|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل فضای شور و شوق عشق را توصیف میکند و از داغی دل و سودای عاشقانه خود سخن میگوید. او در محفلی حضور دارد که امیدوار است دوستان و معشوقانش جای خالیاش را پر کنند. شاعر به حالتی از رموز و گمنامی نسبت به خود اشاره دارد و میگوید که دیگران نمیتوانند عمق احساساتش را درک کنند. در انتها، او از شیخ شهر میخواهد که از پردهپوشی دست بردارد و اجازه ندهد درد و حسرت عشقش به فردا موکول شود.
هوش مصنوعی: بر سر افرادی که عاشق و دلتنگ هستند، داغی قرار دادی که نماد آرزو و آرزومندی ماست.
هوش مصنوعی: در این محفل، ما حریفانی داریم که مراقب هستند تا جای خالی ما احساس نشود.
هوش مصنوعی: نگاه بر لباسمان از چروکهایش است؛ هیچکس از حال و وضع ما باخبر نمیشود.
هوش مصنوعی: در این باغ و گلستان، ما به عنوان پرندهای از عشق زندگی میکنیم که هیچکس نمیداند کجا منزل داریم.
هوش مصنوعی: اگر امروز در میانهی مشکلات و نادانیها از حقایق پنهان نكنی و از خداوند دوری نكنی، شاید فردا به خاطر این کارها دچار عواقب ناگواری نشوی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.