عشاق چه جمعند؟ پریشان شده‌ای چند
با خود ز جنون دست و گریبان شده‌ای چند
مرغان چمن، چاشنی گریه ندانند
خو کرده ز گل با لب خندان شده‌ای چند
دانی چه بود دیده این گریه‌پرستان؟
گرداب صفت مرکز طوفان شده‌ای چند
چون صبح نخندند چرا بر دل صد چاک؟
خرسند به یک جاک گریبان شده‌ای چند
یک ناله ز ضعف از دل احباب نخیزد
حاصل چه بود از ده ویران شده‌ای چند؟
بردار ز رخ پرده، که مشتاق جمالند
چون آینه در روی تو حیران شده‌ای چند
در حیرتم از آتش دوزخ که چه خواهد
از سوخته آتش حرمان شده‌ای چند
وقت است که از وادی عقلم برهانند
از شهر تسلی به بیابان شده‌ای چند
ابنای زمان، نقش صنم خانه چین‌اند
دل برکن ازین صورت بی‌جان شده‌ای چند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای عاشقان می‌پردازد که در درد و جنون عشق دچار پریشانی و سرگشتگی‌اند. او به مرغان چمن اشاره می‌کند که هرگز نمی‌دانند معنی گریه و اندوه چیست و به خوشی زندگی عادت کرده‌اند. شاعر از گریه‌کنندگان عشق می‌پرسد که چرا در اوج درد و حسرت نمی‌خندند و چرا از دل‌های ناکام صدایی شنیده نمی‌شود. همچنین، او به پرده‌برداری از زیبایی می‌پردازد و از حیرت خود نسبت به آتش دوزخ و احساس حرمان سخن می‌گوید. در نهایت، او به بی‌ثمری دنیا و ضرورت رهایی از غم‌های آن تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: عاشقان چه تعداد هستند؟ تو چند بار از شدت عشق و دیوانگی با خودت درگیر شده‌ای؟
هوش مصنوعی: پرندگان باغ، به معنای غم و اندوه آشنا نیستند چون با لبخند به گل‌های زیبا عادت کرده‌اند.
هوش مصنوعی: می‌دانی چه حال و روزی دارند آنانی که همیشه در حال گریه‌اند؟ تو خود به اندازه‌ی یک گرداب، در مرکز طوفان و آشفتگی قرار گرفته‌ای.
هوش مصنوعی: چرا وقتی صبح نشده، دل را شاد کنیم و بشکافیم؟ چرا از یک ریشه و نشانه، خرسند به چند مثله و پاره‌ای از زندگی هستی؟
هوش مصنوعی: اگر دوستان به خاطر ضعف و ناتوانی ناله‌ای سر ندهند، پس فایده‌اش چه خواهد بود؟ وقتی که دهی ویران شده باشد، چه چیزی می‌تواند به دست آید؟
هوش مصنوعی: پرده را از روی خود بردار، زیرا افرادی که به زیبایی تو علاقه‌مندند، مانند آینه در تماشای تو حیرت‌زده شده‌اند.
هوش مصنوعی: در تعجبم از آتش دوزخ که با آن کسانی که در آتش حرمان سوخته‌اند، چه خواهد کرد؟
هوش مصنوعی: زمانی است که باید از منطقه‌ی فکر و اندیشم برایم راهی باز کنند، زیرا به جای آرامش در شهر، به بیابانی تبدیل شده‌ام.
هوش مصنوعی: فرزندان زمان، مجسمه‌های بی‌روح و بی‌جان هستند که در دنیا وجود دارند. دل خود را از این تصویر ناتوان و بی‌فایده جدا کن و به آن وابسته نباش.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.