|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
این چه طاووسی نازست که اندوخته‌ای؟
پای تا سر همه چشمی و به خود دوخته‌ای
برق نیرنگ به این جلوه قیامت دارد
شعله در پردهٔ سنگ است و جهان سوخته‌ای
رونق چار سوی دهر ز کالای دلست
کو دکانی که تو این آینه نفروخته‌ای
صوف و اطلس به نظر تار تحیر دارد
پنبه‌ای چند که بر دلق گدا دوخته‌ای
فطرت آب است ز اظهار کمالی که تراست
صنعت شیشه‌گران عرق آموخته‌ای
آتش منفعل روز زمینگیر حیاست
لاله گل کرد چراغی که تو افروخته‌ای
بیدل اندیشهٔ طور و شجر ایمن چند
آتشی نیست درین جا تو نفس سوخته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیبایی‌های جذاب و خاص یک معشوق می‌پردازد که همچون طاووسی ناز است و تمام جذابیت‌ها را به خود جلب کرده است. او به نیرنگی که در این زیبایی نهفته است، اشاره می‌کند و گویی جهان به واسطه‌ی این جلوه‌ها سوخته است. همچنین، شاعر از رونق زندگی که به دل بستگی دارد و از خود معشوق به عنوان یک آینه که در آن چیزهای ارزشمند را می‌توان دید، سخن می‌گوید. او به تضاد میان ظاهر و باطن نیز اشاره می‌کند و در نهایت با تفکر بر آتش جان و نفس سوخته‌ی عاشق، به عمق احساس و درد درون پرداخته است.
هوش مصنوعی: این چه نوع طاووسی است که به زیبایی خود می‌بالد و همه توجه‌ها را به خود جلب کرده است؟ تمام وجودش پر از نگاه و دقت است و تنها به خودش نگاه می‌کند.
هوش مصنوعی: برق فریب این زیبایی، همچون روز قیامت می‌درخشد؛ گویی شعله‌ای در پس سنگ پنهان است و دنیا به آتش کشیده شده است.
هوش مصنوعی: رونق زندگی و دنیا به خاطر احساسات و دل‌مشغولی‌های درونی انسان‌هاست. هیچ مغازه‌ای پیدا نمی‌شود که در آن جاذبه و زیبایی روحی خود را به دیگران نفروخته باشی.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تضاد بین زرق و برق زیبای لباس‌های گران‌قیمت و ظاهری می‌پردازد که توجه را جلب می‌کند. او به نوعی از فقر و ساده‌زیستی اشاره می‌کند که در دل این تجملات پنهان است. این کنایه‌ها نشان‌دهنده آن است که گاهی اوقات ظواهر زیبا نمی‌توانند واقعیت‌های عمیق‌تری را که در زیر این لایه‌ها وجود دارد، بپوشانند.
هوش مصنوعی: طبیعت آب به خاطر ویژگی‌های خاصی که دارد به وجود آمده است و این ویژگی‌ها از هنر و مهارت صنعتگران شیشه‌ساز نشأت گرفته است.
هوش مصنوعی: آتش زبانه‌کش روزگار در حالتی از خاموشی و بی‌حالی است، در حالی که گلی مثل لاله شکوفا شده و روشنی‌ای که تو ایجاد کرده‌ای، به این زبانه‌ها جان می‌دهد.
هوش مصنوعی: درختان و کوه‌ها را به یاد آور و بدان که جایی که تو هستی، امن نیست. در اینجا تنها تو هستی که دلت در آتش longing می‌سوزد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
الله ، الله ، ز که این قاعده اندوخته‌ای
کیست استاد تو اینها ز که آموخته‌ای
تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای
جگر لاله‌عذاران چمن سوخته‌ای
نیست صیدی که دلش زخمی مژگان تو نیست
گرچه از شرم و حیا باز نظر دوخته‌ای
می‌توانی به نگاهی دو جهان را دل داد
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.