گنجور » ملک‌الشعرا بهار » غزلیات

وزن:	مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	پروژهٔ بازبینی OCR
تعداد ابیات:	۸

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف حال و هوای اندوهناک شاعر می‌پردازد که از رفتن یاران و دوستانش احساس تنهایی و دلسردی می‌کند. او با اشاره به طبیعت و فصلی که در آن به سر می‌برد، احساس می‌کند که همه چیز در حال از دست رفتن است و زیبایی‌ها به غم تبدیل شده‌اند. این ناامیدی و جدایی در تصویرسازی‌های مختلفی از جمله داغ دل لاله و مرغی تنها در باغ نمایان می‌شود، که نشان‌دهندهٔ فقدان محبت و ارتباطات انسانی است. در نهایت، شاعر به سختی از فرقت احبابش می‌گوید و اشک‌هایش را در غم آن‌ها می‌ریزد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# دعوی چه کنی؟! داعیه‌داران همه رفتند

شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

هوش مصنوعی: چه ادعایی داری؟! همه کسانی که ادعای همراهی می‌کردند، رفتند. حالا سفر را آغاز کن، زیرا همه یاران تو رفته‌اند.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# آن گرد شتابنده که در دامن صحراست

گوید: «چه نشینی؟! که سواران همه رفتند»

هوش مصنوعی: آن گرد و غباری که در دشت و صحرا به دنبال حرکت می‌آید می‌گوید: «چرا نشسته‌ای؟! زیرا سواران همه رفته‌اند.»

# داغ است دل لاله و نیلی است بَرِ سرو

کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند

هوش مصنوعی: دل لاله در آتش اشتیاق می‌سوزد و به خاطر سرو تنومند، فضای باغ که پر از لاله‌های زیبا بود، اکنون خالی و غم‌انگیز است، زیرا همه لاله‌های ناز به سرزمین‌های دیگر رفته‌اند.

# گر نادره معدوم شود هیچ عجب نیست

کز کاخ هنر نادره‌کاران همه رفتند

هوش مصنوعی: اگر یک چیز نادر از بین برود، تعجبی ندارد چون از کاخ هنر، تمام نادره‌کاران رفته‌اند.

# افسوس که افسانه‌سرایان همه خفتند

اندوه که اندوه‌گساران همه رفتند

هوش مصنوعی: متاسفانه کسانی که داستان‌های زیبا و دلنشین می‌گفتند، دیگر در کنار ما نیستند. غم و اندوهی که می‌توانست برطرف شود، حالا همگی رفته‌اند.

# فریاد که گنجینه‌طرازان معانی

گنجینه نهادند به ماران‌، همه رفتند

هوش مصنوعی: فریاد که کسانی که به ارزش معناها اهمیت می‌دادند، گنجینه‌ای را به مارها سپردند و همه آن‌ها رفتند.

# یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران

تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند

هوش مصنوعی: یک پرنده که در این باغ خراب شده گرفتار شده، تنها در قفس باقی مانده و هزاران پرنده دیگر همگی پرواز کرده و رفته‌اند.

# خون بار بهار از مژه در فُرقت احباب

کز پیش تو چون ابر بهاران همه رفتند

هوش مصنوعی: در بهار، اشک‌های من مانند باران می‌ریزد، از جدایی دوستانی که همچون ابرهای بهاری از مقابل تو رخت بربسته‌اند.

شمارهٔ ۵۶ به خوانش عندلیب
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۱۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

علی در ‫۱۷ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ تیر ۱۳۸۸، ساعت ۱۴:۵۰ نوشته:

خواندن غزل خداحافظی دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد خوشا انانکه با عزت زگیتی بساط خویش برچیدند و رفتند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمد مولانا در ‫۱۶ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲۴ شهریور ۱۳۸۹، ساعت ۱۰:۵۵ نوشته:

با سلام ، ضمن تشکر فراوان از ایجاد چنین سایتی معروض می دارم که این بنده مصرع اول این غزل را در اکثر نسخ بدین شکل روئیت نموده ام:
از ملک ادب حکم گذاران همه رفتند ...... شو بار سفر بند که .......
---
پاسخ: با تشکر، با دیوان بهار چاپ انتشارات نگاه مقایسه شد، متن مورد نظر شما در پاورقی به عنوان بدل آورده و متن حاضر در اینجا را به عنوان متن اصلی.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ع . فرزین در ‫۱۳ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۲، ساعت ۲۱:۲۰ نوشته:

سلام
خدمت محمد مولانا و مدیریت محترم سایت عرض می شود که " از ملک ادب حکم گزاران(و نه گذاران)همه رفتند" از شاعر عالی قدر : حبیب یغمایی است که با توجه به دوستی و همکاریّ که با مرحوم بهار داشته است با اجازه ی وی مصرع اول این غزل را که در اصل همان "دعوی چه کنی؟ داعیه‌داران همه رفتند"باشد، به "از ملک ادب حکم گزاران همه رفتند" تغییر داده،ظاهراً مورد پسند ملک الشعرا بهار قرار گرفته است ...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ع . فرزین در ‫۱۳ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۴۰ نوشته:

با سلام دوباره :
در ادامه و تصدیق نوشته قبلی خویش متنی را از جلد دوم کتاب " داستانِ دوستان " که مجموعه گفتار رادیویی استاد حبیب یغمایی است ، خواهم آورد ، باشد که روشنگر و مفید باشد .
( دیوان بهار در سه مجلد مدتها در اختیار من بود . در سال 1327 که مجله یغما را تاسیس کردم ، اشعاری از دیوانش برای درج در مجله انتخاب می شد . در مرثیه ی مرحوم عارف قزوینی قطعه ایی دارد در کمال لطف و تاثیر به این مطلع :
دعوی چه کنی داعیه داران همه رفتند
شو بار سفر بند که یاران همه رفتند .
به او عرض کردم مصراع اول قطعه را خوب است عوض کنید . فرمود خودت عوض کن . چنین کردم و گفتم :
" از ملک ادب حکم گزاران همه رفتند " و با تلفن به حضورش معروض داشتم . پسندید . اما وقتی چاپ شد ، اعتراض ها کرد که شعر مرا خراب کردی{ البته راست هم می گفت ! ع . فرزین } ، همان که خودم گفته ام بهتر است . با اینکه وجه صحیح و اصیل را در مجله توضیح دادم ، بی اثر ماند . اعتراض دیگرش این بود که چرا این قطعه را در ذیل خبر وفات علامه محمد قزوینی چاپ کرده ای و توضیح نداده ای که در رثاء مرحوم عارف قزوینی ساخته شده.)
بیچاره ملک الشعرا بهار ، چه دوست فاجعه ایی داشته !!!

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

س.ک.مدنی در ‫۱۰ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۵، ساعت ۱۴:۴۰ نوشته:

هوالعزیز
در کتاب تاریخ ادبیات ایران و جهان2 رشته ادبیات و علوم انسانی که قسمت ایرانش را دکتر یاحقی تالیف نموده است
در اشعار بهار آمده
از ملک ادب حکم گزاران همه رفتند شو بار سفر بند...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مسیح غلامرضایی در ‫۹ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۳۹۵، ساعت ۱۷:۴۸ نوشته:

با سلام
داستان این تغییر مطلع غزل را مرحوم باستانی پاریزی بارها و بارها روایت کرده اند که چندی اشعار مرحوم بهار در آرشیو مجله ی یغما در اختیارش بوده و چون عارف قزوینی فوت می کنه به مناسبت فوت او این شعر را با تغییر مطلع در یغما چاپ می کند.
حبیب یغمایی مدیر مجله که به جوانانی چون باستانی بسیار بها می داد از ترس اینکه باستانی مورد مواخذه ی بهار قرار گیرد قضیه را خود بر عهده ی می گیرد و بهار می پذیرد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

وفایی در ‫۹ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۵۹ نوشته:

جناب فرزین
حکم گذار درست است . حکم گذار با کار گزار فرق می کند .
اگر به ادبیات کمی قدیم تر ما هم رجوع کنید همه جا حکم گذار آمده . دلیلش هم این است که حکم ، دقیقا گذاشته می شده ! حکم گذاری در فرهنگ نفیسی ( دقیقا با ذال ) به معنی : حکومت و سلطنت و داوری و ریاست است . و حکم در حقیقت یک شیء بوده . حکم ، در قدیم منشور یا آن نامهء سرگشاده ای بوده که حاکمان و فرمانروایان می نوشتند یا به کاتبانشان دستور می دادند از طرف آنان بنویسد . و در جایگاه مخصوصی می گذاشتند تا زیر دستان بخوانند و اطاعت کنند . گاهی هم مستقیما به دست مخاطب داده می شده . حکم ، نامه ای سرگشاده بوده که فرمانها و دستور های غیر محرمانه دولتی در آن نوشته می شده و در معرض دید عاملان گذاشته می شده .
اتفاقا حکم گزار می تواند معنایی دقیقا بر عکس حکم گذار داشته باشد . حکم گزار همان کار گزار می شود یعنی عاملین و کسانی که آن حکم را اجرا می کنند . منظورم از معنی برعکس این است که حکم گذار یعنی فرمانروا و حکم گزار یعنی فرمان بر .
و از آنجاییکه در مصراع " از ملک ادب حکم گذاران همه رفتند " ، منظور شاعر این است که بزرگان و یلان و سلاطین ادبیات همه رفتند ، پس همان با ذال باید نوشته شود .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

وفایی در ‫۹ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۰۳ نوشته:

جناب مدنی
همین الان دیوان ملک الشعرا بهار مقابل چشمان من باز است ( چاپ 1356):
دعوی چه کنی داعیه داران همه رفتند (1)
پاورقی :
(1) نسخه بدل : از ملک ادب حکم گذاران همه رفتند .
می بینید که حکم گذار در خود دیوان هم با ذال نوشته شده .
پس معلوم می شود دکتر یاحقی هم مشمول همین مصراع : از ملک ادب .... می شوند !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

جعفر خوانساری در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۴ نوشته:

غزالی مشهدی شاعر نام آور سده دهم شعری با این وزن وقافیه وردیف دارد:
از بزم جهان باده گساران همه رفتند
ما با که نشینم چو یاران همه رفتند
تاریخ ادبیات دکتر صفا جلد 2/5 صفحه 710

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

جعفر خوانساری در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۳۰ نوشته:

غزالی مشهدی شاعر نام آور سده دهم هجری شعری بااین وزن وقافیه وردیف دارد:
از بزم جهان باده گساران همه رفتند
ما باکه نشینیم چویاران همه رفتند
نی کوهکن بسرو پا ماند و نه مجنون
از کوی جنون سلسله داران همه رفتند
.......
زآن طوطی طبع تو خموشست غزالی
کایینه دلان نکته گذاران همه رفتند

تاریخ ادبیات در ایران( دکتر ذبیح اله صفا)جلد 2/5 صفحه 710.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محسن فیروزی در ‫۷ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۰۶ نوشته:

ملک الشعراء بهار شعری دارد در رثای عارف قزوینی با مطلع «دعوی چه کنی داعیه‌داران همه رفتند/ شو بار سفر بند که یاران همه رفتند»
وقتی بهار این شعر را می سرود، هرگز فکر نمی کرد تحریفی در مصراع اول آن توسط جوانی به نام باستانی پاریزی صورت گیرد که از اصل شعر معروف تر شود و همگان آن را اصل و سروده بهار بشناسند.
تحریف این بیت و چاپ آن در مجله یغما، باعث کدروتی میان ملک الشعراء و حبیب یغمایی شد، ولی یغمایی مسئولیت آن را برعهده گرفت و هرگز نگفت کار چه کسی بوده است تا 55 سال بعد، استاد باستانی پاریزی پرده از روی آن برداشت و طی سخنانی برای دانشجویان دانشگاه تهران ماجرا را چنین تعریف کرد:
«... یک دو دقیقه خاطره‌ای را نقل می‌کنم که مربوط به مرحوم بهار است. البته من شاگرد مرحوم بهار نبوده‌ام ولی شعر بهار را در پاریز خوانده بودم و از حفظ کرده بودم. در 1327 هـ. ش. که من اینجا (دانشگاه تهران) درس می‌خواندم، مرحوم حبیب یغمایی به سبب لطفی که به من داشت، به من گفت بیا برای غلط‌گیری مجله به من کمک کن. من دانشجو بودم. رفتم. عصرها می‌رفتم سر آب سردار که خانه‌اش بود و مجله یغما.
حبیب یغمایی در بهمن 1327 به ریاست فرهنگ کرمان انتخاب شد و رفت کرمان. سال اول مجله بود و مجله هم مرتب منتشر شده بود. برادر یغمایی، اقبال یغمایی، گرفتاری فراوان داشت. گفت من مطمئن نیستم که برادرم کار را تمام کند. این مقاله‌ها آماده هست یک مقداری دیگر کار هست. تو اگر بتوانی، مجله را چند شماره راه بینداز. من می‌دانم که در کرمان زیاد نمی‌توانم بمانم و برمی‌گردم و می‌آیم.
خب ما علاقه داشتیم. مقالات هم واقعا به اندازه دو ـ سه شماره بود. چاپ کردیم و دو ـ سه شماره چاپ شد. در همین وقت مرحوم محمد خان قزوینی در بهار 1328 فوت کرد. مجله یغما هم مجله ادبی مهمی بود. آن موقع تلفن نبود. یغمایی تلگراف زد به مجله، به من. که باستانی دو ـ سه تا مقاله هست مربوط به قزوینی، در فلان کاغذها، (آنها) را چاپ کن، عکس خوبی هم داریم. یک چیزی هم اگر توانستی از کسی بگیر تا این شماره اختصاصی شود. آن وقت مرحوم ملک‌الشعرا بهار پنج ـ شش جلد از دفترهای شعرش را به حبیب یغمایی داده بود؛ نسخه‌های خطی بودند. و به یغمایی اختیار داده بود که هر وقت هر شعری مناسب دانست انتخاب کند. چون خود بهار می‌گفت دیگر من حوصله مقاله نوشتن و نیروی آن را ندارم. یغمایی هم گاهی انتخاب و چاپ می‌کرد. مرحوم بهار به یغمایی خیلی احترام و اعتماد داشت و این دفترهای شعرش را در اختیار او گذاشته بود. من هم که عصرها برای غلط‌گیری آنجا می‌رفتم، گاهی این کتاب‌ها را ورق می‌زدم. هنوز استعداد آن را نداشتم که اینها را درک کنم و هنوز نمی‌دانستم که اینها چه جواهری هستند. در آن وقت هنوز فتوکپی و... نبود. ما هم پول عکس و... نداشتیم تا از آنها برای خود نسخه‌ای برداریم و در ضمن اجازه نداشتیم چنین کاری کنیم. کتاب‌ها را ورق می‌زدم. چندین شعر در آنجا دیدم که در جای دیگر چاپ نشده است. این کتاب‌ها را که ورق می‌زدم در یک‌جا دیدم که مرحوم ملک‌الشعرا نوشته است که این شعر را در رثای عارف قزوینی گفته‌ام که در سال 1312 هـ. ش. فوت کرد. ظاهراً عارف با ملک‌الشعرا هم میانه خوبی نداشتند. ما هم که این را نمی‌دانستیم. ولی این استاد بزرگ در رثای عارف قزوینی شعر گفته بود با اینکه می‌دانست که عارف آدم بددهنی است و به ملک‌الشعرا هم بد گفته است. من از روی ناشی‌گری و جوانی، نزد خودم فکر کردم که این شعر در رثای عارف قزوینی هیچ‌جا چاپ نشده، چون ما ندیده بودیم شعر به این قشنگی در مرگ کسی گفته شده باشد. محمد خان هم که قزوینی است. ما این را به اسم ملک‌الشعرا بهار، در مرگ محمد خان قزوینی چاپ می‌کنیم. شاید خیلی عیبی نداشته باشد. فرستادیم چاپخانه.
شعر ملک الشعرا بهار
مرحوم ملک‌الشعرا بهار گفته است:
دعوی چه کنی داعیه‌داران همه رفتند
شو بار سفر بند که یاران همه رفتند
آن گرد شتابنده که بر دامن صحراست
گوید چه نشینی که سواران همه رفتند
افسوس که افسانه‌سرایان همه رفتند
اندوه که اندوه‌گساران همه رفتند
فریاد که گنجینه طرازان معانی
گنجینه نهادند به ماران، همه رفتند
خون بار بهار از مژه در فرقت احباب
کز پیش تو چون ابر بهاران همه رفتند
بیت اول شعر را که خواندم، در عالم جوانی و دانشجویی، متوجه نبودم، خوشم نیامد. گفتم قدری بهترش کنیم. مرحوم ملک‌الشعرا بهار گفته است:
دعوی چه کنی داعیه‌داران همه رفتند
شو بار سفر بند که یاران همه رفتند
از مصرع اولش خوشم نیامد: «دعوی چه کنی داعیه‌داران همه رفتند»، تبدیلش کردم به:
از ملک ادب حکم‌گزاران همه رفتند
شو بار سفر بند که یاران همه رفتند
شعر چاپ شد. عکس قزوینی را هم با سبیل و کلاه فرنگی گذاشتیم. در همین حین هم یغمایی از ریاست فرهنگ کرمان معزول شد. صد روز بیشتر رئیس فرهنگ کرمان نبود و ما اسمش را حکومت صد روزه گذاشتیم. علتش هم این بود که در بهمن 1327 که به شاه تیر انداختند، از اینجا دستور دادند که در کرمان مراسم شکرگزاری بگذارند. پیرمرد یغمایی مجلسی گذاشت و فکر کرد افرادی هم دعوت کند که مصمم باشند. آنان هم از موقعیت استفاده کردند، دو نفر آمدند و آنجا سخنرانی کردند و گرفتاری برای یغمایی پیش آوردند. یکی مهندس سید احمد رضوی کرمانی بود و دیگری دکتر بقایی کرمانی، که در همان مجلس گفت تیرکمانه کرد و خورد به جای دیگری. به هر حال رعایت یغمایی را کردند و گرنه هزار گرفتاری پیدا می‌کرد. آمد تهران.
روزی رسید که ما مجله را چاپ کرده بودیم و یکی از شعرهای خودم را هم در مجله قالب کرده بودم. خوشحال بودیم. یغمایی هم بدش نیامد. دید دو ـ سه شماره بالاخره درآمده. وقتی این شعر را دید گفت بهار راجع به قزوینی شعر گفته‌اند؟ گفتم این‌طوری شده آقای یغمایی. این شعر را در حق عارف قزوینی نوشته بودند. گفت چرا چنین کاری کردی؟ گفت کار خوبی کردی. هر کاری کردی گذشته.
غزلی سروده ابراهیم باستانی پاریزی در یادبود ابوالحسن صبا
غزلی سروده ابراهیم باستانی پاریزی، معروفیتی زیاد به دست آورد، زیرا غلامحسین بنان آن را در یادبود استادش ابوالحسن صبا خواند.
یاد آن شب که صبا بر سر ما گل می‌ریخت
بر سر ما ز در و بام و هوا گل می‌ریخت
سر به دامان منت بود وز شاخ بادام
بر رخ چون گُلت آرام صبا گل می‌ریخت
خاطرت هست که آن شب همه شب تا دم صبح
گل جدا، شاخه جدا، باد جدا گل می‌ریخت
نسترن خم شده، لعل تو نوازش می‌داد
خضر گویی به لب آب بقا گل می‌ریخت
زلف تو غرقه به گل بود و هر آنگاه که من
می‌زدم دست بدان زلف دو تا گل می‌ریخت
تو فرو دوخته دیده به مه و باد صبا
چون عروس چمنت بر سر و پا گل می‌ریخت
گیتی آن شب اگر از شادی ما شاد نبود
راستی تا سحر از شاخه چرا گل می‌ریخت؟
شادی عشرت ما باغ گل افشان شده بود
که به پای تو ومن از همه جا گل می‌ریخت
داشتیم این حرف را می‌زدیم، تلفن زنگ زد. یغمایی گوشی را برداشت. دیدم ای داد بیداد، یغمایی رنگ به رنگ می‌شود و با احترام جواب می‌دهد. نگو که خود بهار بود. که: مرد، من کجا برای محمد خان قزوینی شعر گفته‌ام؟ کجا به این مرد ارادت داشته‌ام؟ دوم اینکه شعر را من برای عارف قزوینی گفته‌ام، اصراری هم نداشته‌ام چاپ شود. تو چرا این کار را کردی؟ یغمایی که نمی‌خواست بگوید من نبودم و دادم محصلی این کار را کرد، گفت آقا ببخشید، این‌طور شده و ما درست کردیم. گفت آخر بدتر از این، شعر مرا چرا دست‌کاری کرده‌اید؟ به هر حال یغمایی خیلی عذرخواهی کرد. بعد گفت باستانی کار بدی شد. فردا صبح هم بهار فرستاد و همه آن هفت ـ هشت دیوان را بردند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حفیظی در ‫۶ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۰۰ نوشته:

شعر غزالی مشهدی(980ق) با این مطلع: از بزم جهان باده گساران همه رفتند، علاوه بر تاریخ ادبیات دکتر صفا در جلد دوم کاروان هند ذیل مدخل غزالی مشهدی نیز درج شده است. با توجه به وسعت مطالعات ملک الشعرا قابل باور نیست که شعر غزالی مشهدی را ندیده باشند و این ردیف و قافیه و وزن عروضی یکسان در شعر ایشان تصادفی ایجاد شده باشد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حفیظی در ‫۶ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۳۹ نوشته:

ضبط بیت غزالی مشهدی در تاریخ ادبیات دکتر صفا با کاروان هند قدری متفاوت است. در تاریخ ادبیات به صورت از بزم جهان باده گساران ... آمده در حالی که در کاروان به صورت از بزم طرب باده گساران ...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Babak در ‫۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۴:۰۳ نوشته:

بیتی با همین شباهت که دوست قبلی گفتن هست باصدای سوزناک هنرمند فقید استاد محمودی خوانساری، گویا آخرین آواز ایشان قبل از فوتشان بوده
نه کوهکن بی سر و پا ماند نه مجنون
ما با که نشینیم، که یاران همه رفتند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حدیثه نیتی در ‫۳ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۲۲ خرداد ۱۴۰۲، ساعت ۱۷:۰۶ نوشته:

دربارهٔ دعوی چه کنی؟! داعیه‌داران همه ...

معنی شعر

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

شمارهٔ ۵۶

تازه‌های نرم‌افزار گنجور