رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۲۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵:
دریاب دمی صحبت یاری که دگربار
چون رفت نیاید به کمند آن دم و ساعت
انصاف نباشد که من خسته رنجور
پروانه او باشم و او شمع جماعت
لیکن چه توان کرد که قوت نتوان کرد
با گردش ایام به بازوی شجاعت
خیلی به دلم نشست این ابیات...
حمید آ در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۲۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:
خدا در قران می‌فرماید که زمین از آنه صالحان است ،صالحان کیا هستن ؟کسانی که به صلح با خدا،خود،هستی،ودیگران،نائل می‌شوند، پس
شکر ایزد که میان من او صلح افتاد اشاره به این درجه از عرفان داره ،پس بدون تجربه لطفا پرت و پلا نگیم
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۱۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:
چه غزل سوزناکی...
جناب ۷ توضیحات شما خیلی به فهم شعر کمک کرد، تشکر میکنم.
بهنام بهادری در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۰۷ در پاسخ به بی نام دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۴:
آقای فرهیخته دقیقا این قسمت رو از کجاات دراوردی؟ منظورش اینه که ذره هاشون دوباره به هم میپیونده!!!!
اگر دوست داری اعتقادات خودتو به این موضوع ربط بدی، شخصیه ولی تو رو خدا برای خودت فلسفه نباف، شعر و شاعر هم با خاک یکسان نکن با این تفسیر بی معنی.
سعید در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۳۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۱۱ - حلوا خریدن شیخ احمد خضرویه جهت غریمان به الهام حق تعالی:
در رابطه با این ماجرا دو راه پیش رو داریم: اینکه با دید مستقیمِ امروزی به قضیه بنگریم یا اینکه دید کنایی داشته باشیم.
از آن جایی که جناب مولوی این رو با ماجرای موسی و خضر مقایسه کرده پس شاید دید کنایی درست تر باشه، که در این صورت باید دیده بر گریه و پریشان حالی طفل بی گناه بست و لحاف بر سر کشید و منتظر الطاف غیب بود.
جهن یزداد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۳۹ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - از زبان اهل خراسان به خاقان سمرقند رکن‌الدین قلج طمغاج خان پسرخواندهٔ سلطان سنجر:
هربار این سروده را میخوانم اشکم همه بند نمی اید نفرین به غزان سلجوقی و طغرل نفرین به روزی کهه پایشان را به ایران گذاشتند ویرانی غزان سلجوقی بدتر از مغولان بود
ان چهار بیت که هی میگوید رحم کن رحم آتش میزند -ای ایران چ کشیدی از دست ستمهای زمان
در سکوت در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۱۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۷:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶:
این غزل را "در سکوت" بشنوید:
جهن یزداد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۹:۰۰ در پاسخ به پیام بهرامیان دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - از زبان اهل خراسان به خاقان سمرقند رکن‌الدین قلج طمغاج خان پسرخواندهٔ سلطان سنجر:
غزان نو نیامده بودند غزان همان سلجوقیان بودند و سنجر را هم نکشتند سنججر را در قفسی زرین نهاده بودند و او را سجده میکردند و سنجر فرار کرد - از روزی که سلجوقیان امدند پیوسته ایران همیگونه بود - بنگرید که در دو سده سه و چهار همه دانشمندان جهان ایرانی بودند و در ههر رشته ده ها دانشمند ایرانی داشتیم با امدن انان همه چیز پایان مییابد - تنها یک خیام که شاگرد شاگردان ابن سینا بود ماند و دگر هیچ - این را ابن خلدون هم دریافتهه بوده و میگوید دانشمندان جهان همه ایرانی بودند و تاختن ترکان به ایران همه چیز را نابود کرده که دیگر دانشمند و کتاب مهمی دیده نمیشود
جهن یزداد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۴۳ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ - در صفت بغداد و مدح ملک الامرا قطب الدین مودود شاه:
بزور رستم دستان و داد نوشروان
بجاه خسرو ساسان و شیون نوذر
جهن یزداد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۳۲ در پاسخ به امیرالملک دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۶۰ - ایضا در مدح سلطان سنجر:
اگر چون سامانیان و غزنوی و دیلمی بودند یا چون شاهان جستانی و شروانشاهان بودند آری درباره انوری این استاد سخن میدانیم که به انان مهر نمی ورزید با این همه سخنوران بزرگ را چاره ای نبود سخنور چه کند در روزگار و سرزمینی که مردمش سخن را ارج نمینهند و روزگار م سخت بود سلجوقیان ویرانگری بسیار اوردند مردم تهی دست بودند سخنوران را هم ارج نمیداشتند آن نخستینهایشان طغرل و خویشانش که چیزی از سخن و شاهی نمیدانستند یک مشت دزد بودند که با نیرنگ و گریه و زاری و فریفتن اخوندهای نادان در بزرنگاهی بر ایران در امدند سپسین ترها هم مانند سنجر اننان دست و چشمشان تنگ بود که سخنوری چون انوری برای نیم من جو و یک بسته هیزم بازاریان را چکامه میسرایید تا زمستان را سر کند - به قول متنبی اینهایی که تا دیروز برده زرخرید بودند چگونه بزرگی آموخته باشند
من علم الاسود المخصی مکرمة
اقومة بیض ام ابائه الصید
ام انه فی ید النخاس دامیة
او قدره و هو بالفلسین مردود
افسوس که نان پخته خامان دارند
اسباب تمام ناتمامان دارند
انان که به بردگی نمی ارزیدند
امروز کنیزان و غلامان دارند
جهن یزداد در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۷:۴۸ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳ - سوگندنامه‌ای که انوری در نفی هجو قبة اسلام بلخ گفته و اکابر بلخ را مدح کرده:
سروده ای که به انوری نسبت داده بودند
چار شهرست خراسان را بر چهار طرف
که وسطشان به مسافت کم صد در صد نیست
بلخ شهریست در آکنده به اوباش و رنود
در همه شهر و نواحیش یکی بخرد نیست
مرو شهریست به ترتیب همه چیز در او
جد و هزلش بتساوی و هری هم بد نیست
حبذا شهر نشابور که در ملک خدای
گر بهشتیست همانست وگرنه خود نیست
م ر ن در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:
چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی است
این مصرع با اشعار حافظ سازگار نیست
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۲۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷:
در تو حیرانم و اوصاف معانی که تو راست
و اندر آن کس که بصر دارد و حیران تو نیست
آن چه عیبست که در صورت زیبای تو هست
وان چه سحرست که در غمزه فتان تو نیست
بسیار زیبا!
ابوالفضل گودرزی در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۴۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰:
در بیت دوم در بعضی نسخ توبۀ زهدفروشان آمده ولی در بعضی دیگر ازجمله نسخۀ علامه قزوینی و دکتر غنی نوبۀ زهدفروشان آمده . در نسخۀ قدسی هم نوبت زهد فروشان آمده . ظاهرا ((نوبه)) اصح می باشد
همیرضا در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۴:۳۲ در پاسخ به عارف دربارهٔ حزین لاهیجی » غزلیات » شمارهٔ ۵۲:
با سپاس، خطای تصحیح نشدهٔ نرم‌افزار OCR بود و با مراجعه به منبع تصحیح شد (در این مجلس که ساغر داد یا رب خوش‌نگاهان را).
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹:
این بیت سعدی:
ور به سنگ از صحبت خویشم برانی عاقبت
خود دلت بر من ببخشاید که آخر سنگ نیست
من رو یاد این بیت از حافظ میندازه:
گر چه میگفت که زارت بکشم میدیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۴۵ در پاسخ به امیر دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹:
سلام
اولین چنگ به معنی ساز دومین به معنی پنجه انسان، دست
دل در چنگ نیست به معنی دلی در دست نیست که پند بشنود، دل از دست رفته
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزلِ شمارهٔ ۱۱۸:
سلام
معنی این بیت رو متوجه نشدم:
چشم نابینا زمین و آسمان
زان نمی‌بیند که انسانیش نیست
اگر راهنمایی بفرمایید ممنون میشم
رها در ۴ سال و ۶ ماه قبل، جمعه ۲ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۳:۴۱ در پاسخ به حسینی تبار دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶: