خالق همه اقبال خلایق به تو داد
تا دهر بود بقای اقبال تو باد
تو باده به دست همچنین با دل شاد
بدخواه تو جان و خان و مان داده به باد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و بر این باور است که برکت و اقبال به انسان‌ها از سوی خالق است. او از خداوند می‌خواهد که این اقبال و خوشی تا همیشه باقی بماند. همچنین، شاعر به اهمیت ظاهر نرمی و شادی در زندگی اشاره می‌کند و در عین حال، از کسانی که به بدخواهی می‌پردازند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که این بدخواهان جان و خانه خود را به باد داده‌اند.
هوش مصنوعی: خداوند همه نعمت‌ها و خوشبختی‌ها را به تو عطا کرده است. تا زمانی که دنیا پابرجاست، امید است که این خوشبختی و موفقیت‌ها نیز ادامه داشته باشند.
هوش مصنوعی: تو با خوشحالی و در دست داشتن می، به نظر می‌رسی که هیچ نگرانی از دشمنان نداری و به راحتی جان و مال خود را به خطر انداخته‌ای.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای پیر شکسته توبه سست نهاد
تا کی بهوای دل دهی عمر بباد
گیرم ز خدا و خلق شرمت نبود
شرمنده خود نمیشوی شرمت باد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.