ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس
زیبا رخی چو لاله ازین نوبهار بس
مویی سیاه چون شب و رویی بسان روز
ما را ز دور گردش لبل و نهار بس
جام جهان نمای که دوران به جم سپرد
جان را ز جام او قدحی خوشگوار بس
یار ار به دست لطف شود دستگیر ما
ما را ز دست یار همین دستیار بس
انجا که عاشقان به تمنای خود رسند
ابن حسام را نظر لطف یار بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی محبوب خود اشاره میکند و او را به گل لاله و زیباییهای بهار تشبیه میکند. او وصفی از نرمی و جذابیت معشوقش را میآورد و از دوری و نزدیکی به او سخن میگوید. شاعر همچنین به تاثیری که محبوب بر جان او دارد، اشاره میکند و از جامی میگوید که شادی و خوشی را به ارمغان میآورد. در نهایت، او به این امید اشاره میکند که اگر یار با لطف خود دست یاری به او دهد، این برای او کافیست. ابن حسام در انتها بر اهمیت لطف یار در رسیدن به آرزوهای عاشقان تأکید دارد.
هوش مصنوعی: ما در این باغ دوست و معشوقی داریم که زیباییاش مانندگل لاله در بهار است.
هوش مصنوعی: موی او مانند شب تیره و چهرهاش چون روز روشن است. از دور، زرق و برق و زیباییاش ما را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: جام جهاننما، جامی است که رازهای زندگی و جهان را در خود دارد. زمانی که جان انسان به دوران شادی و خوشبختی میرسد، نوشیدن از این جام، طعمی لذتبخش و خوشایند به او میبخشد.
هوش مصنوعی: اگر یار با محبت به کمکمان بیاید، ما را از دست یار دیگر نجات میدهد؛ همین یار هم برای ما کافی است.
هوش مصنوعی: جایی که عاشقان به آرزوی خود میرسند، نگاه محبتآمیز یار بر ابن حسام سایه خواهد افکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.