گرفت خواهم زلفین عنبرین تو را
به بوسه نقش کنم برگ یاسمین تو را
هر آن زمین که تو یک ره برو قدم بنهی
هزار سجده برم خاک آن زمین تو را
هزار بوسه دهم بر سخای نامهٔ تو
اگر ببینم بر مهر او نگین تو را
به تیغ هندی گو دست من جدا بکنند
اگر بگیرم روزی من آستین تو را
اگر چه خامش مردم که شعر باید گفت
زبان من به روی گردد آفرین تو را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیباییهای محبوبش اشاره میکند و آرزو دارد که زلفهای او را بگیرد و با بوسه، نقش یاسمین را بر میسازد. او هر جا که محبوبش قدم بگذارد، خود را آماده سجده بر خاک آنجا میداند و برای سخای محبوبش هزار بوسه میدهد. شاعر همچنین به خطرات عشق اشاره کرده و اگر روزی بتواند آستین محبوبش را بگیرد، حاضر است حتی جانش را فدای آن کند. در پایان، با وجود سکوت دیگران، عشق او به محبوبش باعث میشود زبانش به ستایش بگشاید.
هوش مصنوعی: میخواهم با موهای خوشبو و مشکیات، با بوسهای تصویر گل یاس را به وجود آورم.
هوش مصنوعی: هر زمینی که تو قدم روی آن بگذاری، هزاران سجده بر خاک آن زمین برای تو انجام میدهم.
هوش مصنوعی: اگر نگاه کنم به مهر و زیبایی تو، هزار بوسه بر نامهٔ تو میزنم که حاکی از سخاوت و محبت توست.
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر هندی دست مرا جدا کنند، باز هم اگر روزی تو را در آستینم گیرم، تمام این درد را به جان میخرم.
هوش مصنوعی: اگرچه مردم شاید نخواهند چیزی بگویند، اما زبان من به خاطر تو ستایشگر میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرفت خواهم زلفینِ عَنْبَرینِ تو را
به بوسه نقش کنم برگِ یاسمینِ تو را
هر آن زمین که تو یک ره بر او قدم بنهی
هزار سجده بَرَم خاکِ آن زمینِ تو را
هزار بوسه دهم بر سحای نامهٔ تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.