محمد مرادی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۵۷ دربارهٔ هلالی جغتایی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۳:
زیباست....
افسانه چراغی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۳۳ دربارهٔ اثیر اخسیکتی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵:
بتاب صفت است به معنی باتاب، تابدار
افسانه چراغی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۳۱ دربارهٔ اثیر اخسیکتی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴:
لایش از مصدر لاییدن به معنی نالیدن، هرزه‌گویی کردن
فریبا مقیمی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۲۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۰:
سلام و درود بیت ۷ مصرع دوم فتنهٔ دهانت اشتباه است، فتنهٔ زمانت درست است لطفا تصحیح بفرمایید
شیخ الاسود در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۹ در پاسخ به همایون دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:
در آیه 34 بقره خداوند می فرمایند:
سجده کردند مگر ابلیس که سر پیچید و تکبّر ورزید و از کافران شد.
(خداوند می فرمایند که تکبر بوده، نه غیر و نه خرد)
شیخ الاسود در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۷ در پاسخ به همایون دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:
تکه ای از دفاعی نامه شیطان
چه جالب...!
نظرات دوستان پراکنده است، رجوع کنید به کتاب زوهر (عرفان کابالا)
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۲۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۱:
غروب خورشید و سرخی پرتوهایش چشم‌های معلق را در فضا مه آلود ایجاد کرده بود؛
سکوت بود و سکوت
...
اشکی خواست بلغزد ولی راه نداشت ؛ بی صدا بغضی در دل بماند و چون آهی سرد برون آمد ...
؛
در نهایت جز آسمان آبی و پاک و خورشیدی نور افشان و انعکاس پرتوهای آن از روی آینه‌ها ی روبه رو همراه با آن چشمان قرمز محو در مه های زمین چیزی به جای نماند ...
و سکوت بود که بی تغییر پای برجا ماند چون کوهی سخت... ؛و تنها تنها آن دل میداند و او که آن روز به مانند چه روز بود ...به راستی ماه قرمز بود یا خورشید ؟
این کنون بود یا دیروز یا روزی پس از این روزها ؟
و اینجاست که مغز سردرگم است بین خاطرات و لحظه و فردا و خوابها و خیالات ساخته ذهن خود ؛ ...
و فریاد این غزل که زمزمه میشد بر گوش آن دو چشم لعلین ...
و هر روز باز زمزمه میشود ...پی در پی بی توقفی هر چند کوتاه ،... .
و این من هستم که هر روز باز در آن یک سه میبینم ...
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۳۲ در پاسخ به رهگذر م.ع دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۱۱۶:
یقینا اگر منطقی نگاه کنیم عشق آسمانی مادرزادی ست و گویی یک محبت که در قلب برخی از آدمیان آنچنان زیاد است که به عشق بدل میشود و واقعا هم عشق است وجود داشته و دارد و خواهد داشت هر چند گاه برخی از ما به آن توجهی نمیکنیم ؛ اما عشق زمینی اگر واقعا عشق باشد هم میتواند اینگونه باشد ...
راستش نظر قطعی ندارم چون یقین دارم حرف شما و حرف من تا حدودی درست است ...
آخر بر این عقیده هستم که امکان دارد یک عاشق حال اگر عاشق هم باشد و اگر این عشق زمینی باشد برای توصیف عشق خود به یار و در کل این عشق میتواند این گونه بیان کند که از ابتدا من برای عاشق شدن و برای عاشق بودن تو پای به دنیا نهادم ...
هر چند شاید این حرف ی که میزند درست نباشد ولی برای عشق او شاید درست است ...چون این بحث به سرنوشت از پیش نوشته شده هم باز میگردد ...
Arash Ahmadpour در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۳:
سلام رباعی صحیح بدین صورت است:
فوجی متفکرند در مذهب و دین
جمعی متحرند در شک و یقین
ناگاه منادیی برآید ز کمین
کای بیخبران راه نه آنست و نه این
برگرفته از قدیمی ترین نسخه موجود در کنابخانه ملی واشنگتن، آمریکا
Mehrdad Dehkori در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۱۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۵ - اطوار و منازل خلقت آدمی از ابتدا:
به عرض دوستان میرساند که غرض بنده علمی می باشد که آن علم بدون تزکیه نفس می باشد، این موضوع را در کامنت بالا نیز خدمت دوستان عرض کرده ام، علم به خودی خود نور می باشد و کسب علم همیشه توصیه شده، لطفا به این تمثیل توجه نمایید، چراغ های اتومبیلی را در نظر تجسم بفرمایید، چراغ های پر نوری که در جلوی اتومبیل قرار دارد و چراغ های تزیینی و کوچکی که بالای آن چراغ های اصلی قرار دارد، علم معرفت به چراغ های بزرگ و اصلی می ماند، سایر علوم به چراغ های کوچک و تزیینی، انسانی که به هر دوی اینها مزین است به او نور علی نور میگویند (نور : علم معرفت یا به قول ارسطو خودشناسی، علی نور : سایر علوم چون ریاضیات، علوم طبیعی، طب، نجوم و ...)
تنها اکتفا به چراغ های کوچک نه تنها راه به جایی نمیبرد که ممکن است ما را در بیراهه هایی بکشاند که گریزی از آن نباشد
در نهایت اینکه در این باب بسیاربزرگان سخن گفته و حساسیت خاصی در مورد این موضوع خاص وجود دارد که این بحث را خلاصه میکنم.
آقا محسن عزیز اگر پنسیلین جان تعدادی را نجات میدهد، بسیاری از بیماری های نهان و آشکار ناشی از علم بدون تزکیه روح و جان بسیاری از ما را به نابودی کشانده است که شاید ما تنها برخی از آنها را مشاهده نماییم.
به قول مولانای عزیز
علمی که تو را گره گشاید بطلب ...
ما در خیال خود فکر میکنیم که گره و درد ما درد بی پولی، بیماری، فقر، تنهایی، زندگی در ایران، کمبود رفاهیات و ... می باشد
و زمانی که همه اینها را به ما بدهند باز نمیدانیم چه میخواهیم !
درد اصلی ما درد گمشده ای می باشد که از بدو تولد با ما زاده شده و این درد در نهان و آشکار روح ما را از درون میخورد، خواه بفهمیم و خواه متوجه این موضوع نشویم، دردی که تنها عده ی کمی متوجه آن درد شده و در پی درمانش شتافتند، اگر به تاریخ مراجعه شود کسانی که از این درد شفایافته اند، در فقر، بیماری، زندان، یاحتی زیر شکنجه باز خرسند بوده اند ...
هر چه جز عشق خدای احسن است / گر شکر خواریست آن جان کندن است ...
علی ای حال هر علم یا عملی که در آن نیت صادقانه ی کسب رضای خداوند در آن باشد نور است.
امید آنکه روزی در نورشناخت و معرفت خودش غرق شویم ...
آشوب در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۴۸ دربارهٔ طبیب اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱:
وزن این شهر مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن بحر رجز مثمن سالم
Mehrdad Dehkori در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۴۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹:
این ببین باری که هر کش عقل هست /روز و شب در جستجوی نیست هست ...
--------------
ما عدم هاییم هستی ها نما/ تو وجود مطلقی فانی نما ...
هر چه در معرض زوال و نابود شدنیست " نیست "می باشد، در صورتیکه ما ظاهریون به غلط فکر میکنیم "هست "می باشند.
آنچه در واقع هست و وجود دارد و به چشم ما عوام دیده نمیشود آن در واقع هست می باشد.
انسانهای بزرگ در جستجوی نیست ها می باشند؛ در این بیت خیام داره به ما هشدار میده که آن چیزی که تو دنبالش هستی مثل باد در دست میماند و ما باید بریم دنبال آن نیست هایی که اصل مطلب آنها هستند.
عبدالمحمد حسین یار باقریان قومی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴:
آیا حافظ با ساقی در حال تازیدن است؟ اگر بله، که ای وای بر ما
به نظر بنده نیز سازیم بهتر است
افسانه چراغی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۹ دربارهٔ ظهیر فاریابی » قطعات » شمارهٔ ۲۵:
البته من این شعر را سالها پیش در جایی خواندم که شاعر آن را "ابونصر فراهی سجستانی" صاحب کتاب "نصاب الصبیان" معرفی کرده بود.
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۵۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۶:
استاد مهدی نوریان این غزل را خوب شرح کرده‌اند:
رضا از کرمان در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۳۰ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۳:
سلام آقای قمشه ای عزیز
شاعر منظور شما را در بیت قبلی نیز با اشاره به غبار سم اسب وگرد خران عنوان کرده ولی در اینجا به نظر بنده منظور این است شعله چراغدان در مقابل باد نسبت به شمع محفوظ تر است در قبال خاموشی وزوال، و شاعر میخواهد به مخاطب این رو القا کنه که اگر چه تصور بر اینه که شما شعله واتش را در چراغدان قرار دادید وتصور زوال وخاموش شدن آن را ندارید ،ولی باد حوادث آن را هم خاموش خواهد کرد. ودر کل صفت بهتر وبدتر مد نظر نیست وفقط بنظرم اقتدار و دوام حکومت مغولان را به سخره گرفته است . و یاد اور این نکته است که هر حکومتی روزی محکوم به زواله حال با هر ضریب امنیتی واقتداری که داره .
شاد وخرم باشید.
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۴۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:
همایون شجریان در مراسم چهلم یا بزرگداشت دقیق یاد ندارم برای استاد پرویز مشکاتیان این شعر را خواند...
:-)
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۵ در پاسخ به مهدی قمشه ای دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۳:
اندک حکومتی در طول تاریخ بوده که ظلمی بر کردم روا نکرده باشد ...و هنوز هم اینگونه هست و باز خواهد بود و امید که آیندگان روزی بدون حکومت های ظالم را به چشم ببینند:-)
چراغدان یا مشکاة (البته در عربی ولی خب )قدیم ها از آن برای روشن کردن خانه و راه ها استفاده میکردند ...
و شاید منظور در اینجا چیز دیگر باشد که استعاره و قریب به یقین مجاز در این بیت یا بهتر بگویم مصراع این بیت به کار رفته است ؛که منظور از چراغدان عمر باشد و حتما هم نباید عمر آن پادشاه و ... باشد بلکه میتواند عمر حکومت فرد باشد .
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۵۸ در پاسخ به ف ب دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸:
تکرار کلمه سحر و خصوصا همراه با نفس در این بیت باعث زیبایی حیرت انگیز این شعر گشته است !
و اما درود بر شما ف ب عزیز ؛
به یارم بگو که ای کسی که مثل یک نسیم سحرگاهان به من وزیدن میگری ، کار ( در بیت ما آورده ولیکن شاید منظور همان من باشد ) من عاشقت مثل سحرگاهان به یک دمیدن بند است ...
دمیدن یعنی سر بر آوردن از گیاه ، طلوع خورشید (که به نظرم اینجا به این مربوط است )، نفس کشیدن و ...هزاران معانی دیگر ... ؛
مصراع دوم در واقع دیدار یا وصال ولی شاید همان دیدار منظور باشد بیشتر، دیدار یار را به طلوع خورشید تشبیه کرده است ؛ این معنی اولش است ولی اگر از این معانی دور گردیم ، شش آید برخی نفسی را در مصراع دوم مجاز از لحظه یا دمی بگیرند ، که در آن صورت یعنی کار من عاشقت مثل سحرگاه به لحظه ای بند است که باز هم میرسیم به دیدار یار یا وصال یار که همان طلوع خورشید است ...
درود دوباره بر شما و درود بر روان پاک و قلم خوش سعدی ...
رضا پروا در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۵:۵۶ دربارهٔ نظامی » خمسه » لیلی و مجنون » بخش ۱۹ - در احوال لیلی: