عظیم در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۹۴:
بله همینطوره.
این بیت در غزل 5894 صائب در همین گنجور با کلمه مفلسی آورده شده
۸ در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۴۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۴۵:
احمد آقای گرامی،
گمان می برم شما از مانای معمول واژه آمیخته "" بی وقتی "
به درستی آگاه نیستید ، چه معمولا برای مردان به کار نمی رود
منوچهر در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۴ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۳ - در حکمت و موعظت:
معنی ابیات
ای کسی که ذات تو پاک منزه است، آنچه که ظالمان هم می گویند.
علم تو به همه گفت که هنوز شما ندانسته اید.
برای این که ذات پاک تو از هر عیبی مبرا است.
جای استغفارکنندگان، وآنها استغفار می کنند، است.
برگ بی برگی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۵۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴۸:
ده بار از آن راه بدان خانه برفتید
یک بار از این خانه بر این بام بیایید
مراد از ده بار دفعات بسیاری ست که انسان سعی کرده از این طریق به خدا برسد یعنی راه ذهن که اکثر ما انسان ها خدایی ذهنی در یک سوی و شخص خود را در سوی دیگری متصور شده و با مشقت بدنی غیر ضروری از جمله سفر های سخت و طاقت فرسای آن روزها سعی در رسیدن به او داریم که البته موفق نخواهیم شد و مصداق آن نیز بازگشته از حج هایی هستند که بزودی به رفتارهای قبل خود باز میگردند .
در مصرع دوم ؛ عرفا را اعتقاد بر این است که انسان در بدو تولد تنها یک من دارد و آن من اصلی و وجه خدایی انسان میباشد که به مرور زمان و با رشد جسمی، انواع هم هویت شدگی های این جهانی و من هایی دروغین و متوهم بر روی آن وجه خدایی انسان انباشته شده و بسیار مرتفع میگردد و در انتها میفرماید که بایستی آن من اصلی و خدایی خود را که از ابتدا در مرکز خود داشتیم بر روی قله یا بام بیاوریم تا به اصل خود زنده شویم و این کار ممکن نیست مگر با زدودن آن من های ذهنی که در طول سالها گمان می کردیم آنیم و البته که با دور شدن از هم هویت شدن با هر چه غیر از اوست و مولانا از ما میخواهد یک بار نیز این راه را بیازماییم. که قطعاً نتیجه بخش خواهد بود.
رستگارنیا در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۴۰ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی خسرو پرویز » بخش ۴۱ - درکشیده شدن دختر خاتون به دم شیر کپی و پیمان بهرام بر کشتن اژدها:
در موسیقی اصیل ایرانی ، یکی از ابیات این شعر با تغییراتی به اضافه بیتی که به آن افزوده شده معمولاً برای گوشه رجز در دستگاه چهارگاه خوانده می شود که بدین صورت است:
یکی دختری داشت خاقان چو ماه
کجا ماه دارد دو چشم سیاه
به دنبال چشمش یکی خال بود
که چشم خودش هم به دنبال بود
سارا در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۴۵:
معنیشم میشه بگین
کریم در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:
این همه قلم فرسایی برای حاشیه ها کردید ولی منظور از اصل شعر را نفرمودید
bdcentaur در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۲ دربارهٔ نظامی » خمسه » خسرو و شیرین » بخش ۱۱۰ - حکمت و اندرز سرایی حکیم نظامی:
در مورد ابیات 9 تا 12 که معنای غامضی دارد باید گفت علاوه بر استعاراتی که می تواند داشته باشد، و با توجه به تسلط نظامی به علوم مختلف ار جمله هندسه یونانی (اقلیدسی)؛
نظامی در توصیف فضای سه بعدی بر اساس اصول اقلیدس است.
نخست نقطه و سپس خط که فضای یک بعدی را نمایانگر است؛ بعد بدان خط چون دگر خط بست پرگار محیط بسط یافت و فضای دوبعدی بوجود آمد(Y,X) و در بیت بعد سه خط چون بر مرکز (نقطه مرسوم O) آمدند؛ اسلوب فضای سه بعدی شکل گرقته و اجسام سه بعدی ممکن شده و بسط یافتند(( ابعاد ثلثش کرده اندام)). نظامی با توصیف مفهوم مکان و شکل گیری ابعاد سه گانه, در اصل دارد نحوه تجزیه و تجلیل مسائل را می آموزاند. نگرش جز به کل.. اینکه برای دانستن مفاهیم پیجیده ابتدا اجزای ساده را شناخت و با کنار هم گذاردن اینها کل را فهمید. این یک روش مرسوم و منطقی برای درک علوم تجربی است که ریشه در فلسفه یونان (ازاقلیدس گرفته تا ارسطو) دارد.
توان دانست عالم را به غایت
بدین ترتیب از اول تا نهایت
اکبر khayat۱۴۹۳@gmail.comا در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۱۲:
سلام بر دوستان فرهیخته، در صورت امکان معنی و مفهوم این دو بیت را بفرمائید:
" کوه طاقت بر نمی تابد به موج حادثات لنگر از رطل گران کردن درین دریا خوش است" و بیت
" زور بر راه آورد چون راهرو تنها شو از دو عالم، دشت پیمای طلب تنها خوش است" با تشکر از دوستان
محمد حسنی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷:
حافظ فقط در یک بیت آن هم به صورت تلویحی به علی (ع) اشاره دارد و در سایر اشعار خود اشاره ای به پیامبر یا خلفا یا ائمه نکرده است و آن هم بیت زیر است:
حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق
بدرقه رهت شود همت شحنه نجف
رامین خسروی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۲ دربارهٔ هلالی جغتایی » غزلیات » شمارهٔ ۱:
لطفا کرا را به صورت که را بنویسید
کرا چسبیده به هم کلمه ای است به معنی صرفه
ٱرمان شعبانپور در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۲:
می دان که...
ٱرمان شعبانپور در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۲:
بیت دوم به این شکل نیز ٱمده است: بنگر که که ای از کجا ٱمده ای * میدان که چه میکنی کجا خواهی رفت
هانیه سلیمی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۳ - در بیان آنک مرد بدکار چون متمکن شود در بدکاری و اثر دولت نیکوکاران ببیند شیطان شود و مانع خیر گردد از حسد همچون شیطان کی خرمن سوخته همه را خرمن سوخته خواهد أَرَأَیْتَ الَّذي یَنْهی عَبْداً إِذا صَلّی:
مصراع "نه خداوند زمین را توانگری" از وزن خارج است. البته در تصحیح دکتر سروش نیز این مصرع به همین شکل آمده.
و میتوان بی اهمیت دانستن قواعد دستوری و وزن و قافیه و... را از مولانا انتظار داشت
خسرو ماهدادیان در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۲۵ دربارهٔ ابن حسام خوسفی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۷:
از اساتید ادب تقاضا دارم بیت دوم را تفسیر کنید
گلی در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۶ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۶:
با سلام و عرض ادب و احترام
یک شب قلم بدست گرفتم تا برای عزیزی که از درد فراقش در رنج بودم نامه ای بنویسم ناگاه دیدم در حاشیه ورقی که بدست گرفتم این شعر زیبا نوشته شده بود. از خود بی خود شدم و ان را به فال نیک گرفتم. امید است پروردگارم گشایشی در کارم پدید اورد. امین یا رب العالمین
احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را
『حافظ』
گامِ مخالف :
عاشق ، مستعمره باز قهاریست . عاشق ، مُرده ی فتوحات است . عاشق ، در قالب احترام به خواسته ی خود ، خود را به گِرد معشوق می تند . حتی اگر حمله ی عاشق به فنای در معشوق بینجامد چیزی از تجاوزگری عاشق کاسته نمی شود ، البته شاید ، هر حمله ی عاشق ، اول حمله به خودش است .
درست است که ویترین را معشوق می چیند ، ولی پا سُست کردن اولیه ی عاشق ، همان اولین حمله به خود است و شاید حمله های لطیف یا کثیفِ بعدیِ عاشق به معشوق ، انتقام همان اولین حمله ای باشد که عاشق به خود کرد . همان حمله ای که معشوق ، با کِشش های خود باعث آن شد .
احمد آذرکمان 13 آبان 97
@Bivaghtihayeman
س.ع.ناصری در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۵۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶۱:
زهرهمه عالمم عسل شد
احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۴۵:
عید بیاید رود عید تو ماند ابد
『مولوی』
حرف از «عید» که می شود باز یادِ طبقه بندی کردنِ لعنتی می افتم . این وَرِ سال ، آن وَرِ سال ، پنج شنبه ی آخر سال ... . نمی دانم عید ، شروع است یا پایان ، تنوع است یا قاب گرفتن تکرار . اصلا طبقه بندی یعنی چه ؟ تا زدن گوشه ی یک صفحه به خصوص یعنی چه ؟ آیا اگر صفحه های دیگر نبودند باز می شد صفحه ی به خصوصی را تا زد ؟ من می دانم صفحه ای را که تا که می زنی یعنی می خواهی آن صفحه را تکراری کنی . آدمی غارتگر چیزهای نو است . آدمی خدای دست مال کردن و پامال کردن است . آدمی وقتی کتابی را جوری جلد می کند که کسی نفهمد چه می خواند به فکر تمیز ماندن جلد کتاب نیست مشغول کثیف کردن یا کثیف تر کردن متن آن کتاب است .
ربنا طبقه بندی شده ، ربنا رفته در طبقه ی زولبیا و بامیه .
آتش رفته کنار دست چهارشنبه
حلوا دستش در مچ گورستان است
تیک تیک ساعت موقع یا مقلب القلوب خرناس می کشد
...
بگذریم تماشا دارد نماز قضا شده ی صبح را هشت صبح به جا آوردن .
احمد آذرکمان 13 آبان 97
@Bivaghtihayeman
ابوالفضل در ۸ سال قبل، یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۸ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۵: