ای آنکه سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنی
وز لُطْف، نظر بهسویِ هر گَبْر کُنی
کردند تمامِ خانههایِ تو، خراب
ای خانهخراب، تا به کِی صَبْر کنی؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای آنکه سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنی
وز لُطْف، نظر بهسویِ هر گَبْر کُنی
کردند تمامِ خانههایِ تو، خراب
ای خانهخراب، تا به کِی صَبْر کنی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به خداوند خطاب میکند و از او میخواهد که با لطف و رحمتش به بندگانش برخورد کند. او از حال و روز ناامید و خراب خود سخن میگوید و از خدا میخواهد که نگذارد وضعیتش اینگونه ادامه یابد. شاعر در نهایت احساس فراق و انتظار را در دلش تجسم میکند و از اینکه چه زمانی این تنهایی و خراب بودن به پایان میرسد، گلهمند است.
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمان را مملو از ابر میسازی و با نگاه محبتآمیزت به سوی هر بیدینی مینگری.
هوش مصنوعی: تمام خانههای تو را ویران کردند، ای ویرانشده! تا کی میخواهی صبر کنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.