بر یاد تو بی‌تو روزگاری دارم

در دیده ز صورتت نگاری دارم!

ای جمالی کز وصالت عالمی مهجور و دور

بر میانشان از غمت جز حیرت و زنار نیست

دیدنیها هست آری گفتنیها روی نیست

در میان کام افعی صورت گفتار نیست.

زان گونه پیامها که او پنهان داد

یک ذره بصد هزار جان نتوان داد.

در جهان شاهان بسی بودند کز گردون ملک

تیرشان پروین گسل بود و سنانشان جان گذار

بنگرید اکنون بنات النعش‌وار از دست مرگ

نیزها شان شاخ شاخ و تیرهاشان تار تار!

این رسم قلندری و آئین قمار

در شهر تو آوردی ای زیبا یار!

با هر جانی بغمزه رازی داری

بر شارع هر دلی جوازی داری!

مکن در جسم و جان منزل، که این دونست و آن والا

قدم زین هر دو بیرون نه، مه اینجا باش و مه آنجا

جز خداوند مفرمای که خوانند مرا

سزد این نام کسی را که غلام تو بود

مشتاق تو در کویت از شوق تو سرگردان

از خلق جدا گشته خرسند بخلقانها

از سوز جگر چشمی چون حلقه گوهرها

وز آتش دل آهی چون رشته مرجانها.

تا دلم فتنه بر جمال تو شد

بنده حسن ذو الجلال تو شد

ای عزیز آن کسی که روی تو دید

وای شگرف آنکه در جوال تو شد

شمالی باد چون بر گل گذر کرد

نسیم گل بباغ اندر اثر کرد.

آشوب همه جهان حدیث من و تو

بگذار من و همه جهان گلشن تو.

دعوت اللَّه حتی خفت ان لا

یکون اللَّه یسمع ما اقول

آمد بر من کارد کشیده بر من

گفتا که درین شهر تو باشی یا من‌

عشق جانان باختن کی در خور هردون بود

مهر لیلی داشتن هم بابت مجنون بود

دل زان خواهم که بر تو نگزیند کس

جان زانکه نزد بی‌غم عشق تو نفس

تن زانکه بجز مهر توأش نیست هوس

چشم از پی آنکه خود ترا بیند و بس‌

گر مشغله‌ای نداری و تنهایی

با ما بوفا درآ که ما را شائی‌

حرام دارم با دیگران سخن گفتن

کجا حدیث تو گویم سخن دراز کنم‌

آن کس که بکار خویش سر گشته شود

به زان نبود که با سر رشته شود

امطلینی و سوّفی

و عدینی و لا تفی