن(بهشت فردوس) هستیم که حافظ میگه، پس چه توفیر چون قبلان هم در بهشت بودیم
پس ما (وحدت روح جمیع انسان ها) در بهشت چیز والاتر طلب کردیم که حال در زمین(اسفل السافلین)
به دنبال شایستگی آن هستیم

سهراب منفردنیا در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۶:

مولانای خداوندگار در میان دیوان شمس غزلهایی دارد که از بقیه متمایز است و تیری که میاندازد نشان از جای دیگر دارد .... این غزل یکی از آن‌هاست ....

علی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۲۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۳۳:

طالع سنجاب و کلا معنی سنجاب اینجا کنایه از چی هست

خرم روزگار در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۱:

یادداشت مهناز گرامی 101٪ درست است،"جز"دراین نیم بیت حرف اضافه است به مانای مگر و...
چنانکه می گویند " ممکن الاضافه " نیست.

فرخ مردان در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۴:

نمی دونم این عزیزبرادراز کجا آورده این مانا به جای معنا رو. شاید از لهجه ای جایی باشه.با عرض معذرت از ایشون و سایرِ"مانویان"(!) بنظر من که یه کم خنده دار هم هست. زوری که نمیشه معنی خلق کرد که. اگر مانا مانای معنا بده اون وقت معنا مانای چی میده؟!

بهنام۲ در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۳:

1-
در بیت سوم ، اشاره به پادشاهی افراسیاب بر ترکان شمال شرق و شکست او از کیخسروست. ترک در اینجا ایهام زیبارو رو هم داره. واضحه که بین ترکان شاهنامه (که پارسی زبان بودند) و ترکانِ خُلَّخ و غیره که از زردپوستان بودند، تفاوتی چندین صد ساله هست. خلاصه میگه که تو پادشاه زیبارویان رو شکست داده ای پس جام کیخسرو(=جام جم) یعنی همان جام می را بطلب و شاد باش.
2-
" خواب بیداران ببستی وان گه از نقش خیال...تهمتی بر شب روان خیل خواب انداختی"
تو خودت رفتی و جلوی خواب رو گرفتی و بعد تهمت میزنی که لشگریانِ خواب با تصویری از خیال تو مشغول عیش بوده اند و بهمین دلیل وظیفه خود رو انجام نداده وبه سراغ بیقرارانِ تو نیومدن.

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۳:

پیوند به وبگاه بیرونی

من ترک عشق و شـاهدوسـاغر نمی‌کـنم

صـدبـار تــوبــه کردم و دیـگر نمی‌کـنم

غزلی ناب وزیبا، که تمام مضامین وعبارات آن، بازتابی از جهان بینی و نگرش حافظ عزیز به زندگانی ، عشقورزی، خوش وخرم و شادمانه زیستن وبازعشق وعشق وعشق است.......

منظوراز"عشق" و"شاهد" و"ساغر" دراینجا کلیّاتِ مرام و مَسلکِ رندیست که حافظ پیامبر فرزانه ی آنهاست.

تنها مَسلکی که اصول وفروع آن:عشق ، شفقت ،موسیقی، غزلخوانی،دست افشانی وپاکوبانی ورقص، دوست داشتن، عشقبازی ،عیش و عشرت، بی آزاری،بَدندیدن ومیل به ناحق نکردن است.

تنها دراین مرام است که ازجنگ وکشتارخبری نیست. وچنانکه دربیتهای پیش رو خواهیم دید اگر ناصحی،زاهدی وعابدی اعلام جنگ کرد و گفت که بروترکِ عشق کن! به جای شمشیر وشلّاق وزندان، تنها پاسخی که خواهدشنید این است: محتاج ِ جنگ نیست برادرنمی کنم!.

دراین مَسلک برخلاف مذاهب دیگر؛ هیچ کس تهدیدنمی شود هرکس به میل واراده وخواستِ خود وارداین درگاه شده وهرکس نخواست، ازاین مسلک خارج می شودبی آنکه کسی مانع نگرددویابرای خروج مجازاتی تععین شود.

هرکه خواهدگوبیا وهرکه خواهد گوبرو

کِبروناز وحاجب ودربان بدین درگاه نیست

"عشق":

ازاین دیدگاه خداعشق است ومحبّت، وعشق ومحبّت همان خداست. هرگاه بی هیچ چشمداشتی وبی قید وشرط به پیرامون خویش عشقورزی می کنی بدانکه که همان لحظه دست خدا برشانه ی توست وازتوحمایت می کند.

به عزم مرحلهری عشق پیش نه قدمی

که سودهاکنی ار این سفرتوانی کرد.

"شـاهد" :

بدانکه خدامنبعِ بی پایانِ زیبائیهاست. هرچیزی شامل انسان ،حیوان، مناظرطبیعت جلوه ای ازجمال آن زیبای مُطلق هستند.

بنابراین عشقبازی بانهاد وباطن پاک، فارغ ازهرگونه بدبینی وشَرّ وشهوترانی،بازیبائیهای پیدا ونهان این جهان، قدردانی وسپاسگزاری ازخالق ِ زیباست.

"شاهد" به معنای ِ زیبارو، درحقیقت یک فروغ ازتجلّی ذاتِ زیبای مطلق است در لباس شهود. ونظربازی وعشقبازی باشاهد، به سبک حافظ،عین ِ بندگی، عبادت وشکرگذاریست.

جهان ِ باقی وفانی فدای شاهد وساقی

که سلطانیّ ِ عالم راطفیل عشق می بینم

"سـاغـر":

درظاهر به معنای ظرف شـراب است. امّاساغر رساننده ی تنها همین معنانیست. در دیدگاه حافظانه انواع شراب های رنگین ومستی بخش مانند: شراب عشق،شراب محبت ،شراب لعل لب ودیدارمعشوق وجود داردکه شراب انگوری یکی از آنهاست.

سخن دراین نیست که شرابخواری خوب است یابَد. دراین مورد وفواید وزیانهای شرابخواری باید ابن سیناها نظردهند که دردانش طب صاحبنظرهستند.

"شراب وشاهد" درجهان بینی حافظ، سلاح ویرانگریست که اردوگاههای فکریِ متشرّعین ِ متعصّبِ یکسویه نگر را درهم کوفته وویران می سازد.

زمانی که آنها ریاکاری،فریبکاری ،مکیدنِ خون مردم راجایزدانسته وشراب وشاهد راگناهی نابخشودنی می شمارند سلاح های مخرّب و ویرانگرِ "شراب وشاهد" بکار افتاده واتاق ِ فکری پوشالی آنها برسرشان آوارمی گردد.

برومعالجه ی خودکن ای نصیحتگو

شراب وشاهدِشیرین که رازیانی داد؟!

مـعــنــی بـیـت : مـن از عشق وشفقت، از دوستی ومهرورزی، ازعیش وعشرت وشادمانی، از شاهدبازی ونظربازی، ازشاد زیستن و وشادکردن دلها، ازپایکوبی ودست افشانی دست بر نمی‌دارم.

صـدبـارپیش ازاین به توصیه ی نصیحتگوی، ازشرابخواری و عاشقی تـوبه کرده‌ام ونتیجه ی بَدگرفته ام یعنی خودرا بیهوده ازشادکامی ومحبت وعشقبازی محروم کردم. توبه هاجزپشیمانی حاصلی نداشته به این نتیجه رسیدم که دیگرتوبه نکنم.

من همان ساعت که ازمی خواستم شدتوبه کار

گفتم این شاخ اَردهد باری پشیمانی بود.!

ادامه ی مطلب دروبگاه👇

https://www.blogfa.com/Desktop/post.aspx?action=edit&postid=363&t=953207896

محمد جوادی در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۵۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:

سلام علیم
برادران بزرگوار، منظور ازحاشیه نویسی استفادۀ هر چه بیشتر از معلومات شما عریران است . تا این مسئله باعث نزدیک تر شدن دلها به همدگر بشود ،نه منجر به سرزنش و جدایی از هم گردد .بیایید با خواندن این اشعار عاشقانه و لطیف قلبهایمان را پر از محبت کنیم و همه را بدون منّت راهنمایی بفرمایید. برای همۀ عزیزان از خداوند متعال آرزوی صحت وسلامتی می کنم.

محسن فرشاد در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۵۱ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان بیژن و منیژه » بخش ۱ - دیباچهٔ داستان بیژن و منیژه: شب قیرگون، بزم با یار مهربان و آغاز داستان از دفتر پهلوی:

درود بر شما بسیار عالی ...سپاسگزار از تلاشتان برای انجام این کار بزرگ...
بعضی اشتباهات تایپی درمتن این چکامه وجود دارد از جمله در بیت
بدان سرو بن گفتم ای ماهروی
یکی داستان امشبم بازگونی
در بیت دوم واژه "بازگوی" اشتباه تایپ شده است.
باعرض پوزش وسپاس بیکران

۱
…
۳۵۵۱
۳۵۵۲
۳۵۵۳
۳۵۵۴
۳۵۵۵
…
۵۸۷۰