بی نشان در ‫۶ سال قبل، یکشنبه ۱۱ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۰۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۷:

کاش باری باغ و بستان را که تحسین می کنند
بلبلی بودی چو سعدی یا گلی چون روی دوست
محمد رضای عزیز معنای ساده ی بیت سعدی شیرین سخن
ایکاش حالا که باغ و بوستان به دلیل بهره مندی از نوای بلبلان و جمال گلها مظهر زیبایی و مورد تحسین زیباپسندان است حداقل بلبلی چونان سعدی و گلی چون جمال و روی معشوق داشت تا شایسته حقیقت تحسین و تحسین به حقیقت بود
مراتب باغ و بوستان از لحاظ عناصر و خویشکاری مدنظر سعدی بوده است و این رو هم مدنظر داریم که بوستان نام منظومه ی شعری از ایشان است و او بلبل دستان سرای آن که در حقیقت این بوستان و این دستان شایسته ی تحسین است
با آوردن لفظ کاش در تعریض و تقبیحی هنری خللی را در زیبایی شناسی اهل تمییز تذکر میدهد به معنای ضمنی ایکاش می فهمیدند ...
ایکاش لااقل اگر به تحسین باغ و بوستانی مشغولند ورای ظواهر بسی نمونه دار باغ و بستانی یگانه و بی بدیل که بلبل آن سعدی و گل آن معشوق اوست را تحسین می کردند ....

بی نشان در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۲۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۵۵:

هرچند پیام جناب همایون مربوط به سالیانی پیش است از نوع نظر ایشان که آموزگاری کرد کمال تشکر را داریم ....
برداشت هایی صرفا شخصی و نه ابدا تخصصی در جمع ادب دوستان گرامی:
این بیع و شرایی که فرمودند مادون مرتبه ی لاتعین و ذات احدی در مقامات مادون تسری دارد که در بیان آیات و روایات از آن با تعبیر الله اشتری یاد می شود و خریداری غایی ورای ابزار و اسباب و نمودهای ظاهری مختص خداوند دانسته می شود
چو مشتری دو چشم تو حی قیوم است
نگاه دار نظر از رخ دگر یاری یعنی فرمایش همایون عزیز که این تقابل های دوگانی خرید و فروخت است که متبلور کننده رازهاست همه روی در یگانگی و وحدت دارند که خریدار فانی و عوض ده باقی و ماناست " دهی تو کاله ی فانی عوض بری باقی / لطیف مشتری سودمند بازاری ....
نکاتی چند از ڟاهر ابیات تا آنجا تا یار خود کدام پسندد و در نظر آرد :
برگذری درنگری جز دل خوبان نبری
سرمکش ای دل که از او هرچه کنی جان نبری
معشوق بلاانقطاع در حال گذر کردن و نظر کردن است چرا که صمد است
عالم همواره حامل و حامله ی دل بردن و دل دادن هاست چون تجلی و فیض دائم و بدون ملال و تکرار است بر دیدگان پرده در که همانا همان خوبان عالمند " لا تکرار فی التجلی"
در گستره ی عالم مدرک حواس و تمایلات ظاهری این خوبانند که دلبرند و وقتی خوبتری و خوبترین دلبر است خوبان خود به طوع و رغبت دل سپرند و این است مراتب لا اعد و لا احصای عشق و عاشق و معشوق الی ما لا نهایه.
در مصراع دوم برای جای دادن خویش که در حقیقت حقیقتی جز دل نیست با هوشیاری و فطانت دل خویش را مخاطب تذکیری رندانه قرار می دهد ...
دل را یارا و توانای جان بردن از نظر جانستان آن معشوق خوبان نیست
زیبایی صوری بیت در تصویر دلی است که جان دارد و منظور نظر جانانی است
خویشکاری دل در عالم عاشق شدن است حالا خود در بیع و شرا و خرید و فروختی عاشقانه افتاده است در کمند معشوقی جان ستان
و نکاتی چند دیگر که از دل هر نکته ای زایش می نماید به تبع نوع نگاه هر مخاطبی امید که اعزه دوستان صلای عام داده از بیانات گوهربار دریغ نفرمایند .....
تا نشوی خاک درش در نگشاید به رضا
تا نکشی خار غمش گل ز گلستان نبری
این بیت شریف از دو جنبه قابل پرداختن است
بعد از دلبری و جان ستایی معشوق جلوه گر و صاحب نظر که زمان تسلیم و تکلیف و ابتلا و بلاست بر مجذوبان سالک که به جلوه ای ربوده شده و بعد از هوشیاری اگر دست دهد پای در وادی خاکساری و جفاکشی می نهند و در وجهی دیگر مخاطب خوبانید که به هر دلیل از آن دلستان غفلت کرده در طریق اجنهادی سراسر امتحان به کوی جانان و آستان او مجال ورود می یابند وگرنه معنای محصلی ندارد که معشوقی که خود به دلبری و جانستانی آمده است برای اذن ورود به حریم خویش بنای تکلیف و امتحان بنهد
مفهوم منفرد بیت در این اثر گرانسنگ به تعابیر و در تصاویر بی بدیلی ظهور یافته است که شرط نیل به نوش را نیش و شرط لقای آب حیوان رضای جانان را سرگشتگی تیه و بیابان و شرط برخورداری از گل و گلستان را تحمل جفای باغبان دانسته است که از آن می گذریم اعزه با تانیس و تتبع ذوقشان خواهند نمود....
خاک شدن کنایه از نهایت انکسار و شکست وجودی و مساوق و مساوی غایت مقامات به زعم برخی یعنی مقام رضاست که تنها زمانی دست می دهد که یگانگی باشد و دوئیتی نباشد در اعلا مراتب آن .... که در اوج مقام فنای از خویش بر راضی زده وی را مرضی و مرتضی می نماید در عالم بقا ....
خارکشی و گل بری از اقتضاعات عالم تنازعات و تداخلات و اعتباریات است وگرنه ورای آن جز نوش بی نیش و گل بی خار و یار بی آزار نیست... که ورای تمامی ابیاتی که به معامله ی آگاهانه ی شامل بر سود و زیان و شرط،و امتحان بنا شده است در بیت آخرین ورق داستان توسط مولای جان جهان بر می گردد که بی همه شرطی بدهی ؟! چرا ؟! چونکه تو الله الصمدی زر به حرمدان نبری ...... آن بی طمع است که صمد است والله اعلم

علیرضا نعمتی در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۳۹ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۲۸ - بنفشه:

در مصرع دوم بیت پنجم، یک اضافه است.

وهاب در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۲۸ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » غزلیات » شمارهٔ ۵:

بیت اخر مصرع دوم آب این طایفه هستش/لطفا تصحیح بفرمایید

همایون در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۱۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۲۳:

شعری ناهمگون با دیوان به نظر میرسد، که مضمونی سبک و تکراری دارد، بعید نیست از کس دیگری باشد که تقلید شده است

محمد در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۵۰ دربارهٔ اقبال لاهوری » اسرار خودی » بخش ۱۶ - حکایت شیخ و برهمن و مکالمه گنگ و هماله در معنی اینکه تسلسل حیات ملیه از محکم گرفتن روایات مخصوصه ملیه می باشد:

پیهم یا پی هم
در چندین مصراع این واژه آمده
نمونه: تا ز سوز سعی پیهم سوختم
در لغت نامه من این واژه نیافتم و احتمالا باید جدا نوشته شود.
اگر واژه ای درست است لطفا کسی معنا کند

رهگذر در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۴۶ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » گردش دوران [۵۶-۳۵] » رباعی ۴۶:

در پاسخ به جناب پیام عزیز
بنده تصحیح جناب ترکی را بررسی نکرده ام
اما با فرض صحت نقل شما
ثبت نقل شده فاقد ساختار عروضی صحیح بوده و بعید میرود که از خیام گران مایه باشد

ارغوان در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۰۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷:

اجرای بسیار زیبایی از این غزل
با سه تارنوازی و آواز آقای حمیدرضا فرهنگ
و خوشنویسی آقای محمدعلی شادمان
بصورت خط آوا
پیوند به وبگاه بیرونی/

محمد مهدی دژکام در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۲۱۳:

منظور بابا طاهر ازاین اشعار درک بوی عطر های معنوی است که واقعا قابل مقایسه با عطر های دنیایی نیست هر کس که تجربه کرده این شعرو میفهمه

علی محمد در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۰۰ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶:

منظور سعدی همان به سجود است .چون در قران بارها و بارها زکات و نماز با هم امده.و در بیت بعد که میگوید هر دو ندارد منظور از هر دو جود و سجود است

روشنا در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶:

عالی لذت بردم ممنون دکتر کیخا

روشنا در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۵۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶:

خیالم با خیالت وه چه غوغا کرده بود ای یار
که دی از فرط شوق این جان خیال پر کشیدن داشت

امیر نیکو در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲:

ز دست جور تو گفتم،
ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو، که پای تو بست؟
ز دست جور تو گفتم،
ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ: برو که پای تو بست..

محسن در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۶:

با سلام
از لحاظ وزن و قافیه بسیار شبیه این غزل خواجوی کرمانی است:
خواجوی کرمانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۸۹/

پوریا در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۸:

غلام همت شنگولیان و رندانم ...
شنگول . [ ش َ ] (ص ) سخت شادان و خرم . (آدمی ) سرخوش نیم مست . بانشاط. باروح . دل زنده . فیران . کسی که بر اثر خوردن شراب یا به علت توفیق یافتن در کار و پیروز شدن بر مشکلات خویش خوشحال و بانشاط شده باشد. (فرهنگ عامیانه ٔ جمالزاده ). || شوخ و ظریف و زیبا. (برهان ). شوخ و زیبا. (غیاث اللغات ) :
به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه
که شنگولان سرمستت بیاموزند کاری خوش .
ما لولی و شنگولی بی مکسب و مشغولی
جز مال مسلمانان مال که بریم آخر.
مولوی .

محمدامین آزادیان در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۲۵ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » دوبیتی‌ها » ناله:

ببخشید این شعر بر وزن مفعول مفاعیل مفاعیل فعل می باشد و رباعی است این شعر دو بیتی نمی باشد و بر وزن مفاعیلن مفاعیلن فعولن نیست

ناصر در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۴۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸:

دوست عزیزونازنین ملقب به برگ بی برگی
ازتفسیزهای زیبایی که درجای جای این سایت ارائه می کنیدبسیاربهره می برم خواستم به این وسیله برای رعایت قانون جبران نهایت تشکروسپاس گزاری ازشما دوست گرامی وپاک طینت راداشته باشم
شادوسربلندباشید

محمد طاها کوشان mkushantaha@yahoo.com در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۳۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵۳:

اشتباه چاپی بسیار دارد این گنجور
(هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد) از این گونه تایپ نمودن علط خواننده را چنان آشفته می سازد که مپرس. درست بنویدسید تا دعا بدست آرید:
هیچ کس را درمحبت شرم هم چشمی مباد

احسان در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۳۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند:

کوچک تر از آن هستم که در این باب مطلبی عنوان کنم، اما هم در این شعر و هم در سایر اشعار مولای ما، مولانا عده ای در گیر میشوند که منظور مثلا حضرت محمد ص است یا علی ع است یا شمس تبریزی است و غیره، باید عرض کنم که اگر به وحدت وجود رسیده باشید دیگر چندگانگی نخواهید داشت، و انسان کامل که من از آن به آدم تعبیر میکنم، وجودی است پاک و آیینه تمام نما حضرت معشوق است. و با نگاه به آن حضرت حق مشاهده میشود، حال میخواهد طبیب باشد، شمس باشد صلاح الدین باشد ، حسام الدین باشد و.... کلا در اشعار مولانا خداوند متعال را مد نظر قرار دهید و دنبال اینکه منظور فلانی است و فلانی نباشید واین توحید حقیقی است.

همایون در ‫۶ سال قبل، شنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۴:

گیاهان هرکدام خوی خودرا و بوی خودرا دارند و پروانه ها و پرنده ها خوی گیاهان را میگیرند و میخوانند و می رخسند و زیبایی می آفرینند، حیوانات دیگری هم خوی خودرا با غذای خود بدست میاورند و به جفت گیری و زاد و ولد می پردازند، انسان خوی خود را با دوست می پرورد
خوی انسان همان فرهنگ اوست، شکوه و بزرگی اوست