تو که ملای قرآن خوانی ای دل
تو که درد دلم می دانی ای دل!
به بخت مردمانی شیخ و ملا
به بخت فایزت نادانی ای دل!
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تو که ملای قرآن خوانی ای دل
تو که درد دلم می دانی ای دل!
به بخت مردمانی شیخ و ملا
به بخت فایزت نادانی ای دل!
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این دوبیتی به دل خود خطاب می‌کند و از آگاهی‌اش درباره دردهایش سخن می‌گوید. او به کسانی که در مقام شیخ و ملا هستند اشاره می‌کند و نسبت به بخت نادار خود ابراز ناخرسندی می‌کند. در کل، شاعر از تضاد میان آگاهی و نادانی در زندگی خود سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی: ای دل، تو که از آیات قرآن آگاه هستی و از غم و درد من باخبر هستی!
هوش مصنوعی: مردمان خوشبختی که شیخ و عالم دارند، در حالی که تو ای دل، به دلیل نادانی خود، در فقر و بخت بدی به سر می‌بری.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.