سنگ در کارست تا دیوانه پیدا میشود
هرکجا شمعیست صد پروانه پیدا میشود
نیست تاب جلوه آن سروقد، قدسی مرا
میروم از هوش چون مستانه پیدا میشود
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
سنگ در کارست تا دیوانه پیدا میشود
هرکجا شمعیست صد پروانه پیدا میشود
نیست تاب جلوه آن سروقد، قدسی مرا
میروم از هوش چون مستانه پیدا میشود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تأثیر عشق و زیبایی بر جان انسان اشاره دارد. او میگوید که در مکانهای آزاردهنده و دشوار، دیوانگی و شیدایی عشق به سراغ انسان میآید. همچنین، در جایی که نور و روشنی وجود دارد، جاذبههای عاشقانه و حسادت به زیبایی بیشتر میشود. شاعر از قوهٔ جذابیت خاص محبوبش سخن میگوید که موجب از دست رفتن خود و بیتابیاش میشود.
هوش مصنوعی: هر جا که دیوانگی وجود دارد، سنگ و سختی هم به چشم میخورد. و هر کجا که نوری مانند شمع باشد، پروانهها هم به سوی آن جذب میشوند.
هوش مصنوعی: تحمل زیبایی و جاذبه آن قامت زیبا برای من ممکن نیست، و به همین خاطر وقتی که به او نگاه میکنم، مثل کسانی که مست هستند از خود بیخود میشوم و همه چیز را فراموش میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.