|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نکاهدم بار، فزایدم درد
نخواهدم یار، چه بایدم کرد
غبار راهی، شدم که گاهی
زکوی دلدار برآیدم گرد
به هرکجا بخت کشاندم رخت
سپهر دوّار نمایدم طرد
فلک چو بازی به گرم تازی
فشاردم خوار ربایدم سرد
جهان به دستان درین گلستان
خلاندم خار نمایدم ورد
کجا شوم پیش غمم شود بیش
تن آیدم زار رخ آیدم زرد
گر از غم نان به لب رسد جان
ز خوان اغیار نشایدم خورد
به لعب دشمن کجا دهم تن
اگر دو صد بارگشایدم نرد
قسم به ایران کزین امیران
یکی به دیدار نیایدم مرد
بهار مضطر خمش کزین درد
نکاهدم بار فزایدم درد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج خود می‌گوید و به تنهایی و حال خرابش اشاره دارد. او با نگاهی به دور و برش، احساس می‌کند که در مسیر زندگی‌اش غبار و خارهایی وجود دارد و به دلدارش نمی‌رسد. در هنگام بروز مشکلات و اندوه، عزم می‌کند که از نان دیگران تناول نکند و به دشمنان خود اجازه ندهد که بر او فائق آیند. با این حال، احساس ناتوانی و غم از فقدان یار او را آزار می‌دهد و از مشکلاتش می‌نالد. شاعر به یادآوری ایران و امیرانش می‌پردازد و حسرت می‌خورد که از دیدار کسی مدد نیافته است.
هوش مصنوعی: به یاد یارم نشسته‌ام و درد درونم روزبه‌روز بیشتر می‌شود. بی‌یارم که نمی‌توانم کاری کنم.
هوش مصنوعی: در راهی که در آن قدم گذاشته‌ام، گهگاه یاد و خاطره‌های عشق آن کسی که در دلم جای دارد، به سراغم می‌آید و احساساتم را زنده می‌کند.
هوش مصنوعی: هرجا که بخت و اقبال مرا برد، چرخ زمان مرا دور کرده و راند.
هوش مصنوعی: زمانی که آسمان مثل بازیگری داغ و پرهیجان به سراغ من می‌آید، من او را خوار و ذلیل می‌کنم و به او اجازه نمی‌دهم که بر من غلبه کند.
هوش مصنوعی: در این گلستان، جهان را در دستان خود قرار دادم و خارها را به گل تبدیل کردم.
هوش مصنوعی: نمی‌دانم به کجا بروم، چرا که غم و اندوه بر من بیشتر می‌شود. در این حالت، به حالت زاری درآمده‌ام و چهره‌ام زرد و پژmرده به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر مشکلات اقتصادی و کمبود نان به جایی برسم که جانم به لبم برسد، هرگز از سفره دیگران نان نخواهم خورد.
هوش مصنوعی: من چطور می‌توانم جسم خود را به بازی دشمن بسپارم، حتی اگر بارها و بارها در بازی با او شکست بخورم؟
هوش مصنوعی: به ایران قسم، که از این فرمانروایان هیچ‌کدام را به ملاقات نیاوردم.
هوش مصنوعی: بهار به شدت ناراحت و مضطرب است و از شدت این درد، بار افسردگی و ناراحتی‌ام بیشتر شده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.