سید یاسر حکیمی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۷:
شاهد یعنی انسان های الگو و پیشرو که در قرآن مکرر ذکر شده است. که در حال حاضر هم شاهد حقیقی امام مهدی است. بیت اول می گوید خیلی از متدینین وقتی عقیده و ایمان مهدی را ببیند انگار ایمانشان ایمان نبوده است و دوباره باید ایمان بیاوردند. بیت دوم و سوم و چهارم هم اهمیت همین الگو گرفتن صحیح است. بیت 5 : در روایات زیادی ظهور امام زمان به طوفان نوح تشبیه شده و اهل بیت هم به کشتی نوح. بیت 6 : سماع یعنی قیام امام و این که همه عالم هستی منتظر آن روز هستند. بیت هفتم تا آخر به انتظار اشاره دارد و ظلمی که بر انسان از جانب خودش می رود تا آن صبح واقعی طلوع کند...
محسن ، ۲ در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۹:
همایون ، عزیز جان
می فرمائید
بدون انسان هستی وجود نمی داشت؟
آیا این منطق درست است؟
قبل از انسان هستی وجود داشته است، و بعد از انسان نیز خواهد داشت .
،،،
از قول استیون هاوکینگ ، اگر می گوئید، “ورای دسترسی ذهن بشر هیچ بعدی از واقعیت وجود ندارد”
در صورتی درست است که تنها ذهنیت در نظر باشد.
واقعیت ها ، فراوان در خارج از ذهن انسان وجود دارند.
امید که پاسخی باشد
مولانا در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۱۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۲:
کلمات فصیح و دلنشین جان انسان را متحول میکند
امید که باشند شعرایی که این گونه می جسرایند
حشمت الله در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۴۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۹:
با احترام به نظر همه دوستان
به نظر بنده کلمه طاعت درست است وبیدل میفرماید که عاشق بودن خودش عبادت است چون که عاشق هر لحظه به یاد محبوب میباشد و یاد کردن خودش ذکر است پس هر نفسش تسبیح شمرده میشود چون هیچ نفسی بدون یاد او نمیکشد بنا بر این بیدل مانند ریا کاران به کدام سبحه ظاهری نیاز و پروا ندارد.
همایون در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۹:
خیال انسان از راه دور و درازی آمده است، همراه انسان و همراه ناخشنودی انسان از اسارت او در هستی و محدودیتهای آن
انسان با کمک خیال خود که از تلخیها و ناخشنودیها آغاز گردید به بسیاری دست آوردها و بزرگیها و سروریها دست یافت
و خود همسفر هستی گردید و بسیار ٔگلهای زیبا و زیبائیهای درخورد خود آفرید و به هستی در آورد
بدون انسان هستی وجود نمی داشت به قول استیون هاوکینگ "ورای دسترسی ذهن بشر هیچ بعدی از واقعیت وجود ندارد"
در این غزل خیال انسان گویی از باغ پنهانی مست و شادان میآید و با خود هستی را نیز میآورد و آنرا در دامان خود میپرورد
محدث در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۳۴ دربارهٔ اوحدی مراغهای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۴:
هزار نامه سیه شد به وصف صورت تو
:( :( :( ...
ساسان کمالی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۸ دربارهٔ امیر معزی » قصاید » شمارهٔ ۳۲۰:
سطر 50 تشدید لازم نیست
سید محمد طاهر حسینی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
سلام اینکه در لفظ قدیم کلمات منتهی به ه به گاف ختم میشده است جالب بود. در زبان کردی این کلمات هنوز به این شکل کاربرد دارد مثلا مرده را مردگ، زنده را زندگ ، برده اند بردگیه و .....
فرشته در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۱۲:
در ذات حق و دراین دنیا در اصل و اصالت تلخی و بدی وجود ندارد و هر چه هست شکر و شیرینی هست
نیما در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۹:
سال هاست با این شعر زندگی میکنم
واقعا کار قشنگیه که پرویز خان مشکاتیان ساخته
و همیشه تازهست
برگ بی برگی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:
با درود بر دوستاران حافظ و نغمه های آسمانی او
ظاهرا حافظ از جدا افتادن انسان از اصل خود میگوید وقتی که در همان اوان طفولیت بایستی از ذهن خارج شده و با زندگی یکی می شد ولی این اتفاق مهم یعنی دوستی انسان با اصل خویشتن مستحکم نشد و حتی دوستی اولیه انسان با خود که در دوران کودکی بوده است نیز بر اثر هم هویت شدن با چیز های این جهانی رفته رفته به آخر رسید، انسان برای سال های بیشمار در خواب ذهن فرو رفته و آن آب زندگانی که باید بر وی جریان می یافت تیره روی گشته چرا که انسان قرار بود همچون خضر به سعادت و جاودانگی برسد اما مدت بسیار زیادی ست که با وجود ابر و باد و مه و خورشید که کنایه از جریان زندگی ست لعل یا جوهر انسان از معدن زندگانی بیرون نیامده و به خود زنده نگردیده است. شهر یاران کنایه از دل انسان است که قرار بود مرکز مهربانی باشد اما مرکزی برای درد های انسان شد، درد هایی از قبیل؛ رنجش، خشم، کینه، حسد،حرص و. ....و بنا بود انسان امیر و شهریار خویشتن باشد و این دردها را جایگزین مهربانی نکند اما ببینید چه بر سر شهریاران خود آورده ایم... سپس حافظ پیر و انسانهایی را که به آگاهی و حقیقتی دست یافته اند نقد میکند؛ صد هزاران کنایه از انسان های بسیاری است که همچون گل شکفتند اما مرغ یا بلبلانی همچون حافظ و مولانا که هزاران چون آنان باید که بانگ برآورده، نغمه سرایی کرده و انسان ها را مرشد و راهنما می بودند بسیار کم آمدند و گفتند، گویا ذوقی برای مست شدن به آن شراب زندگانی در بین انسانها دیده نمی شود و شاید این نیز از اسرار الهی باشد که به این منوال روزگار سپری شود، کسی چه میداند .
شادی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۸ - رسیدن خواجه و قومش به ده و نادیده و ناشناخته آوردن روستایی ایشان را:
که بنشناسم عمر از بولهب
باد کرهٔ خود شناسم نیمشب
نشان از احترام مولوی به عمربن خطاب داره. و نشون از این که خیلی از سخنان ناشایست اطراف این شخصیت دروغی بیش نیست. والله المستعان
عزت اله در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۵۸ - خواندن محتسب مست خراب افتاده را به زندان:
به نظر میرسد در بیت اول کلمه دیوار صحیح نیست و باید بازار بجای آن نگاشته شود.
در بن بازار مستی خفته دید
تماشاگه راز در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۸:
معانی لغات غزل (208)
خستگان:رنج کشیده ها ، ستمدیده گان.
طلب:درخواست ، تقاضا
قوت:نیرو.
همت:اراده وآرزو و دلیری و در اصطلاح صوفیه : توجه قلب با تمام قوای روحانی خود به جانب حق برای حصول کمال در خود با دیگری.
مروت:جوانمردی.
اصحاب طریقت:رفیقان راه و در اصطلاح صوفیه :سالکان الی الله
همّت: توّجه قلب با تمام قوای روحانی خود به جانب حق برای حصول کمال در خودیا دیگری .
خیره: تیره وتاریک ، شگفت زده ، فرومانده در حیرت.
همت: اراده و ارزو ودلیری و در اصطلاح صوفیه : ت.جه قلب با تمام قوای روحانی خود به جانب حق برای حصول کمال در خود یا دیگری .
آبش نبرد: آبش را از بین نبرد ، آبش را خشک نکند.
مرغ همایون: هما، مرغ مبارک، مرغ مشهوری که استخوان خورد و سایه اش بر سر هر کس افتد به سلطنت رسد.
شیخ: انسان کامل، پیر مجرب وعارف.
طهارت:پاکیزگی ، و در اصطلاح صوفیه : تزکیه نفس بُوَد از اخلاق ضمیمه.
عصمت: دور نگاهداشتن نفس از آلودگی گناه، عفت وپاکدامنی.
ورزیدن:پیاپی کاری را انجام دادن، حاصل کردن در اثر کوشش ، آموختن و اندوختن.
معانی ابیات غزل(208)
(1)اگر به پای افتادگانی که درخواست دیدار داشته و نیروی پیمودن راه وصل را ندارند بیداد و ستم روا داری ، شرط جوانمردی نیست.
(2) ما از تو جور و ستمی مشاهده نکرده ایم و نیز تو نمی پسندی که آنچه را که راه ورسم رفیقان راه نیست با ما روا داری .
(3) ان دیده یی که از گریه عشق غرق در آب فنا نشود و دلی که شمع محبت در آن نور نیفشانده تیره و تار باد.
(4) بخت و اقبال را از سایه مرغ هما بطلب که زاغ و زغن شاهبال دولت ندارد.
(5) اگر از پیر مغان و اهل میکده طلب فیض و یاری می کنم بر من خرده مگیر که پیر ما فرمود در اهل صومعه ، عنایت و همت یافت نمی شود.
(6) چون پاکی و پاکدلی در تو نباشد کعبه و بتخانه یکسان است. در خانه یی که پاکدامنی و پرهیزگاری نباشد خیر وبرکت هم نخواهد بود .
(7) حافظ، در راه کسب دانش و ادب کوشا باش که بی ادبان را در مجالس خاصِان و بزرگان جایی و راهی نیست .
شرح ابیات غزل(208)
وزن غزل: فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
بحر غزل: رمل مثمن مخبون محذوف
*
در مبحث ( چرا حافظ به یزد تبعید شد ) (64-98) این کتاب تا آنجا که اقتضا می کرد غزلهایی را که حافظ در دوره تبعید خود در یزد سرودهشهد بود شرح داده شد و در آنجا گفتیم که پسر شیخ تقی الدین دادا صوفی مشهور به حافظ فرمود که:
وصال دولت دیدار تر سمت ندهند که خفته یی تو در آغوش بخت خواب زده
و تلویحاً همانطور که حافظ بازگو می کند به او می گوید به او گوشزد نمود که شاه یحیی تورا به حضور نمی پذیرد زیرا تو تبعیدی شاه شجاع هستی و او احتیاط می کند اما حافظ نپذیرفت وغزلهایی چند سروده ارسال داشت اما از این حاکم بخیل و حیله گر فیضی ندید . یکی از غزلهایی که درآن مقطع زمان جهت تقرب به شاه یحیی سروده شده این غزل است که ایهامات آن بازگو کننده اصرار و الحاح حافظ از این حاکم گدا صفت از یکطرف و شناسایی صحیحی است که در باطن از او داشته از طرف دیگر است و باید دانست که در آن تبعید گاه حافظ بزرگ منش ، راه چاره دیگری جز توسل به داماد و برادرزاده شاه شجاع نداشته است.
شاعر در بیت اول خطاب به شاه یحیی می گوید اگر خسته دل آزرده حالی از تو طالب مساعدت باشد وامکان رسیدن به حضور تو را نداشته باشد این شرط مروت نیست که تو در حق او ظلم کرده و او را به حضور خود راه ندهی. ودر بیت دوم توضیحاً یادآور می شود که من تا به امروز از تو هیچ گله یی ندارم بنابراین رو مدار که اینگونه نسبت و به من بی اعتنا باشی که این رویه و راه و رسم مردان صاحب مقام و هدف دار نیست. و در بیت سوم کلامش حالت نفرین به خود می گیرد و از فرط درماندگی می گوید چشمی که از درد درماندگان نگرید و دلی که در آن بارقه رحم و دستگیری نباشد کور وتاریک باد آنگاه در بیت چهارم شاعر خطاب به خود از فرط نومیدی می گوید که از مرغ هما دولت و بخت و اقبال طلب کن نه از کلاغ سیاه و در بیت پنجم به یاد سفارش شیخ دادا افتاده می گوید شیخ ما به من گفت که از در خانه تو امید فیضی نمی رود و من باور نکردم . آنگاه در این نفرین نامه در بیت ششم می گوید وقتی بزرگواری و پاکدلی جایی نداشته باشد دارالحکومه و گدا خانه فرقی با هم ندارد و بالاخره همانطور که شیوه همیشگی حافظ است پس از تندروی در غزل در بیت آخر متوسل به نوعی پوزش می شود تا راهی برای پاسخگویی احتمال آینده داشته باشد و در بیت مقطع خود را سفارش می کند که از جاده ادب و نزاکت دور می شود که اشخاص بی ادب را در گاه بزرگان راهی نیست
شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی
علی پورمحمدی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:
در حاشیه ام اشتباه کردم ما ردیف است
احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۶ - امر حق به موسی علیه السّلام که مرا به دهانی خوان کی بدان دهان گناه نکردهای:
از این 9 بیت گویا فقط دو بیت اول متعلق به مکالمه ی خدا و موسی ع است و مابقی ابیات تحلیل های مولانا از آن مکالمه ی کوتاه است و باز از آن دو بیت که مجموعا 4 مصراع است فقط یک مصراع سهم موسی ع است .
به هر روی و حال این مکالمه بیش تر در جهت آموزش دادن به بندگان است کاری که خدا در سوره ی حمد هم انجام داده است و بندگان را آموزش می دهد که چگونه با خدای خود مکالمه ، و از او طلب دعای خیر کنند . التماس دعا . روزهای آخر شهریورماه 1397
شجریان در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند:
منظور از ولی انسان کامل یا ابر انسان یا ابر مرد یا قطب عالم امکان است
سعید کافی انارکی- ساربان در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷:
سنه موت نیز 782 می باشد. البته بر اساس قراین و و شهواهد است در برخی از تذکره ها مانند طبقات شاه جهانی سال رحلت ناصر را دانسته اند772
نادر.. در ۸ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۴۰ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۴:
بر میخیزد قیامت از کویش..
محسن حیدرزاده جزی در ۸ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۰۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵۹: