گر به‌گردون می‌کشی گردن و گر در سجده‌ای
از تو تا گل کرده است الله‌اکبر سجده‌ای
خم چرا باید شدن باری اگر بر دوش نیست
زندگی دارد بلایی کاین قدر در سجده‌ای
هرزه بر خود چیده‌ای ای محو اسباب غرور
یکسر مو گر ز و هم آیی فروتر سجده‌ای
همچو اشکم مایل آن آستان اما چه سود
عشق می‌گوید ادب کن جبههٔ تر سجده‌ای
بر در دل چون نفس بوسی نشست ای نفس داغ
زحمت این آستانی بسکه لنگر سجده‌ای
هر طرف لبیک و ناقوس از تو بیتاب خروش
ای‌گزند کعبه و دیر از چه نشتر سجده‌ای
جرات پرواز خاکت را به‌گردون برده‌است
ورنه هرگه می‌کشی سر در ته پر سجده‌ای
سرکشی چون شمع، شبگیر غروری بیش نیست
می‌رسی تا صبحدم جایی که یکسر سجده‌ای
گر خم اندیشه‌ات بیدل گریبانی کند
می‌شود روشن که خود محرابی و در سجده‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حالتی روحانی و عرفانی می‌پردازد که در آن انسان با خداوند ارتباط برقرار می‌کند. او به نیایش و سجده اشاره می‌کند و اهمیت و ضرورت آن را در زندگی یادآوری می‌کند. شاعر با انتقاد از غرور و خودخواهی، به لزوم تواضع و بندگی در برابر پروردگار تأکید دارد. همچنین، او به عشق و سرسپردگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در این حالت، انسان باید درون خود را خالی از هر گونه خودبزرگ‌بینی کند. در نهایت، شاعر به روشن شدن حقیقت انسان که خود محراب است، اشاره می‌کند و بر لزوم ادب در برابر عشق و خالق تأکید می‌ورزد.
هوش مصنوعی: اگر سر به آسمان بلند کنی یا در حال سجده باشی، خداوند به خاطر تو به سجده آمده است.
هوش مصنوعی: چرا باید به خود زحمت بدهیم و خم شویم اگر بار سنگینی بر دوش ما نیست؟ زندگی دارای مشکلات و چالش‌هایی است که در برابر آنها به سجده و خضوع نیاز است.
هوش مصنوعی: ای کسی که به زینت‌های بیهوده خود می‌بالید، اگر بر خود ببینی که چگونه در برابر زیبایی‌ها و دلربایی‌ها فرو می‌روی، باید در برابر آنها به تواضع بپردازی.
هوش مصنوعی: می‌گوید که من مانند اشکی هستم که به آستان و درگاه معشوق می‌گریزد، اما این اشک و عشق به من چیزی نمی‌آموزد. عشق می‌گوید که باید با ادب و احترام در برابر محبوب خود زانو بزنم و سجده کنم.
هوش مصنوعی: وقتی که نفس بر در دل نشسته، نشان‌دهنده آن است که سختی و مشقت این مکان به اندازه‌ای است که این حالت باعث می‌شود هر بار سجده کردن احساس سنگینی و دشواری داشته باشد.
هوش مصنوعی: در هر سو صداهای پرشور و پرهیاهو به دعوت و عشق تو بلند است. ای درد، چرا برای سجده به کعبه و معبد چنین زجر می‌کشی؟
هوش مصنوعی: جرأت پرواز به آسمان تو را به اوج برده است، وگرنه هر بار که سجده می‌کنی، سر تو در خاک است.
هوش مصنوعی: سرکشی و زیادتی رفتار، مانند شعله‌ای از شمع است که در آخرین لحظات به چشم می‌آید و بیشتر از این نیست. تو می‌رسی تا سپیده‌دم، در جایی که در نهایت فقط باید سر به سجده بگذاری.
هوش مصنوعی: اگر افکار تو دلت را غمگین کند، به روشنی مشخص می‌شود که خود تو مانند یک محراب هستی و در حال عبادت و سجده.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجده‌ای
تا ز پیشانی اثر داری برآن در سجده‌ای
بندگی را در عدم هم چاره نتوان یافتن
خاک اگرکشتی همان از پای تا سر سجده‌ای
لوح اظهار اینقدر تهمت نقوش عاجزی ست
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.