دلها تامل آینهٔ حسن مطلقند
چندانکه می‌زنند نفس شاهد حقند
طبعت مباد منکر موهومی مثال
کاین نقشها به خانهٔ آیینه رونقند
چون گردباد فاخته‌های ریاض انس
هرچند می‌پرند به گردون مطوقند
در مکتب ادب رقمان رموز عشق
کام و زبان بهم چو قلمهای بی‌شقند
جز مکر در طبیعت زهاد شهر نیست
این گربه‌طینتان همه یک چشم ازرقند
در جنتی‌که وعدهٔ نعمت شنیده‌ای
آدم کجاست اکثر سکانش احمقند
این هرزه فطرتان به هر علم و فن دخیل
در نسخهٔ قدیم عبارات ملحقند
شرم طلب هم آینه‌دار هدایتی است
پلها بر این محیط نگون گشته زورقند
بیدل کباب سوختگانم که چون سپند
درآتشند وگرم شلنگ معلقند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تامل در دلها و آینه حسن مطلق می‌پردازد و بیان می‌کند که دلها به‌نوعی آینه‌ای از زیبایی‌های حق هستند. او با استفاده از تصاویری همچون گردباد و فاخته‌ها، مفهوم عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد و به دشواری‌های فهم عشق در دنیای مادی اشاره دارد. شاعر همچنین به زوایای مصنوعی و سطحی در زندگی اشاره کرده و از دروغ‌ها و فریب‌های موجود در جامعه سخن می‌گوید. او بر این باور است که بسیاری از افراد در محافل مختلف به جای حقیقت، به ظواهر و نمایش می‌پردازند و در نهایت به تضاد میان علم و حکمت تأکید می‌کند. بیدل در پایان به وضعیتی می‌رسد که در آن، سوختگان عشق با وجود مصائب، همچنان در جستجوی حقیقت و زیبایی هستند.
هوش مصنوعی: دلها همچون آینه‌هایی هستند که زیبایی مطلق را به خوبی منعکس می‌کنند و هر چه بیشتر به آنها توجه شود، بیشتر حقیقت را درک می‌کنند.
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چرا بعضی‌ها وجود چیزهای غیرواقعی را انکار می‌کنند، در حالی که این تصاویر زیبا مانند نقش و نگارهایی هستند که به آینه زیبایی و جلا می‌بخشند.
هوش مصنوعی: فاخته‌ها که در باغ‌ها و باغچه‌ها زندگی می‌کنند، مانند گردباد به هوا بلند می‌شوند، اما هرچند که به دور می‌روند، همچنان به همان محیط خود وابسته هستند و به آن برمی‌گردند.
هوش مصنوعی: در مدرسه ادب، اعداد نشان‌دهنده اسرار عشق هستند و گفتار و احساسات همچون قلمهای بی‌شکست با هم در تعامل‌اند.
هوش مصنوعی: جز فریب و نیرنگ در خوی زاهدان این شهر چیزی نیست. همه افرادی که در اینجا هستند، به نوعی دارای باطن نادرست و فریبنده‌اند.
هوش مصنوعی: در بهشتی که از نعمت‌ها صحبت شده، آدم کجاست؟ بیشتر ساکنان آنجا نادان هستند.
هوش مصنوعی: این افراد بی‌ارزش در هر علم و فن، خود را به روش‌های قدیمی و عبارات گذشته وابسته کرده‌اند.
هوش مصنوعی: شرم و حیا مانند آینه‌ای هستند که هدایت را نشان می‌دهند؛ در این دنیای تاریک و نابسامان، قایق‌ها به درستی راه نمی‌یابند.
هوش مصنوعی: بیدل، افرادی را توصیف می‌کند که مانند زیر خاکستر سوختگان، داغ و سوزان هستند و به‌گونه‌ای دچار عذاب و رنج می‌باشند. این افراد همچنان در حال قافلگی و معلق میان درد و امید به آرامش هستند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.