سوشیانت در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۳ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جنگ بزرگ کیخسرو با افراسیاب » بخش ۲۰ - نامه به کیخسرو در گنگ، پذیرایی خاقان و فغفور، و سرپیچی شاه مکران:
یکبار استاد فریدون جنیدی سر یکی از کلاس‌هاشون فرمودند که شاهنامه فردوسی شناسنامه ماست. و به حق که چنین است.
محمد حسین صرامی فَروَشانی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۲ در پاسخ به جمشید پیمان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۰:
دست مریزاد
سوشیانت در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۷ - شرح انما المؤمنون اخوة والعلماء کنفس واحدة خاصه اتحاد داود و سلیمان و سایر انبیا علیهم‌السلام کی اگر یکی ازیشان را منکر شوی ایمان به هیچ نبی درست نباشد و این علامت اتحادست کی یک خانه از هزاران خانه ویران کنی آن همه ویران شود و یک دیوار قایم نماند کی لانفرق بین احد منهم و العاقل یکفیه الاشارة این خود از اشارت گذشت:
مثنوی معنوی مولوی / هست قرآنی به لفظ پهلوی / من نمیگویک که آن عالیجناب / هست پیغمبر، ولی دارد کتاب
سید جواد هاشمی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۸ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۷۲:
احتمالا کلمه پایانی مصرع پنجم
لیک
بوده باشه ...
سید جواد هاشمی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۶ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲:
درود بر شما
چندین مصرع در ابیات تکرار داره
شیدا در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴:
اجرای همایون جان بی نظیره حتما از این صدای بهشتی لذت ببرید
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱:
درود
چقدر کار با گنجور سخت شده مخصوصا در معرفی آهنگ ها
اجرای خصوصی آیینه اوهام که جدیدا منتشر شده را نمیشه معرفی کرد و فقط آلبوم های رسمی دیده می شوند
العبد در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۶ در پاسخ به کیوان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰:
آقای کیوان مرحوم مطهری درباره دو دسته هشدار دادند اول دسته بی دین که به اعتبار نداشتن تعلق به دین عواطف انسانی خود را می توانند سرکوب کنند و دوم خوارجی که به حکم برداشت غلط از دین هر جنایتی انجام می‌دهند و در مضحک بودن نوشتار شما مقدمه دیوان حافظ کفایت می‌کند که یک مشروب خوار چگونه می‌توانسته است به مطالعه کتاب عرفانی شرح فصوص الحکم و کتاب منطقی شرح مطالع و علوم عقلی حکمای مسلمین مشغول باشد آنهم به گونه‌ای که خود فرصت تنظیم دیوان خود را در حیات خود نداشته است. البته آن استاد طاس محترم هم که نام بردید حاصل التقاط عرفان اسلام و عرفان بودیسم هستند و مثال غازی هستند که نه مانند ماهی دریا شناگر است و نه مانند مرغ هوا پرواز گر!
موفق باشید
سر گردان در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸:
با سلام
با توجه به قافیه در مصرع اول 《می کیشم 》درست است. ( کیش به معنی آیین )
افسانه چراغی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۸ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب چهارم در تواضع » بخش ۵ - حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارسا:
ناداشتی: بی‌شرمی، بی‌حیایی
افسانه چراغی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۵۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب چهارم در تواضع » بخش ۳ - حکایت در معنی نظر مردان در خود به حقارت:
تمیز در اصل تمییز است به معنی تشخیص دادن، قدرت جداسازی خوب از بد، جدا کردن سَره از ناسَره
هم‌خانواده با امتیاز، ممیّز، ممتاز، تمایز
کوروش در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۳۷ دربارهٔ مولانا » فیه ما فیه » فصل پنجاه و نهم - مَافُضِّلَ اَبُوْبَکْرٍ بِکَثْرَةِ صَلوةٍ وَصَوْمٍ وَصَدَقَةٍ وُقِرَّ بِمَافِي قَلْبِهِ:
تو که امیری ترا دو غلام باشد یکی خدمتهای بسیار کرده و برای تو بسیار سفرها کرده، و دیگری کاهلست در بندگی، آخر میبینیم که محبّت هست با آن کاهل بیش ازآن خدمتکار، اگرچه آن بندهٔ خدمتکار را ضایع نمیگذاری امّا چنین میافتد
.
این مصداق بارز ستم گری هست و با سایر بیانات مولانا منافات داره
عدل چه بود آب ده اشجار را
ظلم چه بود آب ده آن خار را
خب وقتی یکی از غلامان امیر کاهل هست چرا باید بهش محبت بیشتری داشته باشه نسبت به اونی که کاهل نیست و زحمت بیشتری میکشه ؟ این عین ستمه
شاید هم ما درست متوجه نشدیم در هرحال اگر کسی توجیهی برای این قضیه داره سپاسگزار میشیم با ما در میون بگذاره
ابو سعید در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۱۷ در پاسخ به مبتدی76 دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۴:
سلام به شما و صرفا جهت اطلاع حضرت علی اکبر نوه‌ی حضرت زهرا بودن نه فرزند ایشون، ضمن اینکه حضرت زهرا در ۱۸ سالگی و زمانی که فرزندانشون بسیار کوچک بودن به شهادت رسیدن و فرصتی برای پرورش نوه های خود نداشتن!!
ابو سعید در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۵۰ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:
جناب کیخای گرانقدر در زبان ترکی آذربایجانی امروزه هم لفظ پیشیک برای گربه متداول است. فکر میکنم ارتباطی با گفته‌ی شما داشته باشد.
احسان غلامی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۴۸ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۳۶:
درود. یکی از معانی تا، نان می باشد که هنوز در بعضی از گویشهای محلی وجود دارد. در بعضی دهات غرب کشور، به نوعی نان ضخیم که در تنور پخته می شود شاهتا (تای بزرگ یا نان بزرگ) گفته می شود.
احسان غلامی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۴۷ در پاسخ به سید علی دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۳۶:
درود. یکی از معانی تا، نان می باشد که هنوز در بعضی از گویشهای محلی وجود دارد. در بعضی دهات غرب کشور، به نوعی نان ضخیم که در تنور پخته می شود شاهتا (تای بزرگ یا نان بزرگ) گفته می شود. سعدی در این شعر به زیبایی از صنعت ایهام استفاده کرده است.
در کتاب کلاس چهارم به جای تا از نان استفاده شده که ذهن بچه ها درگیر پیچیدگی های واژگان قدیمی نشود.
حمیدرضا م در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۲ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴۱۱:
سلام. در بیت سوم، « برتاب رو..... » نباید باشه؟
هیهات در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۲۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳:
شعر کلامی است موهوم;
هر کس برداشت و تصور خودش را دارد، شاعر این اختیار را به مخاطب داده
مرگ یک شعر یعنی از بین رفتن این اختیار
سجاد طهرانچی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۹ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱:
به نظر این غزل را استاد شجریان در مجلس خصوصی منتشرنشده دیگری هم به همراه سه تار استاد مشکاتیان و نی استاد موسوی خوانده اند:
پیوند به وبگاه بیرونی
مظفر محمدی الموتی خشکچالی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۱۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰۵: