|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
به جان آمد مرا کار از دل خویش
غمی گشتم ز کار مشکل خویش
در آن دریا شدستم غرقه کآنجا
بجز غم می‌نبینم ساحل خویش
به راه وصل می‌پویم ولیکن
همه در هجر بینم منزل خویش
مبادا هیچ آسایش دلم را
اگر جز رنج بینم حاصل خویش
اگر کس قاتل خود بود هرگز
منم آن‌کس نخستین قاتل خویش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل به بیان حال و احساسات عمیق شاعر می‌پردازد که در دلش غم و ناراحتی شدید احساس می‌کند. او خود را در میان دریا غم غرق می‌بیند و به رغم تلاشش برای دستیابی به وصال، تنها در هجر و فراق سیر می‌کند. شاعر نگران است که هیچ آرامشی نصیب دلش نشود و اگر تنها رنج بیابد، این را حاصل زندگی‌اش می‌داند. در نهایت، او خود را به عنوان نخستین مقصر در غم و رنج‌هایش معرفی می‌کند، به این معنا که خود عامل درد خود است.
هوش مصنوعی: از شدت مشکلات و غم‌هایی که در دل دارم، به جایی رسیده‌ام که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم و احساس می‌کنم از این وضعیت سخت خسته‌ام.
هوش مصنوعی: در آن دریا غرق شده‌ام، چون فقط غم را می‌بینم و به جز آن نمی‌توانم ساحل خود را پیدا کنم.
هوش مصنوعی: در مسیر رسیدن به محبوبم حرکت می‌کنم، اما در این راه تنها دوری و جدایی را می‌بینم و خانه‌ام را نمی‌یابم.
هوش مصنوعی: نباید هیچ آرامشی به دل من بیفتد، اگر در زندگی‌ام تنها رنج ببینم.
هوش مصنوعی: اگر کسی قاتل خودش باشد، من هرگز آن فرد نیستم که نخستین بار خود را بکشم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سمن بر ویس گریان بردل خویش
گهی ریزان ز نرگس بر گل خویش
در آتش ماندهام از مشکل خویش
چو آتش میکشم غم در دل خویش
مرا کاری ست مشکل با دل خویش
که گفتن می نیارم مشکل خویش
خیالت داند و چشم من و غم
که هر شب در چه کارم با دل خویش؟
ز واپس ماندگان یادی کن آخر
[...]
بغربت او فکند از منزل خویش
چنانک آگه نیم زاب و گل خویش
گهی گفتی چه سازم با دل خویش
روم پیش که گویم مشکل خویش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.