سفید در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۵:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۹:

 

گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه...

 

من بی‌دل و دستارم در خانه‌ی خمّارم

یک سینه سخن دارم، هین شرح دهم یا نه...

 

ominif obagheri۱۱۹@gmail.com در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

بسیار زیبا و یک شاهکار

سید محمود حسینی پناه در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۳:۲۴ دربارهٔ رودکی » ابیات پراکنده » شمارهٔ ۶۲:

آخشیج این جا به معنی مجازاً: ضدیت . معادات . جدال . جنگ . نزاع . منازعت . مخالفت

امیر ب در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۱۵:

هر چیز که در جستن آنی آنی

یعنی اگر به دنباد یافتن خدا باشی در نهایت میفهمی که خودت آنی و خدا کاملا و مطلقا در تک تک موجوداته و نه بخش از اون و نه یه آدرس بلکه خود خود خود خدایی

علی طهماسبی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۱۲ دربارهٔ خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۳۲:

کلمه ی پادشاها به اشتباه پادشاهان نوشته شده. در دیگر نسخه ها به جای پادشاها، ملکا نیز آمده است 

 

 

 

deargoli deargoli@gmail.com در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۱:۰۹ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۶۰ - ایضا در مدح سلطان سنجر:

سلام   معنای بیت اول:                            گر دل و دست بحر و کان باشد. دل و دست خدایگان باشد

به نثر روان چیست؟

Nima . در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۵۳ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۱۶:

بیت آخرش فکر میکنم راجع به جلال الدین خلجی (شاه هندوستان در سال ۱۲۹۶/۱۲۹۰ م) صحبت کرده و یه کتاب به نام مفتاح الفتوح رو برای ایشون نوشت

فکر میکنم این غزل درمورد ایشون باشه حداقل دو بیت اخر که راجع به ایشونه و مدحشون کرده

علی پلنگ در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۰۸ در پاسخ به محمد دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۵:

به جز فروغی، ادیب و سعدی شناس و بوستان پژوهی درباره این غزل تحقیق و تصحیح کرده؟ چون این غزل از زمان سیف فرغانی دارای حرف و حدیث بسیار بوده و تعجب از مدعیان و استادان شعر که هنوز نمیدانند این غزل از مطلع ویران است، خواجه در پیِ دو بیتِ الحاقی ست.!

آرمان وکیلی صادقی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۱۳ در پاسخ به مستعار فلانی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۰۳:

بدان که نمیدانی اگر دانایی..

علی عبد است و بس..

اما چه عبدی

او عبد والاست

عبد و مولاست

علی عشق است

همین

بیش از این وصفش نتوان کردو بس شب بخیر برااار

جهن یزداد در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۰۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی گشتاسپ صد و بیست سال بود » بخش ۲۴ - سخن دقیقی: تهمت گرزَم، بستن اسفندیار به زنجیر و زندان گنبدان:

.ولیکن من او را به چوبی زنم  که  گیرند عبرت  همه برزنم
گرچه این بخش از دقیقی است  نه از سر کین و نادانی  که با پژوهش بسیار دانستم  که فردوسی آهنگ شاهنامه را بر پارسی گویی گذاشته و هر واژه عربی که در شاهنامه باشد بجز چند انگشت شمار  دگر همه یا واژه را  دگران  عربی کرده اند و فردوسی واژهای فارسی گفته بوده  یا انکه  بیت از فردوسی نیست  و نیازی به بودنش هم نیست   و گمانم این  را شیوه و آیین را  در شاهنامه دقیقی آغاز کرده  و چون نیک بنگریم  نیازی به   این بیت که  در ان ولیکن و عبرت امده  نبوده  و بی ان سخن یکدست تر است 

جهاندار گفتا که اینک پسر
 که آهنگ دارد بگاه پدر
ببندم چنانش  سزاوار پس
 ببندی که  کس را نبسته است کس

و نمیتوان پس از که اهنگ دارد بجاه پدر ولیکن گذاشت  همانگونه  که   «که اهنگ دارد  بجاه پدر»  گفته ای  در پهنای سخن و میان کمان است  وگفته اینگونه  بایسته و درست است  که جهاندار گفت که اینک پسر( را ) ببندم  نه اینکه اینک پسر  ولیکن  - پشت اینک و که ، ولیکن و اما و ولی  نمی آید و به هیچ گونه این بیت  نمیتوان این

غبار ره در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۵۵ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲:

در بیت دوم

چه بسا اینگونه صحیح تر باشد:

این راه بُریدنم خیالست

 

 

 

علی هنرمند نجف ابادی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۹:

برای مشورت با حضرت حافظ در مورد ازدواج با فردی که در ملایر است این غزل آمد .

کسی که میتواند سروده های الهی و حرف از عالم ملکوت بزند قطعا خدا را ملاقات کرده است .

من تمام زندگی ام را مدیون حضرت حافظ هستم

نیما نبوی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱۶:

اینجا مستقبِل است به معنی به استقبال رونده، نه مستقبَل.

مستقبل. [ م ُ ت َ ب ِ ] ( ع ص ، اِ ) نعت فاعلی از استقبال. روی به چیزی آرنده.

مستقبل. [ م ُ ت َ ب َ ] ( ع ص ، اِ ) نعت مفعولی از استقبال. آنچه بسوی آن روی آورند.

گیوه چی givhamid@gmail.com در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۰:۴۷ در پاسخ به ارس آرامی دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » هیچ است [۱۰۷-۱۰۱] » رباعی ۱۰۲:

سلام عزیز دل، 

لطفا بنویسید ، اگر این شعر از مولانا نیست، از آن کیست ؟

سعید توکلی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۲۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۴:

سلام و عرض ادب و احترام خدمت دوستان و اساتید ارجمند

روی تو مبیناد دگر دیده سعدی

گر دیده به کس باز کند روی تو دیده

 

منظور حضرت اجل به نظر اینجانب اینگونه باید باشد

چشمان سعدی کور شود و نتواند روی تورا ببیند اگر بعد از دیدن تو باز هم هوس دیدن کس دیگر کند

 

امیدوارم باعث رنجش دوستان و اساتید ارجمند نشده باشم

اگر خطایی بود عفو کنید و اصلاح بفرمایید 

 

محمود اسکندری در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۳:۳۲ در پاسخ به saeed ahadkish دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۷:

سعدی و مولانا نمیفهمیدن و به دام افتادن بعد فقط شما میفهمید که به این مهم دست یافتید؟ اونها در دام افتادند؟ اسطوره سازی شده؟ پست مدرن رو کاری ندارم ولی

این همه از زهد ناله کردند این شعرای ما و از یکرنگی گفتند پس چی؟

اصلا چه کسی صلاحیت تعیین حد و مرز رو برای کلام داره؟ این چیزهایی که میگید خنده آوره و ناشی از درک ناصحیح شما از پدیده‌ی هنره. لابد یونانیان هم نفهم بودن که مجسمه‌های لخت میساختند.

هنر هیچ حد و مرزی نداره و هیچکس نمیتواند حد و مرزی رو برایش قائل باشد.

مسعود کریمی در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۱۲ در پاسخ به معصومه دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۷:

از یک زاویه می توان جواب داد: بله اما چرا؟

مولانا در بیتی می گوید کا اگر رهبر گروه موسیقی گروه را به اشتباه بکشاند همه گم کنند ره را

و در بیت بعد همانهایی که ره را گم کرده اند را نکوهش می کند و می گوید تو نگو حالا که همه اشتباه می زنند من هم بزنم،تو درست بنواز، شاید با درست نواختن تو ،یک گروه به هماهنگی رسید.

زیبا روز در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۹۱:

(تفسیر اجمالی ابیات)  *این غزل با غزل 2590 در فرم و معنی ارتباط دارد. یعنی در مطلع و قافیه ومحتوی مشترکند. گویی در آن غزل از جفای معشوق نالیده،اما آنطور که باید ازمهر او نسروده؛ و در این غزل آن کمبود را جبران کرده است.  بیت1: روی سخن با حضرت احدیت است.ای در پس حجاب ها پنهان شده ! ببین چگونه دل و جان ما را بردی [و در خود محو کردی] دیگر برای ما چه باقی گذاشتی؟  بیت2 : پادشاه و خورشید ِعالم آرای جهانی، که جانها را [از لذت عشق خو یش] بی هوش  کرده ای؛ باکی نیست وغمناک نباید بود اگر جفایی بر عاشقانت روا داشتی.( در غزل پیش از جفای یار نالیده بود که چرا عشاق را به معشوقانشان نمی رساند .) بیت3: ولی ای پادشاه! نهایتا همه را به میهمانی الهی بردی و حاجان را بر آوردی. یعنی آن عشق زمینی ایشان را به عشقی الهی مبدل کرده ، با تو همنشین شدند.  در مثنوی گوید: این من و ما بهر این بر ساختی  تا تو با خود نرد خدمت باختی  در ابیات آینده خدا را فاعل مطلق نظام هستی می داند که خیر و شر هر چه هست از اوست : بیت4: بر هر سنگی که نظر بیندازی ،لعلی ارزشمند می شود. ( در قدیم مردم اعتقاد داشتند که سنگ در دل کوه ها بر اثر تابش خورشید است که به لعل مبدّل می شود.) و هر پشه ای  را که برگزینی ، بر اثر پرورش تو همای سعادت می شود. (در ادب کهن غالبا روی دادن حتمی فعلی را به صیغۀ ماضی می آ وردند.) بیت5: تویی که قومی را فرمان به خطاکاری و کفرگویی دادی و جمعی را ــ که از همان روز ازل چون کاروانی سوی تو می آیند ــ با مهر ورزیدن و پاکی آشنا کردی. بیت6: (در نجوم کهن چهار عنصر آب و خاک و آتش و باد را زادۀ  تاثیر افلاک آسمانی بر یکدیگر می دانستند.) تویی که زمین را از آثار افلاک آفریدی و انسان ِ خاکی را در لطافت روح، به پای لطافت آسمان ها رسانیدی . (قدما ستارگان را از اثیر ــ مادۀ لطیف و نورانی ــمی دانستند.) بیت7: بنا بر این من [و یا بطور کلی، انسان]که نمی توانم میان فلک نورانی و زمین ِ بدن ها تفاوت ها را دریابم، [همان بهتر که لب از شکوه ببندم]  تو که می توانی هر لحظه قواعد را  بشکنی، پس می توانی از درد ها و ناکامی ها حاجات را روا کنی. یعنی اگرچه هستی؛ نظام خاص خود را دارد که تابع علت و معلول است ، اما تو هر لحظه می توانی زنجیرۀ اسباب و علل  را بر هم بزنی و مقصودت را بر آوری .   محمدبینش (م ــ زیبا روز) http://zibarooz.blogfa.com/post/346

مهدی مرواریدزاده در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۰۰:۱۱ دربارهٔ عرفی » قصیده‌ها » شمارهٔ ۱۶ - تجدید مطلع:

ز شرم کثرت عصیان من به رعشه فتد

حسابگاه قیامت چو ارض نیشابور

 

شاه بیتی که در آن چندین نکته پنهان دارد

میتوانید از بهره گیری شاعر از زلزله خیز بودن نیشابور و استفاده از آن در طعنه و کنایه به کثرت عصیان خویش ساعت ها  لذت ببرید

ایهام در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۲۷ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۳۳۲:

جونم فدای استاد شجریان! فقط!