گنجور

حاشیه‌ها

سعید در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۲۹ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۴:

با درود؛
معنی بسیاری از ابیات این شعر را نمی‌توانم درک کنم، تقاضا دارم دوستان در درک نیم‌بیت‌ها و ابیات زیر به من کمک کنند.
قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم = یعنی چی؟
دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم = یعنی چی؟
من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم = یعنی چی؟

نیما در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۵:

فیروزه جان ، از ظن خویش یار شدن گاهی خوبست حداقل از هیچ بهتر است اگر با آگاهی و غور و تفکر همراه باشد! شاید به علم برسد ولی امان از روزی که بدون تأمل و غور ظن به جهل سو کند!
بیشتر غور و مطالعه کنید سعدی و شعر او را بهتر و عمیق تر و مخاطب اشعار وی را درست بشناسید

نیما در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:

خطاب به جناب حسین که فرموده اند مصرع آخر از دریافت های عارفی معاصر و محبوس است ! شگفتا !
باید خدمتشان عارض بشوم که این دریافت و گفتار نخستین بار توسط حضرت بایزید بسطامی، ازبزرگان و والا مقامانِ طریقت و عرفان راستین (تاکید میکنم عرفان و تصوف راستین) در سده ی دوم قمری بر زبان جاری شد
بایزید دوستی خداوند نسبت به خودش را مقدم بر دوستی خویش نسبت به خداوند میدانست
بایزید بسطامی در مناجات های بسیاری در باب این مبحث سخن رانده که از جمله ی آن ها اینست که فرموده اند : " چندین گاه پنداشتم که من او(خداوند) را میخواهم ، خود اول او مرا خواسته بود"

نادر.. در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۶:

این قطره‌های هوش‌ها
مغلوب بحر هوش شد
ذرات این جان‌ریزه‌ها
مستهلک جانانه شد..

علی در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۸:

بیت ماقبل آخرو یکی یه توضیحی میده؟

هادی احمدی در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۰۹ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه:

مممممممنون از وبسایتتون

نادر.. در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۷:

هر دم از سر گیر چون شمع و بسوز...

بابک چندم در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷:

أنهم -> آنهم

بابک چندم در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷:

@رضا س
"من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کَس
حافظ راز خود و "عارف" وقت خویشم..."
رضا جان
من یکی نیازی به تفسیرات و تعبیرات "مفسرین" نمی بینم که آنچه را که خود به وضوح می گوید (که عارف است) دیگری یا دیگران تفسیر و تعبیر کنند...
در مورد سعدی نیز اینچنین است؛ که در جای جای سروده هایش مملو از نشانه هایی است به وضوح روشن، که باز هم تفسیرات "مفسرین" را نیازی ندارد...
در مورد نزدیکی حافظ به "تفکر خیام" که شما آوردی، من هم در حاشیه ای نظر خودم را آورده بودم که به گمان من حافظ "ایهام" را از خیام گرفته و آنرا به حد اعلا رسانده....
ولی در باب اینکه اصلاً تفکر خیام چیست یا چه بوده، از هزاران رباعی که منسوب به اوست (فقط در یک مجموعه هزار و ششصد و اندی رباعی آمده! که هزار و ششصد و چندیش از آن خیام نیست!!) اکثر آنان الحاقی اند و خیام وار تا از خود خیام باشند...از این میان بین سیزده الی سی وسه رباعی را از خیام دانسته اند (که گاه تا صد و اندی نیز می رسد) ولی باز سر همینها نیز مناقشه و تفاوت نظر موجود است... ضمن اینکه نگاهی به نوروز نامه و یا روایت دیدار نظامی عروضی با خیام تصویری متفاوت از او می دهد...
باری،
"برخیزم و عزم باده ناب کنم
رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم
این عقل فضول پیشه را مشتی می
بر روی زنم چنانکه در خواب کنم"
خیام
آیا این رباعی از خود خیام است؟ یا نه؟ من یکی که نمی دانم...
ولی آنچه که در آن می بینم همان ماجرای تقابل عشق (در اینجا می) و عقل است...و آنچه را که هدایت، دشتی یا هر مفسر دیگری پیرامون آن آورده را نیز جز ذهنیت خود آن مفسر نمی بینم که داستان طول و دراز خود را دارد...
به هر حال،
این بیت از حافظ:
"خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز
پیشتر زانکه شود کاسه سر خاک انداز"...
در کنار نزدیکی که با این رباعی خیام دارد، به گمان من بهترین شاهد و گواه است بر عارف بودن حافظ و أنهم در اعلی ترین مرتبه...

سینا در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۷۶ - تفسیر رجعنا من الجهاد الاصغر الی‌الجهاد الاکبر:

دوزخست این نفس و دوزخ اژدهاست
اصلاح شود به
دوزخست این نفس و دوزخ اشتها ست
یعنی اشتهای نفس مانند دوزخ است که وجه شبه این تشبیه سیری ناپذیری نفس است.
با سپاس از شما

ما را همه شب نمی برد خواب در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۱۸:

حضرت امیر :
آدم منافق به سان درخت حنظل (هندوانه ابوجهل) است برگ هایش سبز و خرم اما طعم تلخ و ناگواری دارد

بن درس نادرس در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۷ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۱۸:

نظراتتون رو در مورد این حکایت بنویسد. تا ما علاقه مندادن استفاده نماییم

سام در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۷:

بی شک اجرای خانم پریسا در حافظیه، تعبیرشان از دستگاه و بیانشان از شعر شایسته ی ذکر در سیاهه ی خوانندگان این شعر می باشد.

ذوالقدر در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » ایمان ایله گئتدی:

در مورد این شعر استاد شهریار ذکر نکاتی خالی از فایده نیست .
مرحوم شهریار این شعر را قبل از انقلاب سروده و در واقع ناظر بر وضعیت اجتماعی سیاسی بعد از اصلاحات ارضی است .
ثانیا قرائن و دلایل زیادی وجود دارد که مخاطب این شعر دوران سیاه استبداد پهلوی است . در آثار مرحوم استاد شهریار، اشعاری در تمجید از انقلاب ، رهبری و رزمندگان اسلام وجود دارد که دلیل مدعای اینجانب است .
از جمله این شعر فارسی :
دمید فجر که خورشید باز می‌گردد
امید در دل نومید باز می‌گردد
درفش فتح و ظفر با سپاهیان خداست
جهان به جبهه توحید باز می‌گردد
نگین ملک سلیمان ستانده‌ایم از دیو
دوباره جام به جمشید باز می‌گردد
نگین گمشده اینک حکومت اسلام
که با مراجع تقلید باز می‌گردد
بلی امام خمینی، کنون توانی گفت
که از تزاحم و تبعید باز می‌گردد
افق شفق شد و پس فجر زد چه می‌بینم؟
به چشم کور مگر دید باز می‌گردد
در استقامت راه خدا مکن تردید
که بیخ کفر به تردید باز می‌گردد
چو بید می‌شود آشفته دین ولی خورشید
به زیر سایه این بید باز می‌گردد
دگر حکومت شیطان نمی‌شود تأیید
به جای خود همه تأیید باز می‌گردد
فساد رو به صلاح است و صبح کاذب هم
سیاه می‌رود اسپید باز می‌گردد
سر سیاه زمستان تو شهریار ببین
بهار می‌‌رسد و عید باز می‌گردد
نوآوری نه به فرمان هر هنرمندی است
به پا که شعر به تعقید باز می‌گردد

A. Z در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۷ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹:

از این رباعی حضرت خیام، میشه ارزشمند بودن وقت و زمان را نتیجه گرفت. یعنی از فرصت های موجود بالا ترین استفاده را نماییم.

ما را همه شب نمی برد خواب در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۲۰:

مبین جان
شب در مصراع اول کنایه از گمراهی و محتاج هدایت بودن هستش که هدایت گر روی دوست میشه
و مصراع دوم هم متاسفانه گنجور ی رو درج نمیکنه
تا برسم به کوی او حلقه ی در بگیرمش
من به سوی دست در گمراهی راه می پیمایم و روی اون چراغ هدایت من هستش
وقتی به کوی او برسم حلقه ی در خانه اش را می گیرم
به گونه ای توی مصراع دوم شاعر خودش رو بسیار کم بهاتر از این میدونه که همنشین دوست باشه و به حلقه ی در هم بسنده می کنه

نوری در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۶۸:

تا می نرود دو دست بازی بزنیم

مبین در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۵۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۲۰:

راه برم به سوی او شب به چراغ روی او
چون برسم به کوی او حلقه در بگیرمش
یعنی چی؟

Mahyar در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۹:

تمام ساختارها ناپایدار هستند

عباس برجردی در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۲۸ دی ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۰۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » تک‌بیتهای برگزیده » تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۰:

در غزل پر نغز صائب تبریزی
بیت اول این طور شروع می‌شود
آسودگی به کنج قناعت نشستن است
سیر بهشت در گرو چشم بستن است
در واقع گرو‌ بجای گره

۱
…
۲۹۲۷
۲۹۲۸
۲۹۲۹
۲۹۳۰
۲۹۳۱
…
۵۸۷۳