چنگیز گهرویی در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۰۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۴:

با سلام .دوست گرامی اقای ضیایی.در بیت . جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد ...*یعن مگر جمال کعبه از رهروان به خاطر تحمل سختیهای راه عذر خواهی میکند یا از انها دلجویی میکند وا به معنی عذر خواهی کردن است عذر کسی را خواستن با از کسی عذر خواهی کردن و عذر کسی را پذیرفتن سه معنای متفاون دسن میدهد که کاردان و نکته دان تیز بینی چون حافظ کاملا این سه مفهوم را تشخیص و بجا در سه بیت بکار برده است و در بیت .خار ار چه جان بکاهد ...*مراد عذر خار را خوستن نه عذر ان را پذیرفتن یا عذر خواهی کردن است .

ناشناس در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲:

لگن ظرف زیر شمع است

کیارش در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۴۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را:

دوستان خوب بحث بر سر واژه هل نباید ما را از اصل مطلب دور کنه.اصل مطلب اینه که حرف دل گوینده این اثر عظیم را دریابیم و در روزگاری که انسانها همه چیز های خوب و ارزشها را فدای منافع زودگذر خود کرده اند بیش از ه

سپهر در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۱۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۷:

از نظر من حق با کاوه س

سعید در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۰۲ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۴:

بسیار زیباست این غزل.
مصرع اول بیت سوم اشتباه نوشته شده...

شهریار در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۵۶ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

سلام همیشه دوست داشتم یه جواب برای این غزل زیبا و به یاد ماندنی استاد بنویسم و نوشتم امیدوارم دوستانی که می خوانند خوششان بیاید:
آمدم دیر آمدم اما پشیمان آمدم
سر به زیر و خسته و زار و پریشان آمدم
سینه ای شوریده اما پای در سنگ داشتم
در میان خنده های بخت، گریان آمدم
گرچه عمر ما ز فروردین و مردادش گذشت
من به امید وصالت در زمستان آمدم
من که خود غرق نیازم نازنینم ناز کو
خسته از بار جوانی همچو پیران آمدم
اعتبار عمر عاشق در گذار سال نیست
غفلت از یادت نکردم با دل و جان آمدم
بر زمینش وا نهادم قصه ی شیرین که خود
«قیس» تر از شوق لیلی در بیابان آمدم
از شب هجران نگو آن شاهد بخت سیاه
سالها با او ز شب، تا صبح پایان آمدم
آسمان هم در عزای عشق شاید تیره شد
دلشکسته چون بهار با ابر گریان آمدم
در سکوتی تلخ فریادم فرو افتاده بود
در هوای غربتش افتان و خیزان آمدم
شهریارا! تا قیامت با توام «تنها چرا»؟
در فدای قهر چشمانت به قربان آمدم
ممنون از نگاههای گرمتون
به ما هم سری بزنید: shahriaraneha.blogfa.com

سعید در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۱۲ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۱۴ - حکایت:

با آرش جان موافقم. ضمنا سعدی معتبرتر است از آقای خالقی مطلق. من شاهنامه تصحیح ایشان را دیده ام به نظرم نباید به سراغ شاهنامه میرفتند. ذوق سلیم در کارشان ندیدم. مور که خودش خرد و کوچک است و نمونه کوچکی چگونه کاف تصغیر بگیرد؟
مرغک شاید اما مورک...؟
کسی مورک را در جای دیگری دیده؟

سعید در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان:

چه مایه ابیات زیبا در این شعر هست
چو انعام کردی مشو خودپرست، مشو تا توانی ز رحمت بری
سعدی دارویی برای گرفتاریهای جامعه آن روز تجویز کرد که هنوز کاربرد دارد و امروز بیش از همیشه نیازمند آنیم: ادب، مهربانی، گذشت، دستگیری و ...

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۹:

در بیت دوم می فرماید:
عشق را بوحنیفه درس نکرد
شافعی را در او روایت نیست
این بیت از سنایی است چاپ مدرس رضوی ص 605

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۸:

در بیت اول می فرماید:

فعل نیکان محرض نیکیست
همچو مطرب که باعث سیکیست
سیکی:
(س یَ) (ص نسب .) شراب ، شرابی که به سبب جوشش دوسوم آن تبخیر شده باشد. که در مذهب او حنیفه این شراب بلامانع است.

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۵:

در بیت دوم می فرماید:
تو در جنگ آیی روم من به صلح
خدای جهان را جهان تنگ نیست
مصراع دوم منسوب است به آتسز و اول آن چنین است:
به خوارزم آید به سقسین روم
(روضه الصفا در ذکر آتسز خوارزمشاه) و مضمون آن مستفاد است از : وارض الله واسعه
قرآن کریم 10/39

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۳:

در بیت دوم می فرماید:
هر آن کسی که چو ادریس مرد و بازآمد
مدرس ملکوت است و بر غیوب حفیست
ادریس: پیغامبری پیش از بنی اسرائیل . مؤلف برهان گوید: نام پیغمبریست مشهور. گویند از جهت درس گفتن بسیار بدین نام علم شد و او را مثلث النعمة خوانند و نعمای ثلثه ٔ او پادشاهی و حکمت و نبوت بود و او حیات جاوید یافت و اکنون در بهشت میباشد - انتهی . نام پیغمبری که بحیات در جنت رفتند. (غیاث اللغات ). نام پیغمبری معروف که بتن در بهشت است و «رفعناه مکاناً علیاً » در شأن اوست و آن مشتق از دروس است و دروس ناپدید شدن نشان باشد و او را بدان نام بردند بدین که ناپدید شد نشان او از این جهان . (مؤید الفضلاء)
حفی: مهربان

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۳۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۱:

در بیت پنجم می فرماید:
نبود باد دم عیسی و دعای عزیر
عنایت ازلی بد که نور استادست
عزیر: نام پیغامبری که در احیاء موتی شک کرد و خدای جان او و خرش بستد و پس از صد سال از نو زنده کرد و هنوز میوه های چیده ٔ او تازه مانده بود. و یهود او را پسر خدای گفتندی .

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۹:

در بیت آخر می فرماید:
ابیت عند ربی نام آن خراباتست
نشان یطعم و یسقن هم از پیمبر ماست
ماخوذ از این حدیث نبوی
انی ابت یطعمنی ربی و یسقینی
یا ابیت عند ربی یطعمنی و یسقین
من در در نزد پروردگارم خانه گرفتم که او مرا می خوراند و می نوشاند.

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۹:

در بیت آخر می فرماید:
"ابیت عند ربی" نام آن خراباتست
نشان " یطعم و یسقن" هم از پیمبر ماست
اشاره به این حدیث پیامبر (ص)
انی ابت یطعمنی ربی و یسقینی
یا ابیت عند ربی یطعمنی و یسقینی
من در نزد خدایم مسکن دارم او مرا می خوراند ومی نوشاند.

هنگامه حیدری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۷:

در بیت هفتم می فرماید:
دریده پهلوی همیان از آن زر بسیار
دریده قوصره هاشان ز بار قند و نبات
قوصره : زنبیل ، سبدی که در آن خرما ریزند.

ابوالفضل در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱:

سلام دوستان بیت دوم از این رباعی کاملا مشکل داره و صحیحش اینه:
زنهار تن مرا چو شمعِ تنها
مشمار که او جمله نمکزار خدا

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۰۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۱ - سر آغاز:

گاه خورشیدی و گه دریا شوی/ گاه کوه قاف و گه عنقا شوی
گه دریا شوی: دریای رحمت واسعه مثل حقیقت محمدیه ص که رحمه للعالمین است.
گاه کوه قاف: مراد از قاف قدرت فعلیه است همانند حقیقت چنانکه مولا علی ع فرمود: قلعت باب خیبر بقدره ربانیه لا بقوه بشریه.
عنقا شوی: عنقا را تعابیر زیاد است... به زبانی روح القدس و به زبانی سروش و به زبانی ناموس اکبر و به قول فلاسفه عقل فعال و گاهی به مقام تمثیل می گویند که او چندین هزار سر و پر و چندین هزار منقار و اواز خوش دارد...اینهایی که عرض شد از کمالات وی موجب می شود.

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۴۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۱ - سر آغاز:

زانک با عقلی چو عقلی جفت شد
مانع بد فعلی و بد گفت شد
عقلی: در حدیث است که العقل ما عبد الرحمن و اکتسب به الجنان.به دو قسم می توان تقسیم کرد: یکی عقل نظری که تعقل علوم نظریه محضه و معارف و دیگری عقل عملی که موجب اعمال شایسته شود و حرفه و پیشه از ان موجب می شود.
نفس با نفس دگر خندان شود
نفس چون در مقابل عقل قرار بگیرد نفس اماره و مسوله و لوامه مراد است ولی نفس مطمئنه و ملهم از عقلند و در مقابل نفوس نام برده اند.
یار چشم تست ای مرد شکار
یارچشم تست: یعنی انسان کامل دیده ی تست.
یار آیینست جان را در حزن
جان را در حزن: در اندوه معنوی و صوری می تواند باشد.
تا نپوشد روی خود را در دمت
تا نپوشد: (کمی ثقیل است) ولی به نظر چنان که مشهود است که از دم ظاهری که در روی اینه می زنی بخار دهان روی اینه را می پوشاند.
بلبلان پنهان شدند و تن زدند
تن زدند:خاموش شدند.

ترگل بهاری در ‫۱۱ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۷:

واژهٔ زلفین در ادبیات فارسی فراوان به کار رفته است از رودکی و فردوسی گرفته تا آخر. این واژه در عربی وجود ندارد، شاید از ریشهٔ عربی نباشد. تسامحی که به وجود آمده است این است که پنداشته شده است که زلفین به صیغهٔ تثنیهٔ عربی است یعنی دو زلف. لغت‌نامه نویسان فارسی که در دورهٔ تیموریان هند و یا صفویه در ایران فرهنگ‌های متعددی نوشته‌اند، متوجهٔ این مشکل شده‌اند ولی استدلال آن‌ها در بارهٔ ریشهٔ واژه و ارتباط دادن آن به زِلف zelf قانع کننده نیست، لغت‌نامه دهخدا جامع تمام هذیان های لغت‌ نامه های قبلی است، به این معنی که همهٔ اشتباهات آن‌ها را به شکل خام جمع‌آوری کرده است و گاه خود نیز بر آن افزوده است .
گذشته از اینکه این واژه در ادبیات و شعر به کار رفته است اصطلاحی صوفیانه است که بحث فراوان آن در کتاب‌های صوفیان آمده است.
ولی در بیت دوم این غزل شایان توجه است که در اینجا زلفین در تناسبی با اصطلاح قرآنی هم آورده شده است. به این نمونه‌ها توجه کنید:
(1) وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿التکویر: 13﴾  
(2) وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ ﴿الشعراء: 90﴾  
(3) وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ غَیْرَ بَعِیدٍ ﴿ق: 31﴾  
زَلَف در عربی به معنی نزدیکی، نزدیک بودن، نزدیک آوردن است .