دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام
ناله‌ها خواهد پر افشاند ازگشاد نامه‌ام
شمع را جز سوختن آینه‌دار هوش نیست
پنبهٔ گوشست یکسر سوز این هنگامه‌ام
تا به کی باشد هوس محوکشاکشهای ناز
داغ‌کرد اندیشهٔ رد و قبول عامه‌ام
قدر دانی در بساط امتیاز دهر نیست
ورنه من در مکتب بی‌دانشی علامه‌ام
پیش من نه آسمان پشمی ندارد درکلاه
می‌دهد زاهد فریب عصمت عمامه‌ام
لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود
فکر معنیهای نازک کرد نال خامه‌ام
تا به‌کی پوشد نفس عریان تنیهای مرا
بیشتر چون صبح رنگ خاک دارد جامه‌ام
بیدل از یوسف دماغ بی‌نیاز من پراست
انفعال بوی پیراهن ندارد شامه‌ام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و اندوهی که از دل و جانش می‌چکد سخن می‌گوید و بی‌تابی‌هایش را بروز می‌دهد. او به سوختن شمع و بی‌توجهی به دردها و احساساتش اشاره می‌کند و از تلاش برای پذیرش و جایگاه در دنیای ناامیدکننده صحبت می‌کند. شاعر همچنین به حقایق تلخی چون نداشتن آگاهی و فرادستی زاهدان اشاره می‌کند و در نهایت خود را از قید و بندهای دنیوی رهانیده و معانی عمیق را در دل خود جستجو می‌کند. در غزل، اضطراب و تنهایی او در دنیایی پر از فریب و نادانی به وضوح احساس می‌شود.
هوش مصنوعی: دیشب مانند نی، از دلِ پر درد من ناله‌هایی بیرون می‌آمد که از کاغذم جاری می‌شد. این ناله‌ها از درونِ نامه‌ام به بیرون می‌ریزد و به گوش دیگران می‌رسد.
هوش مصنوعی: شمع فقط می‌تواند بسوزد و نمی‌تواند کاری دیگر انجام دهد، مانند آینه‌ای که از نورش بهره می‌برد. در این وضعیت، مانند این است که من فقط برای سوزش و درد و هیجان زندگی‌ام وجود دارم.
هوش مصنوعی: تا کی باید در آرزوی محو شدن از ناز و دلربایی‌های تو به سر ببرم و به افکار عمومی و پسند و ناپسند آنها فکر کنم؟
هوش مصنوعی: در دنیا ارزش‌گذاری‌ها متفاوت است و به همین دلیل، اگر شرایط درست بود، من در دنیای نادانی می‌توانستم به عنوان یک فرد برجسته و عالم شناخته شوم.
هوش مصنوعی: در حضور من، آسمان هیچ چیز ارزشمندی ندارد، زیرا زاهد با نیرنگ، پاکدامنی‌ام را با عمامه‌ام به چالش می‌کشد.
هوش مصنوعی: قابلیت بیان سخن و اندیشه‌های عمیق، فراتر از ظرفیت من است؛ بنابراین، نمی‌توانم به خوبی معانی لطیف و زیبا را بر روی کاغذ بیاورم.
هوش مصنوعی: تا کی باید احساس تنهایی‌ام را پنهان کنم؟ حالا که مثل صبح که رنگ خاکی دارد، لباس من هم همین حال را دارد.
هوش مصنوعی: به دلیل بی‌نیازی و عدم وابستگی من به زیبایی‌ها و جلوه‌های ظاهری، دیگر حس و حالی به بوی خوش یوسف و پیراهن او ندارم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام
می کشد بر سیخ مرغ نامه بر را نامه ام
قصهٔ دیوانگان دارد سراسر نامه‌ام
می‌تراود شور زنجیر از صریر خامه‌ام
دیگ زهدی در ادبگاه خموشی پخته‌ام
زبر سرپوش حباب از گنبد عمامه‌ام
در فراقت خواستم درد دلی انشا کنم
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.