اگر خاموش بینی عارفی را
مزن طعنش که هست آسوده از ذکر
چنان از پای تا سر غرق یارست
که هم ذکرش فراموشست و هم فکر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حال یک عارف می‌پردازد که در حالت روحانی و عشق به معشوق خود غرق شده است. او به‌قدری در این عشق غوطه‌ور است که ذکر و یاد خداوند را نیز فراموش کرده، و این خاموشی و سکوت او نباید مورد سرزنش قرار گیرد. شاعر به کاربر یادآوری می‌کند که سکوت و آرامش عارف ناشی از روحی شاد و آزاد است.
هوش مصنوعی: اگر عارفی را ببینی که ساکت و خاموش است، او را نکوب که او به خاطر آرامش خود از ذکر و یاد خدا راضی است و نیازی به نمایش آن ندارد.
هوش مصنوعی: آنقدر غرق عشق محبوبش شده است که نه به یاد او می‌افتد و نه به فکرش.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بام گوشک ویس ماه‌پیکر
نگه می‌کرد با خوبان لشکر
دگر ره لعبت طاووس‌پیکر
گشاد از دُرج لؤلؤ تَنگ شکر
که دارد شاه پریان دختری بکر
که نتوان کرد مثلش ماه را ذکر
وگر بینی مکرر معین بکر
ز سهو طبع دان نز سستی فکر
شگرفانند یکسر بالغ و بکر
به تایید الهی زاده از فکر
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.