چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم
کز خویش برون آمدم و رنگ گرفتم
نامی که ندارم هوس نقش نگین داشت
دامان خیالی به ته سنگ گرفتم
عجز طلبم گشت عنان تاب نگاهش
ره بر رم آهو ز تک لنگ گرفتم
چون غنچه شبم لخت دلی در نظر آمد
دامان تو پنداشتم و تنگ گرفتم
خلقی در ناموس زد و داغ جنون برد
من نیزگرفتم‌که ره ننگ‌گرفتم
خجلت‌کش خودسازی‌ام از خودشکنیها
نگشوده در صلح و ره جنگ گرفتم
گر چرخ نسنجید به میزان وقارم
من نیز به همت کم این سنگ گرفتم
در ترک تعلق چقدر ناز و غنا بود
بر هر چه هوس پای زد اورنگ گرفتم
تاگرم‌کنم بستر امنی‌که ندارم
چون صبح نفس زیر پررنگ‌گرفتم
بیدل نفس آخر ورق آینه گرداند
سیلی به تجرد زدم و رنگ گرفتم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای درونی خود می‌پردازد. او از تنگی و حبس احساساتش در آینه‌ای سخن می‌گوید که منجر به فرار از خود و تجربه رنگ‌های جدید می‌شود. او به نامی بدون هویت اشاره می‌کند که به دنبال تصویری از خود در خیال است و در عجز و عدم توانایی برای نگاه کردن به معشوق، در جست‌وجوی آزادی است. بیدل در نهایت بیان می‌کند که با وجود کثرت دشواری‌ها و عذاب‌های درونی، به تلاش‌اش ادامه می‌دهد و در جست‌وجوی آرامش و هویت خویش است.
هوش مصنوعی: وقتی که به شدت در تلاش بودم تا خودم را در آغوش بگیرم و احساساتم را کنترل کنم، به حدی فشرده شدم که دیگر نتوانستم خودم را تحمل کنم و از درون خود بیرون آمدم و تغییر رنگ دادم.
هوش مصنوعی: خواسته‌ام به چیزی دست یابم که هیچ‌گاه ندارم؛ حسرتی که در دل دارم مانند نگینی درخشان است و من در دل افکار و خیالاتم غرق شده‌ام.
هوش مصنوعی: من از شدت شوق و ضعف، کنترل خود را از دست داده‌ام و نگاهم به او مانند آهویی است که از راه خود منحرف شده است.
هوش مصنوعی: من مانند غنچه‌ای در شب هستم و دل شاداب و لطیفی در نظرم آمده است. گمان کردم که دامان توست و با شناختی عمیق آن را فشرده‌ام.
هوش مصنوعی: چند نفر به خاطر عشق و جنون به همدیگر آسیب رسانده‌اند، و من هم طعمه این خطر شدم و راه ننگین را انتخاب کردم.
هوش مصنوعی: من از تلاش‌هایی که به خودم آسیب می‌زند شرمنده‌ام و در حالی که به صلح فکر می‌کنم، در مسیر جنگ قدم برداشته‌ام.
هوش مصنوعی: اگر فلک نتواند مرا با وقار و عظمت بسنجید، من نیز با همین تلاش کم خود، این سنگ را در دست گرفتم.
هوش مصنوعی: در رهایی از وابستگی، چقدر زیبایی و جذابیت وجود داشت، به هر چیزی که خواسته‌ام سوگند خوردم.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهم جایی آرام و گرم برای خودم بسازم، باید این کار را از صبح زود شروع کنم و لحظه‌های زندگی را با تمام وجود بپذیرم.
هوش مصنوعی: در اینجا، شاعر به نوعی از تغییر درونی و تحول اشاره دارد. او می‌گوید که در آخرین نفس خود، به سوی خودشناسی و حقیقت رفت و با برخوردی عمیق به تجرد و خلوص، زندگی‌اش را دگرگون کرده و به رنگ و حالتی جدید دست یافته است. این تغییر نشان‌دهنده‌ی تلاش شاعر برای رسیدن به روشنایی و درک عمیق‌تری از خود و جهان است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.