بحر رازم پیچ و تاب فکرگرداب من است
شوخی طبع رسا امواج بیتاب من است
صاف معنی‌کرد مستغنی ز درد صورتم
چون بط می باطن من عالم آب من است
شور شوقم پردهٔ آهنگ‌ساز بیخودیست
نالهٔ‌من چون سپند افسانهٔ‌خواب‌من است
در صفای حیرتم محو است نقش‌کاینات
این‌کتان‌گمگشتهٔ آغوش مهتاب من است
تاکمان وحشتم در قبضهٔ وارستگی‌ست
دورگردیها ز مردم تیر پرتاب من است
جبهه‌ام فرش سجود اهل تسلیم است و بس
قامتی در هرکجا خم‌گشت محراب من است
گوشهٔ امنی ز چشم بسته دارم چون حباب
گرنظروامی‌کنم بر خویش سیلاب من است
گشت اظهار هنر بی‌آبروییهای من
جوهرم چون آینه رنگ ته آب من است
جامی از خمخانهٔ عرفان به دست آورده‌ام
صاف‌گردیدن ز هستی بادهٔ ناب من است
غفلتم بیدل عیار امتحان هوشهاست
همچو محمل‌دام‌خواب دیگرن‌خواب‌من است
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از رازهای درونی و تجربیات معنوی خود سخن می‌گوید. او به پیچیدگی‌های خیال و تفکر خود اشاره کرده و احساسات عمیقش را با تصاویری زیبا و پرمغز به تصویر می‌کشد. بیان می‌کند که وجودش مملو از شور و شوق است و برای او هنر و آگاهی، همچون آینه‌ای از حقیقت‌های پنهان در عمق وجودش، نمایان شده است. شاعر به آغوش عرفان و دوری از دنیاهای ظاهری اشاره می‌کند و در نهایت، به چالش‌های زندگی و خواب‌های گمگشته در ذهنش نیز می‌پردازد. در این مسیر، او امیدوار به دستیابی به باده ناب معرفت است.
هوش مصنوعی: رازهای عمیق من مانند دریا است که در آن پیچ و تاب تفکراتم جاریست و طبیعت صادق من مانند امواجی است که همیشه در تلاطم و هیجان هستند.
هوش مصنوعی: صورت من بی‌درد و آرام است، چون که درون من مانند آبی عمیق است.
هوش مصنوعی: شوق و هیجان من ناشی از حالت بی‌خودیم است و ناله‌های من مانند شعله‌ای از آتش، داستانی از خواب و خیال من را روایت می‌کند.
هوش مصنوعی: در حالت شادی و شگفتی من، تصویر موجودات دور و برم محو شده است؛ این گمگشته و سرگردان در آغوش ماه من است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که ترس من در چنگ آزادی است، دوری و دلتنگی‌ها مانند تیرهایی است که به سوی مردم پرتاب می‌شود.
هوش مصنوعی: جبهه‌ام چون فرشی برای سجود کسانی است که تسلیم‌اند و تنها همین کافی است، زیرا هر جا که قامت من خم شود، آن مکان برای من جایگاه عبادت است.
هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از دل، مکانی امن و آرام برای خود دارم، مانند حبابی که در آب شناور است. وقتی به خودم نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم که سیلابی از احساسات و افکار به سراغم می‌آید.
هوش مصنوعی: احساس می‌کنم که هنر و استعداد من همانند آینه‌ای است که رنگ و حالتی گنگ دارد. به نظر می‌رسد بی‌نظمی‌ها و نقص‌های من در بیان هنر، باعث شده است تصویر من وضوح و روشنی لازم را نداشته باشد.
هوش مصنوعی: من از خمخانهٔ عرفان جامی را به دست آورده‌ام و برایم روشن‌شدن و خالص شدن از وجودم، نوشیدن این بادهٔ خالص و ناب است.
هوش مصنوعی: من در غفلت و بی‌خبری به سر می‌برم و در حال آزمایش هوش دیگران هستم، مانند محملی که من را در خواب خود غرق کرده و خواب دیگران را نمی‌بینم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.