در شهر، دلم بدان گراید صنما

کو، قصّه عشق تو سراید صنما

گر حضرت لطفش را اغیار بکارستی

عشّاق جمالش را امّید وصالستی‌

ممکن شودی جستن گر روی طلب بودی

معلوم شدی آخر گر روی سؤالستی‌

گر در مستی حمائلت بگسستم

صد گوی زرین بدل خرم بفرستم‌

جانی دارم به عشق تو کرده رقم

خواهیش به شادی کش خواهیش بغم‌

همه شب مردمان در خواب، من بیدار چون باشم

غنوده هر کسی با یار، من بی یار چون باشم‌

مرا تا باشد این درد نهانی

ترا جویم که درمانم تو دانی‌

یعلم اللَّه گر همی دانم نگارا شب ز روز

زانکه هستم روز و شب مدهوش و سرگردان عشق

دور باش از صحبت خود پرور عادت پرست

بوسه بر خاک کف پای ز خود بیزار زن‌

ماها، بکدام آسمانت جویم

سروا، بکدام بوستانت جویم‌

تنها خورد این دل غم و تنها کشدا

گردون نکشد آنچ دل ما کشدا

در شهر، دلم بدان گراید صنما

کو، قصّه عشق تو سراید صنما

عشق چنان روی، تاج باشد بر سر

ورچه ازو صد هزار درد سر آید

ابلیس گشاده بود در وسوسه دست

فضل ازلی در آمد ابلیس بجست‌

من دل بکسی دهم که او جان ارزد

ور جان ببرد هزار چندان ارزد

گفتا که مرو بغربت و می‌بارید

از نرگس تر بلاله بر مروارید

مار نفست بر سر گنج دلت ساکن شدست

سنگ جهد از عهد دل بر تارک آن مار زن‌

ور کسی بیمار جانست از نهیب هزل چرخ

شربتی از جام جدّ بر جان آن بیمار زن‌

مرا تا باشد این درد نهانی

ترا جویم که درمانم تو دانی‌

و سنا برق نفی عنّی الکری

لم یزل یلمع لی من ذی طوی‌

منزل سلمی به نازلة

طیّب السّاحة معمور الفنا

آمد بر من کارد کشیده بر من

گفتا که درین شهر تو باشی یا من؟

آزاد شو از هر چه بکون اندر

تا باشی یار غار آن دلبر