به دام دلبری دل مبتلا بی
که هجرانش بلا وصلش بلا بی
درین ویرانه جز دلخون ندیدم
نه دل گویی که دشت کربلا بی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
به دام دلبری دل مبتلا بی
که هجرانش بلا وصلش بلا بی
درین ویرانه جز دلخون ندیدم
نه دل گویی که دشت کربلا بی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این دوبیتی از درد و رنجی صحبت می‌کند که ناشی از جدایی معشوق است. او به شدت تحت تاثیر این هجران قرار دارد و آن را همچون بلایی سخت می‌بیند. در میان شرایط دشوار و ویرانی که تجربه می‌کند، تنها چیزی که می‌بیند دلخون و آشفته‌ای است که نمایانگر غم اوست. شاعر از این وضعیت به نوعی یأس و ناامیدی می‌رسد و به شکلی تلویحی به شباهت بین حال خود و مصائب کربلا اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: در دام عشق معشوقی گرفتار شدم که جدایی‌اش درد و رنج است و وصالش نیز همان‌قدر مشکل و عذاب‌آور.
هوش مصنوعی: در این ویرانه، جز خون و گریه هیچ چیزی نمی‌بینم، انگار که دل و جانم به دشت کربلا تبدیل شده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.