گر با تو فلک بَدی سِگالد، چه کنی؟
ور سوخته‌ای از تو بنالد، چه کنی؟
ور غم‌زده‌ای شبی به انگشتِ دعا
اقبالِ تو را گوش بمالد، چه کنی؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گر با تو فلک بَدی سِگالد، چه کنی؟
ور سوخته‌ای از تو بنالد، چه کنی؟
ور غم‌زده‌ای شبی به انگشتِ دعا
اقبالِ تو را گوش بمالد، چه کنی؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی به تأمل دربارهٔ سرنوشت و تقدیر می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود مشکلات و فلاکت‌های زندگی، انسان چه می‌تواند بکند. او از حالتی صحبت می‌کند که اگر فلک بر او سخت بگیرد یا اگر دردی به دلش حض کنند، در نهایت دعا و امید به بهتر شدن زندگی همچنان وجود دارد. این شعر به نوعی بیانگر تسلیم نشدن در برابر ناامیدی‌ها و لزوم امیدواری در شرایط دشوار است.
هوش مصنوعی: اگر آسمان بر تو سخت بگذرد و بدرفتاری کند، چه‌کاری از دست تو برمی‌آید؟ و اگر کسی از درد تو ناله می‌کند، چه می‌توانی بکنی؟
هوش مصنوعی: اگر شبی غمگین باشی و با دعا و امید به بخت خود، درخواستی کنی که شانس و اقبال به تو روی بیاورد، چه درست باید انجام دهی؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.