گنجور

حاشیه‌ها

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۱۲ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:

سلام بیت سوم مصراع اول به جز رکن اول کاملا از وزن خارج شده و قطعا اشتباه لطفا این مصراع رو با مصراع نسخه ی بعد جایگزین کنید تا مشکل حل بشه :
آه که طبل جنگ زد آنکه به گاه آشتی

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۵ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶:

سلام بیت 4. مصراع 1
صد دشمنم به خون به حل و تشنه دوست هم _ به حل احتمالا بهل باشه
که اون صدتا دشمن به خون تشنه را رها میکنه و میگه دوست هم به خونم تشنه است

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۹ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:

سلام وزن شعر رو اشتباه درج کردید
وزن این شعر : مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن
لطفا تصحیح کنید

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۳ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:

بیت 2. مصراع 2 غرود اشتباهه از نظر لغوی اصلا چنین لغتی نداریم , لفظ درست غرور لطفا تصحیح کنید شکل درست مصراع :
نظر به جان و دل آن پر غرور نگشاید

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۴۵ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲:

سلام بیت هشتم مصراع اول بعد از ره , ی تایپ شده که اشتباه و مزید لطفا تصحیح کنید شکل درست مصراع:
عشق بنشست ز پا در ره جویایی قرب
متشکرم

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۷ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

رسته ی گرامی پایدار و سرافراز باشید

احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

بنیاد اظهار بر رنگ چیدیم . 『بیدل دهلوی』
چون ابر به نوروز رخ لاله بشست ... صدای شاملو بود که می آمد . داشتم پرونده های آبی بیماران روانی را می خواندم . سرخی غروب توی دلم ریخته بود . گرمک ها توی حوض بالا و پایین می شدند ... نام : سَبو ... کنار سقاخانه ها می ایستد و تصنیف های جنسی می خواند . عاشق چراغانی است . اصرار دارد که از یک مگسِ سبز به دنیا آمده است ...
ساعت 1 صبح است . دوست دارم با ماژیک فسفری روی کلمه «سبو» خط بکشم . خط کشیدم . می روم که چراغ را خاموش کنم .
احمد آذرکمان . فشافویه ـ آبان 97

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۶ دربارهٔ هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:

سلام بیت اول مصراع دوم چه اشتباهه لطفا تصحیح کنید چو
غمناک چو می خواهی ما را تو چنین بادا

علی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۴۱:

سلام در جواب به میثم سعدی خیر نامبرده همان اسکندر مقدونی طبق حاشیه ی استاد دهخدا است اسکندر رومی که شما گفتید نه حقیقت تاریخی دارد نه حقیقت داستانی لطف کنید و غیرت روی ملیت را از علم و هنر کنار بکشید

غلام. بهبودی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۴۱ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » دوبیتی‌ها » فال قهوه:

این شعر را من اینگونه دیده ام و فکر می کنم صحیح تر با شد
یاقوت لب لعل تو یا قوت مرا قوت
یاقوت نهم نام لب لعل تو قوت
قربان وفاتم ز وفاتم گذری کن
تا بوت همی بشنوند از رخنه تابوت
و معنی آن نیز چنین می شود
نام لب تو که مثل یاقوت هست چه بنامم خوراک یا لعل و گوهر
من به قربان عهد و وفای تو بشویم از مردن یا هنگام مردن من از آنجا گذر کن تا عطر تو از درز یا شکاف تابوت به مشام من برسد
بهبودی شاعر متخلص به شاهپر بعضی از اشعارم در فیس لوک می باشد لطف کنید بخوانید یا گوش دهید و نظر ابراز نمائید متشکرم

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۳:

https://rezasaghy.blogfa.com/

ای که برماه ازخط مِشکین نقاب انداختی

لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

چنانکه ازمقطع غزل برمی آید این غزل درمدح نصرت الدین شاه یحیی سروده شده است.

شاه یحیی ملقّب به نصرةالدین شاه ممدوح ودوست رندِشیراز که از طرف امیر تیمور به سال 789ه.ق به حکومت شیراز رسید. امیرتیمور وقتی خطّه ی فارس راتسخیرنمود پس ازتصرّف شیراز تصمیم گرفت حاکمی ازجانب خویش انتخاب وبه حاکمیّت شیرازبگمارد. شاه یحیی که فردی سیاستمدار، فرصت طلب ومحافظه کاربود با نقشبازی و وسیاست ورزی به تیمورنزدیک شد وباجلب نظراو سرانجام به آرزوی دیرینه ی خود رسید وبه جای سلطان زین العابدین بر کرسی امارت مظفری نشست.

حافظ خوش ذوق، که باشاه یحیی دوستی صمیمانه داشته، درمصرع اوّل این بیت باهنرنمایی درمضمون سازی، رخسار شاه رابه ماه ودرمصرع دوّم به آفتاب تشبیه کرده است‌....

خط مِشکین: موی سیاه صورت ، ریش.

نقاب: حجاب،هرچیزی که با آن روی را بپوشانند.

معنی بیت: ای محبوبی که رخسارماهِ خویش راباموهای لطیف وسیاه گِرداگِردصورتت، پوشانده ای ظرافت درسلیقه ات لطف آمیزاست با اینکار گویی که سایه ای برآفتاب رخشان رخسارت انداخته ای.

آفتاب باهمه ی محاسنی که دارد بدون وجود سایه آزارنده خواهد بودحافظ بانظرداشت این نکته می فرماید: لطف کردی برسرعاشقانت منّت نهادی، سایه ای برآفتاب انداختی تاعاشقانت از شدّت سوزو گدازکباب نگردند.

ماهِ خورشید نمایت زپس پرده ی زلف

آفتابیست که درپیش سحابی دارد

🌿━━━━━━━━━━🌿

تاچه خواهد کردباما آب ورنگ عارضت

حالیا نیرنگِ نقشی خوش برآب انداختی

تاچه خواهدکردباما: تاببینیم سرانجام باما چکار خواهدکرد.

عارضت: چهره اَت

"نیرنگ" ایهام دارد: ۱- رنگی که نگارگران می زنند.۲- سحر وافسون، ۳- طرح اوّلیّه ای که نقّاشان برای ترسیم تصویر پی ریزی کنند. ۴- حیله وسیاست ورزیِ شاه درنزدیک شدن به امیرتیمور وجلب نظرو تاییداوبرای به تخت نشستن

حافظ دراینجا نقش زیباوآب ورنگِ رخسارشاه رابانقشه ی حیله گرانه اودرنزدیک شدن به تیمور وبه دست آوردن دل او، به زیبایی ورندانه درهم آمیخته ، معنای این دونکته رابه یکدیگرپیوندزده ومضمون ناب وحافظانه آفریده است.

نقشی برآب انداختی: "آب" دراینجا کنایه از چهره ی صاف وروشن محبوب است. بااینکه منظوراز "نقشی برآب انداختی" نقّاشی وآرایش دلبرانه ی چشم ولب وابروبرصفحه ی صاف صورت است بااینحال این نکته رانیزدراعماق معنایادآورمی شود که به منظوربه چنگ آوردن حکومت، زیرکانه طرحی خوش وبی هزینه ای پی ریزی کردی، ممکن بود نقشه ات نقش برآب شود وحاصلی نداشته باشد امّابا زرنگی نقش ِ خوبی بازی کردی به عبارتی ازآب گل آلود،نه ماهی بلکه کره گرفتی!

معنی بیت: بایدمنتظرماندودید که جلوه ی جمال تودرروزهای آتی باماچکارخواهدکرد فعلاً که طرح افسونگرانه ای برصفحه ی صافِ سیمای خویش کشیده ای ودلهارا به غارت می بری تاببینیم درآینده (زمانی که کاملاً سواربر اَریکه ی حکومت شدی) با دوستدارانت چه خواهی کرد طرّاحی اوّلیّه ات که بسیارخوش ووسوسه انگیزاست ببینیم سرانجامش چه خواهدشد.

روزاوّل رفت دینم برسرزلفین تو

تاچه خواهدشد دراین سودا سرانجامم هنوز

🌿━━━━━━━━━━🌿

گوی خوبی بُردی ازخوبانِ خُلّخ شاد باش

جام کیخسروطلب کافراسیاب انداختی

گوی: توپ بازی ِچوگان

گوی خوبی: خوبی به گوی تشبیه شده است.

خُلَّخ: شهر بزرگیست در خطای (ترکستان) که مُشک خوب از آنجا آورند و خوبان را بدانجا نسبت کنند مردمان آنجا در زیبایی وجمال و حُسن ضرب المثل هستند.

جام کیخسرو: جام گیتی نما، جام جهان نما. جامی که گویندجمشید چهارمین پادشاه پیشدادی اختراع کرد و در آن اوضاع جهان را مشاهده می نمود، این جام بعدها به کیخسرو و دارا رسید. حال که شاه یحیی به تخت نشسته حافظ به اومی فرماید جام جهان نمارااز کیخسروتحویل بگیرکه نوبت توست توسزوارتصاحب این جام افسانه ای هستی‌.

کی خسرو: کیخسرو در اساطیر و حماسه‌های ایرانی و شاهنامه ی فردوسی، فرزند سیاوش و فرنگیس و نواده ی کیکاووس وافراسیاب است. واژه ی کیخسرو به معنی شاه نیک‌نام است. کیخسرو در دیانت و شهامت، سرآمد شاهان کیانی و نسبت به کیکاووس خوش‌نام‌تر است. زیرا کیکاووس در شاهنامه اعمالی موذیانه انجام می‌دهد اما کیخسرو به عنوان پادشاهی عادل و شجاع باقی می‌ماند. در شاهنامه و متون پهلوی کیخسرو نمادی از یک شاهنشاه آرمانی است.وی پس از اینکه به سلطنت ایران رسید با افراسیاب جنگید واوراکشت. حافظ شاه یحیی رابه کیخسروتشبیه کرده است.

افراسیاب انداختی : افراسیاب که دراینجا همان تیمورباشد را شکست دادی(البته باحیلت ونیزنگ).

حافظ به مدد نبوغ خویش دراینجا سه موضوع را درهم آمیخته ومضمونی بی نظیر خَلق کرده است.۱- برتری حُسن وجمال ظاهری شاه یحیی نسبت به خوبرویان خُلًخ که درزیبایی وجمال بی مانند بودند. ۲-توفیق شاه یحیی درپیشی گرفتن ازسایر رقبا وجلب نظرتیمور ونشستن برتخت پادشاهی ۳- اشاره ی ضمنی به داستان پیروزی کیخسرو برافراسیاب شاه ترکان وتشبیهِ عملکردِ شاه یحیی به عملکرد کیخسرو. بااین تفاوت که غلبه ی شاه یحیی برتیمور درمیدان جنگ صورت نپذیرفت بلکه باسیاست ورزی ودادن قول ۳۰۰تومان مالیات سالیانه، توانست نظرتیمور راجلب کند لیکن کیخسرو درمیدان جنگ به افراسیاب غلبه کرد.

معنی بیت: ای محبوب، توازمیان خوبرویان خُلّخ( وازبین آنانکه کاندیدای به تخت نشستن حکومت شیراز بودند) گوی خوبی راربودی (تو انتخاب شدی) حال به شکرانه ی این پیروزی، جام کیخسرو رابه طلب، که شایسته ی این جام توهستی توبانقشبازی وترفندی که بکاربستی بر افراسیاب زمان (تیمور) پیروز شدی وبرتخت حکمرانی تکیه زدی حالیا جام شراب سربکش و شادمانی کن.

صبا از عشق من رمزی بگو با آن شهِ خوبان

که صد جمشید و کیخسرو غلام کمترین دارد

🌿━━━━━━━━━━🌿

هرکسی باشمع رخسارت به وَجهی عشق باخت

زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

شمع رخسار: رخساریار به شمع تشبیه شده است.

به وجهی: به طریقی، به گونه ا‌یی

"پروانه" دراینجا کنایه ازخود شاعراست. از روشنایی شمع همگان فیض می برند امّا دراین میان پروانه که ازهمه عاشق تراست بی آنکه ازروشنایی شمع بهرمندشود به آتش شمع می سوزد وخاکسترمی شود!

اضطراب: تشویش ونگرانی

معنی بیت: ازروشنایی شمع رخسارتوهرکس به گونه ای فیض می برد وباتوعشقبازی می کند در این میان تنها پروانه ی شوربخت را محروم ساخته ای ! پروانه ای را که بیش ازهمه دوستار تو ونگران حال توست باسنگدلی در آتش انداختی وسوزاندی.

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

مرا زحال توبا حال خویش پروا، نه

🌿━━━━━━━━━━🌿

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما

سایه ی دولت براین کنج خراب انداختی

کُنج خراب کنایه ازدل عاشق است.

معنی بیت:عشق توگنجیست که به لطف تو دردل ویران من جای گرفته است. توسایه ی سعادت و ثروت رابراین کُنج ویرانه انداختی ومرارستگارکردی.

سایه‌ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان

که من این خانه به سودای توویران کردم

🌿━━━━━━━━━━🌿

زینهارازآب آن عارض که شیران راازآن

تشنه لب کردی وگُردان را درآب انداختی

زینهار: امان،پناه، برحذرباش

عارض: چهره

"تشنه لب کردن" کنایه ازشیدا ومفتون کردی

گُردان: پهلوانان

درآب انداختن: شکست دادن وغرق کردن، در اینجا کنایه ازاسیرعشق کردن

معنی بیت: ای اَمان از آب ورنگ رخسارتو که شیردلان راشیدا وشیفته نموده وپهلوانان ودلاوران رااسیر عشق نموده به دریای عشق انداخته وغرق کرده است. ازعشق توباید پرهیزکردهیچکس نمی تواندحریف عشق توباشد.

درآب ورنگ رخسارش چه جان دادیم وخون خوردیم

چونقشش دست داداوّل رقم برجان سپاران زد

🌿━━━━━━━━━━🌿

خواب بیداران ببستی وانگه ازنقش ِخیال

تهمتی برشبروان خیل خواب انداختی

"بیداران" دراینجا کنایه ازعاشقان شب زنده داراست.

"نقش " : نقش معانی زیادی دارد دراینجا به معنای فیلم بازی کردن وخودرابه بی خبری زدن آمدن است.

خیال: تصوّر،گمان ،وَهم

شبروان:دزدانِ شب رو

خیل: لشکر، طایفه

شبروان خیل خواب: دزدان قافله ی خواب

معنی بیت: ای حبیب، توخود بودی که راهِ خواب رابرچشم عاشقان ببستی ومانع خواب آنها شده ی سپس به گمان افتادی وخودرابه بی خبری زدی و دزدانِ شبرورامتّهم نمودی که به قافله ی خواب حمله کرده ومانع خواب مردم شده اند. عامل بی خوابی عاشقان توهستی نه دزدانِ شب رو.

رَودبه خواب دوچشم ازخیال توهیهات

بودصبوردل اندرفراق توحاشاک

🌿━━━━━━━━━━🌿

پرده ازرُخ برفکندی یک نظردرجلوه گاه

وازحیاحوروپری رادرحجاب انداختی

دراین غزل نیزچنانکه شاهدهستیم حافظ باهنرمندی ومهارت ویژه، مسائل روزمرّه ورخدادهای سیاسی اجتماعی وخاطرات خودرا،بامفاهیم وعبارات عرفانی درهم آمیخته وبازبانی شیوا بیان می کند. بسیاری با ناآگاهی ازهمین ویژگی خاص حافظ، بصورت شتابزده، ازاین اشعار، معناهای عرفانی برداشت کرده و اذهان دوستداران شاعرراسردرگم می کنند. روشن است که بااین کار، لطایف ونکات ظریف شعری پایمال شده ولطف کلام کمرنگ می شود، چراکه این عبارات مبالغه آمیز زمانی حس انکیز وخیالپرور می شود که  به یک شخصیت انسانی نسبت داده شود نه به خداوند. ​​​​​​​

پرده ازرخ برفکندی: ظهورکردی، نمایان شدی

یک نظر: به اندازه یک نگاه کردن

جلوه گاه: جایی که دیده شدی وبه جلوه گری پرداختی ( به تخت نشستن وظهور درعرصه ی سیاست وخودنمایی) 

معنی بیت: نقاب ازرخساربرافکندی،ازپرده برون آمدی وبه اندازه ی یک نگاه ظاهرشدی و جلوه گری کردی حوریان وپریان بهشتی زیبائیهای تورادیدند وازشرم وحیا درحجاب فرورفتند

دگرحوروپری راکس نگوید باچنین حُسنی

که این رااینچنین چشم است وآن راآنچنان ابرو

🌿━━━━━━━━━━🌿

باده نوش ازجام عالم بین که براورنگِ جم

شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

باده نوش:  باده بنوش

جام عالم بین: جام معروف جمشیدشاه که درآن حوادث روزگاررامشاهده می کرد.

شاهدمقصود: معشوق دلخواه، دراینجا به هدف ومقصود رسیدن وبه تخت نشستن است.

معنی بیت: ازجام جهان بینِ کیخسرو وجمشید که به تورسیده است باده بنوش که همچون جمشید برتخت حکمرانی تکیه زده ای واز رخسار معشوقه ی دلخواه خویش نقاب انداخته واورا درآغوش گرفته ای وبه هدف ومقصودخودرسیده ای. بنوش وشادمانی کن که به سرمنزل مقصودرسیده ای

ای آنکه ره به مشرب مقصودبرده ای

زین بَحرقطره ای به من خاکساربخش

🌿━━━━━━━━━━🌿

ازفریب نرگس مَخمورولَعل می پرست

حافظ خلوت نشین رادرشراب انداختی

"نرگس مخمور" کنایه ازچشم خمار

"لعل می پرست" کنایه ازلب سرخ وآبدارکه دایم شراب می نوشد.

معنی بیت: چشمان خمارآلودو لبهای سرخ و شرابخوارتوحافظِ خلوت نشین را به وسوسه انداخت وازپرهیزگاری به شرابخواری کشاند.

لب ازترشّح می پاک کن برای خدا

که خاطرم به هزاران گنه مسوّس شد

🌿━━━━━━━━━━🌿

و ز برای صید دل درگردنم زنجیرزلف

چون کمندِ خسروِ مالک رقاب انداختی

کمند: طنابی حلقه دار که شکارچیان به منظور گرفتن شکار پرتاب کرده وشکار رابه وسیله ی آن می گیرند. زلفِ حلقه حلقه ی محبوب به این کمند تشبیه شده است.

خسرو: پادشاه.

رقاب: گردن ها

مالک رقاب:صاحب ومالک گردن ها

خسرومالک رقاب: پادشاهی که اختیارجان مردم رادارد

معنی بیت: درادامه ی سخنان قبلی... و کمندزنجیرزلف رابسانِ پادشاه مقتدری که اختیارجانِ بندگان خویش رادارد برگردنم انداختی تا دلم راشکارکنی

زآشفتگیّ حال من آگاه کی شود

آن راکه دل نگشت گرفتاراین کمند

🌿━━━━━━━━━━🌿

داورِداراشکوه‌ ای آنکه تاج آفتاب

ازسرتعظیم برخاک جناب انداختی

داور: حاکم، کسی که میان نیک وبد قضاوت کند، قاضی

دارا: ثروتمند،پادشاه، لقب داریوش

دارا شکوه: کسی که دارای فرّ و شکوه هست ، کسی که فرّو شکوه داریوش بزرگ رادارد.

تاج آفتاب: به لطف طبع حافظانه، آفتاب دراینجا تاج دارد .

تعظیم: بزرگ ‌کردن؛ بزرگ داشتن، احترام ‌کردن؛ سر فرود آوردن پیش کسی به‌رسم احترام.

جناب: آستان، درگاه

معنی بیت: ای حاکم مقتدری که دارای دولت وثروت هستی وفرّو شکوهِ داریوش راداری تو همانی که شکوه وجلال تو خورشید راواداربه کُرنش وتعظیم کرد توخورشید را واداربه کُرنش کردی ودرحین تعظیم تاج اوبرخاک آستان توافتاد توتاج آفتاب رابرخاک درگاهِ خویش انداختی.

شهسوارمن که مَه آئینه دار روی اوست

تاج خورشید بلندش خاک نَعل مَرکب است

🌿━━━━━━🌿

نصرت الدین شاه یحیی آن که خصم مُلک را

ازدَم شمشیرچون آتش در آب انداختی

نصرت الدین: یاری کننده دین، لقب شاه یحیی.

دَمِ شمشیر: لبه ی شمشیر

مصرع دوّم را می توان دوجورخواند:

خوانش اوّل: شمشیرراباکسره بخوانیم.

خوانش دوّم: بعدازشمشیرمکث کنیم.

معنی بیت باخوانش اوّل:

نصرت الدین شاه یحیی توهمان کسی هستی که دشمنِ این مرزوبوم را با لبه ی تیزشمشیر آتشین خود درآب انداختی ونابودکردی.

باخوانش دوّم: دشمنِ میهن را آنچنانکه آتش درآب اندازندوبه یکباره خاموش کنندازدم شمشیر گذراندی وازبین بُردی.

جویبارمُلک راآب روان شمشیرتوست

تودرخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بِکن

شهرام فرهادی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۱:

این آهنگ رو شکیلا جان هم بسیار زیبا به سبک خودش خوانده اما در اینجا آورده نشده

احمد در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۱۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان رستم و اسفندیار » بخش ۹ - آمدن بهمن به نخچیرگاه رستم، دور انداختن سنگ به پاشنه، بزم گور و پیام اسفندیار:

دستار خوان معنی همان سفره را می دهد؟

عارف در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۰۷ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » سبحة‌الابرار » بخش ۷۴ - حکایت سؤال و جواب ذوالنون با آن عاشق مفتون:

خیلی خیلی شعر قشنگیس یکی از مثنوی های بسیار زیباست که واقعا معنا و مفهوم زیبایی داره به نطر من یکی از شاهکارای جامی حساب میشه چون من عین کلمه به کلمه ای که گفته رو توی زندگی خودم تجربه کردم.
با تشکر از سایت خوبتون

safarisli در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۵:

درود بر سرکارخانم نامدار که به درستی به باده ی حمراء اشاره فرمودند

اکبر نریمان در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۵:

با درود به دوستداران هنر...
دو رسته ؛ منظور همان دو ردیف دندان یار می باشد که شاعر بواسطه ی درخشندگی و نظم و ترتیبی که دارند به " دو رسته دُرّ" تشبیه کرده است چنانچه سعدی در جایی دیگر سروده :
چون دُرّ دو رسته ی دهانت
نظم سخن دری ندیدم
یا
دو رسته ی دُرّم در دهان داشت جای
چو دیواری از خشت سیمین بپای...

تماشاگه راز در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۳:

شرح غزل شماره 233: دست از طلب ندارم تا کام من برآید
1٫من دست از جستجو بر نمی دارم تا به مقصد و آرزویم برسم.در این راه یا به معشوق خواهم رسید یا اینکه می میرم و جان از تن بیرون خواهد رفت.دست از آرزوی درک اسرار عالم معنا بر نمی دارم تا عشق در پی این خواسته و آرزو در دل من عاشق شعله کشد و به کام دلم که همان گشوده شدن روزنه ی معرفت است، برسم.در این راه باید از تن و خواسته های این جهانی چشمپوشی کنم و جان، آزاد از قید و بند با جانان در آمیزد.

2٫پس از مرگ، گور مرا بشکاف و تماشا کن که چگونه از آتش عشق درونم -که با مرگ جسمم هم فروکش نمی کنند و همیشه در دل عاشقم باقی می ماند -دود از کفنم بر می خیزد.

3٫ای معشوق و ای محبوب ازلی و ابدی!پرتوی از نور وجودت را در دل عاشقان، متجلی ساز تا همه شیفته و حیران تو گردند و لب به سخن بگشا و در گوش دل عاشقانت خطابی کن تا همه ی آنها فریاد شور و شوق برآورند.(اشاره به آیه ی 172 سوره ی اعراف).

4٫در اشتیاق دیدار معشوق جانم به لب رسیده است و بی تاب و بی قرارم و همیشه نگرانم و در دل، این حسرت را دارم که عمرم برای وصال به معشوق کفایت نکند و هنوز از لبان شیرین او کامی نگرفته، جان بسپارم.

5٫از حسرت نبوسیدن دهان شیرین یار، بی تاب شدم؛ به راستی آرزوی تهیدستانی چون من از آن دهان کی برآورده می شود؟ در آرزوی عنایت و لطف پروردگار و وصال و درک عالم غیب -که بی عنایت او ممکن نیست -جانم به لب رسید.آرزوی ما درویشان عاشق که در تمنّای وصال و عنایت او هستیم.کی بر آورده می شود؟

6٫هر جا که اسم حافظ و غزل های شیرین و لطیف در جمع صاحبدلان و عاشقان مطرح می شود، از او به خیر و نیکی یاد می کنند و حاضران هر جه بگویند، ذکر حق است.
منبع مقاله :
باقریان موحد، رضا؛ (1390)، شرح عرفانی دیوان حافظ بر اساس نسخه دکتر قاسم غنی و محمد قزوینی،

احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱۰:

『2』
دفترچه ، برگ هایِ کاهی و نازکی داشت . رویِ جلدِ آن ، تصویرِ یک کلّه گرگ دیده می شد . معلوم بود دستی ماهرانه آن را با قلمی قرمز طراحی کرده است . زیرِ آن تصویر ، خطِ ریز و شکسته ای پیدا بود : «نَسَبَم شاید ، به زنی فاحشه در شهرِ بخارا برسد.»
کلاغی بالایِ سرم جیغ زد . ترس و دلهره بر انگشتانم خزید ، طوری که دفترچه از دستم افتاد . زن خم شد و دفترچه را برداشت و دوباره آن را پیچید ، و باز به آن سنجاق قفلی زد . زبانم نچرخید که دوباره دفترچه را از او بگیرم . هوا تاریک شده بود . زن به طرفِ پایین گورستان راه افتاد . دوست داشتم پی اش بروم . رفتم . پایین گورستان یک دُرُشکه ایستاده بود . درشکه چی پیرمردِ لاغری بود با قدِ متوسط . صورتِ سفید و چشم های زاغی داشت . و دهان و بینی اش را با شالِ کِرم رنگی پوشانده بود . او به ما انارِ دانه شده تعارف کرد . هر کدام نیم مُشت برداشتیم .
زن ، برفِ سر و رویش را تکاند و سوارِ درشکه شد . پیرمرد فانوسِ جلوی درشکه را روشن کرد و به من خیره شد و بعد از مکثِ کوتاهی گفت : پس تو با ما نمی آیی ؟ چیزی نگفتم و خودم را جمع و جور کردم و کنارِ زن نشستم . نفس زن به صورتم می خورد . درشکه چی راه افتاد و توی راه مدام رباعیاتِ خیام را زمزمه می کرد ، رباعیات را غلط غلوط می خواند و درشکه را پیش می بُرد .
آسمان را نگاه کردم . ستاره ها تک و توک درآمده بودند . ستاره ها از سرما باد کرده به نظر می رسیدند . زن ، دست هایش را در جیب هایِ شلوار دارچینی رنگش فرو برده بود . دلم نمی خواست بپرسم کجا می رویم .
تقریباً بعد از نیم ساعت درشکه ایستاد . درشکه چی پیاده شد . شالِ کِرم رنگش را از رویِ دهان و بینی اش کنار زده بود . سبیلِ بور و بلندی داشت . لبِ بالایی اش زیر سبیلش گم بود . روی کلاه پشمی و سیاهش کمی برف نشسته بود . من و زن به ترتیب پیاده شدیم . هوا سوز داشت . زن و مرد وارد یک اتاقِ کوچک شدند . من هم پشتِ سرشان داخل شدم . وسطِ اتاق ، روی یک پارچه یِ سفید و چرک آلود چیزی شبیه هفت سین چیده بودند . آرام گفتم الان که عید نیست . پیرمرد کلاهش را تکان تکان داد و گفت بیایید کنار آتش و گرم شوید . آتش در یک پیتِ حلبی این سو و آن سو می شد . آن زن چند تا چوبِ نازک و خشک را شکاند و داخل پیت ریخت . چشمم به طاقچه ها افتاد . طاقچه ها پُر بود از گوش ماهی و خُرده شیشه هایِ رنگی . گرسنه ام شده بود . پیرمرد داشت چُرت می زد و زن هم داشت یک گوشه چیزی می نوشت. رفتم کنارش نشستم . صدای عوعویِ سگ می آمد . زن بلند شد و از گنجه برایم آب نبات آورد . آب نبات ها طعم طالبی می دادند . یکی هم در دهان خودش گذاشت . دوباره کنارم نشست . نفسش بویِ جالیز می داد . بی اجازه دفترش را برداشتم . زن چیزی نگفت . در صفحه یِ اول دفتر با خط ریزی نوشته بود : آیا دوباره من خواهم مُرد ؟
صدایِ خواب دیدن پیرمرد حواسم را پَرت کرد . دوباره داشت از رباعیاتِ خیام می خواند غلط غلوط و بریده بریده ...
▍ احمد آذرکمان . حسن آباد فشافویه ـ آبان 97

احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱۰:

«برف بُدَم گداختم تا که مرا زمین بُخورد» ـ مولوی
『1』
آسمان در آمد آمدِ برف بود . برفی که سَلّانه سَلّانه آمد و روی خاک را پوشاند . هیچ خبری از نورِ زرد و کهنه یِ آفتاب نبود . من می دانستم برف که بیاید ، دلْ رفته یِ درخت ها می شوم . دلْ رفته یِ پِچ پِچ کردن با شاخه هایِ سرد و سفید .
شالِ بزرگ و سیاهم را دُورِ دهان و گردنم بستم و راه افتادم . راه افتادم و مُدام به جایِ پاهایم که رویِ برف می مانْد نگاه کردم . جای پاهایم ، احساسِ بودن را در من چند برابر کرد .
در لابه لای درخت ها رفتم . گم شدم . رفتم . برف ها آرام و مطمئن می نشستند . روی من ، روی درخت ها ، روی همه چیز . پای یکی از درخت ها زنی پیدا بود . زنی که نشسته بود . زنی که موهای بلندی داشت . زنی که یک ژاکتِ آبیِ روشن با خال هایِ ریزِ قرمز به تن کرده بود . او تا مرا دید ایستاد . ایستاد و به من تخمه هندوانه تعارف کرد . من دل آشوب بودم . چند تایی برداشتم ، و بعد خم شدم و برفی که در کفش هایم رفته بود را بیرون ریختم . او از من خواست که با هم قدم بزنیم . با هم قدم زدیم . او به سمتِ یک قبرستان رفت . من نمی دانستم آن طرف ها قبرستانی هست . قبرستانِ بزرگی بود ، اما چیدمان قبرها نظم و ردیفی نداشت . سرمایِ دمِ غروب هیبت نامعمولی به قبرستان داده بود . زن داشت «فروغ» می خواند : آن روزها رفتند/ آن روزهای خوب/آن روزهای سالم سرشار/آن آسمان های پر از پولک/ آن شاخساران پر از گیلاس ...
نفس زن بوی پرتقال می داد . لهجه اش چرب و شیرین بود .
میان کلماتش کش و قوس می آمد . داشتم نگاهش می کردم . دیدم دستش را زیر ژاکتش برده است . احساس کردم دنبال چیزی می گردد . یک بسته ی کوچک پارچه ای را بیرون کشید ، و بعد با انگشت های سفید و کشیده اش سنجاق قفلی آن را باز کرد . دفترچه ی کم حجمی لای آن بود . به آهستگی دفترچه را ورق زد . چشم هایم را تویِ دفترچه چرخاندم . زن لبخند زد و گفت یادداشت های روزانه ام است . دوباره به دفترچه نگاه کردم . دستش را دراز کرد که دفترچه را به من بدهد .
▍ احمد آذرکمان . حسن آباد فشافویه ـ آبان 97

هرا در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۹ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی:

سلام
دوستان حالا شما ها چه ایرادایی میگیرید ها.!الان میخواهید به کی این حرف هارا بزنید ؟ رودکی که مُرده

۱
…
۳۰۰۹
۳۰۱۰
۳۰۱۱
۳۰۱۲
۳۰۱۳
…
۵۸۷۳