آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
کارم چو به دست خویش بگذاشته‌ای
می‌رویَم از آنسان که توام کاشته‌ای
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
کارم چو به دست خویش بگذاشته‌ای
می‌رویَم از آنسان که توام کاشته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به رابطهٔ معنوی خود با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که معشوق او را از خاک برکشیده و به شکل دلخواه خود درآورده است. او به قدرت معشوق در رقم زدن سرنوشت و شکل‌دهی به زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت به سمت او حرکت می‌کند، از آنچه که معشوق برای او رقم زده، پیروی می‌کند. حس تسلیم و اعتماد به معشوق به وضوح در این ابیات نمایان است.
هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که تو از خاک برمیداری و تصویری از من را به دلخواه خود می‌سازی.
هوش مصنوعی: وقتی کارم را به خودم سپرده‌ای، من هم به شیوه‌ای که تو خواسته‌ای پیش می‌روم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر آب دهی نهال، خود کاشته ای
ور پست کنی بنا خود افراشته ای
من بنده همانم که تو پنداشته ای
از دست میفکنم چو برداشته ای
گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای
ور پست کنی بنا خود افراشته‌ای
من بنده همانم که تو پنداشته‌ای
از دست میفکنم چو برداشته‌ای
ای شمع سرافراز چه پنداشته‌ای
کز سرکشی خویش سر افراشته‌ای
در سوختن و بریدن افکندی سر
با خویش همانا که سری داشته‌ای
این نیست جهان جان که پنداشته‌ای
وین نیست ره وصل که برداشته‌ای
آن چشمه که خضر خورد از او آب حیات
در منزل توست، لیک انباشته‌ای
آن نیست جهان و جان که پنداشته‌ای
این است ره وصل که بگذاشته‌ای
آن چشمه خورد خضر ازو آب حیات
در منزل تست لیکن انباشته‌ای
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.