گنجور

حاشیه‌ها

نعمت اله در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵:

سلام
این شعر با شعر دلم فریفته آن شمایل عربیست از ابن حسام خوسفی قرابت معنائی دارد جالب اینجاست که حافظ و ابن حسام تقریبا در یک زمان می زسته اند و بسیاری از اشعار ابن حسام شبیه اشعار حافظ است.

محسن ، ۲ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب سوم در عشق و مستی و شور » بخش ۲۴ - حکایت پروانه و صدق محبت او:

بیت 23:
ز کف رفته بیچاره‌ای را لگام
نگویند کآهسته ”ران“ ای غلام
در دکلمه درست تلفظ شده است

محسن ، ۲ در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:

فارغ ز غم جهان و از خلق جهان
با خویشتنش به دره ی خویشی نیست

Ebi در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:

من حدس میزنم مصرع چهارم چیز دیگری باشد و یا واژه ای از قلم افتاده باشد
چرا که وزن شعر در مصرع چهارم درهم میریزد و از لحاظ سماعی هم کاملا مشخص است ک وزن ندارد

حمیده عبداللهی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۴۷ دربارهٔ نظامی » خمسه » خسرو و شیرین » بخش ۵۷ - مناظرهٔ خسرو با فرهاد:

با خوندن هر بار این مناظره بیشتر شیفته این مناظره می شم و همچنین بخشی از حج رفتن مجنون عالیه واژه ها قاصرن از توصیف

ممد در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۹۱:

چرا تا بحال برای اَی شعر حاشیه نوشته نشده؟

حسین در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۲۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۹۹:

چند بیت آخر را همایون شجریان در اپرای عروسکی بسیار با شکوه خوانده است.

کمال داودوند در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹۳:

9276

mori در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۶۹:

سلام.آیا سایت برا تفسیر یا حداقل ترجمه اشعار مولوی هست؟

مسعود هوشمند در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۸:

از نوشته ی آقای محمد امین احمدی فقیه خنده ام گرفت.
اتفاقاً خواجه ی شیراز اشعارش را به تنها کسانی که هدیه ننموده همین قشر زاهد و شیخ و خرقه پوشان دینی و مذهبی است.ما که نام نیکی از این جماعت ندیدیم.

حسین بدری در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۴۱ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب سوم در عشق و مستی و شور » بخش ۲۴ - حکایت پروانه و صدق محبت او:

باسلام و سپاس از زحمات مسؤولین سایت وزین گنجور
بدون ارجاع به هیچ سند بنظر در مصرع دوم بیت بیست وسوم (آهسته رو) صحیح باشد

غیاث الدین در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۹:

با عرض سلام خدمت دوستان گرامی
در باب سخن و سخی دوستان و اساتید گرامی بسی سخن راندند. عجیب است که برخی از دوستان که به فرموده خود دانشگاهی هستند و اهل تحقیق، تنها استدلالی که در ارجح بودن سخی بر سخن نموده اند ذکر سخی در نسخه نیکلسون بوده است. آیا منطق دانشگاهی و روح آکادمیک این تقلید صرف و تأسی تام به شخصی واحد را برمی تابد؟ نیکلسون انسان بوده و بنا بر ضرورت انسان بودن خاضعست به خطا و اشتباه! امعان نظر در معنای واژه ی سخی به هر منصفی می فهماند که ذکر آن در این مقام خالی از هر گونه لطافت است. سخی بنا به منطق زبانی قابلیت جایگزینی سخاوت را ندارد. درست است که در شعر و ادبیات گاها منطق شعری فراتر از منطق زبانی می رود؛ با این همه، تمسک به این استدلال نیازمند ضرورتیست که بودن آن را در شعر توجیه نماید. حال از دوستان عزیزی که بر صحت سخی ابرام دارند و آن را ارجح بر سخن می دانند کسی می تواند از چنین ضرورتی پرده بردارد؟ موجب امتنان حقیر خواهد بود!

مسعود هوشمند در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۴ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۰۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۳:

این غزل محصول ایام جوانی حافظ و مربوط به زمانی است که این شاعر فحل، با انتخاب غزل های ناب شعرای متقدم و یا معاصر و استقبال از آنها هنر برتر خود را به معاصرین می نموده است.
دو دلیل می تواند شاهد این نظریه باشد: نخست آنکه در این غزل هیچ گونه اشارات و کنایات عرفانی که از ویژگی های اشعار میانسالی و دوره کمال حافظ است به چشم نمی خورد. دوم آنکه حافظ با تلفیق دو کلمه (چو) و (سرو) غزل را شروع کرده است!
توضیح آنکه ناقدان شعر، به دنبال هم آوردن کلماتیکه به هنگام سمع آن، کلمه مستهجنی به گوش القاء شود را جایز نمی دانسته اند علی الخصوص که شروع غزل با آن کلمات باشد. به عنوان مثال: مشهور است که شادروان ملک الشعراء بهار، تعدادی کبوتر زیبا در منزل داشته و با آنها سرگرم بوده است. در ایام جنگ بین الملل دوم به سبب گرانی های قحطی مانند، ارزن نایاب شده و بقال سرگذر از فروش آن به شادروان بهار امتناع می ورزد. این موضوع سبب کدورت خاطر بهار را فراهم ساخته و در بیتی به این شرح آن بقال را هجو می کند که در آن دو بیت دو مورد از ویژگی بالا به هنگام شنیدن مستفاد می شود:
گو زِ من بر حاجی ارزن فروش ار، زنت را می فروشی، می خرم
این مثل بدان آورده شد که ملاحظات کلی محسنات کلام گاه ممکن است در ایام جوانی نادیده انگارده شود اما به هنگام کمال هرگز یک شاعر پخته بدان مبادرت نخواهد کرد. لیکن باید به این نکته مقرّ شد که این غزل بسیار روان و صمیمانه سروده شده و از هنر سهل و ممتنع برخوردار است. سرودن بیت:
سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری
با توجه به وضع یاء های قافیه شاهکار به حساب می آید.
شرح جلالی

محمدحسین دهسرایی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۱ دربارهٔ سعدی » مواعظ » مثنویات » شمارهٔ ۳۶:

گربه مسکین اگر پر داشتی
تخم کفتر در هوا نگذاشتی

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۵:

https://rezasaghy.blogfa.com/. 

 

گـر دست دهـد خاک کـف پـای نـگارم

بر لـوح بـَصَــر خـطّ غـبـاری بـنگارم

نگار : یار،دلـدار، معشوق

لوح : قطعه ای ازفلزیاتخته که درمکتب خانه های قدیم برروی آن می نوشتند.

بصر : چشم

بنگارم : بنویسم ، رسم کنم

"دست دادن": ممکن شدن،میسّر شدن

منظوراز"خطِّ غبار" همان سُرمه وتوتیاست. اُکسیدِ روی که در کوره‌هایی که سرب و روی را ذوب می‌کنند به‌دست می‌آید؛ دودی که در موقع گداختن ِ سرب در بالای کوره جمع می‌شود. از داروهای چشم بوده و در معالجۀ بعضی از اورام چشم و برای تقویت باصره به کار می‌رفته است. سرمه را علاوه برخاصیّتِ آن، به منظور زیبایی چشم نیزاستفاده می کنند. ضمن آنکه نوعی از انواع خوشنویسی درنستعلیق هست. غبار هم به معنای گردوغبار هم اشاره به این سبک خوشنویسیت. 

"لوح بصر" : چشم به لـوح تشبیه شده از آن جهت که بر لوح می‌نوشتندیاتصویرمی کشیدند وبعد با آب می‌شستند تادوباره قابل استفاده گردد.

معنی بیت : اگرممکن شود ومقداری از خاکِ پای مبارک محبوبم را به دست بیا‌ورم با آن،به خطی زیبا چنانکه خوشنویسان نویسند بر صفحه‌ی چشمانم توتیا می‌کشیدم.جایگاه گردوغبار رهگذاریار برچشمان من است نه خاک راه. 

گردهد دستم کشم بردیده همچون توتیا

خاکِ راهی کان مشرّف گردد ازاقدام

🌿━━━━━━🌿

بـر بـوی کنار تو شدم غرق وامیدست

از موج سرشکم که رسانـد بـه کنارم

بربوی: به امید ، در آرزوی

"کنار" درمصرع اوّل به معنی آغوش ودرمصرع دوّم به معنی ساحل ِ آرامش که بازهمان آغوش یاراست.

رساند به کنارم: مرا به کنار تواَم رساند.

سرشک : اشک

"موج سرشک" : اشک ازفراوانی موج هابرانگیخته است تاعاشقِ غریق را به ساحل ِ آرامش (کناریار) رهنمون سازد.

معنی بیت : به امیدِ رسیدن به آغوش وکنارتو، آنقدرگریه کرده ام که در اشکِ خود غرق شده ام ، امّاهمچنان امیدوارم که موجهایی که ازسرشکم پدیدارمی گردند مرا به سمتِ ساحلِ نجات(آغوش تو) برساند.

مَجالِ من همین باشدکه پنهان عشق ِ او وَرزم

کناروبوس وآغوشش چگویم چون نخواهد شد!

🌿━━━━━━🌿

پـروانـه‌ی او گـر رسـدم در طـلـبِ جـان

چون شمع همان دَم بـه دَمی جان بسپـارم

"پـروانه" ایهام دارد1- حشره ی پروانه که عاشق شمع است وبا درآغوش کشیدن شعله ی شمع جان می سپارد.بااین معنی واژه های هردومصراع ازیک جنس ودرحقیقت خویشاوندان هم هستند 2- مجوّز، فرمان

حافظ باشمع وپروانه مضامین ِ عاشقانه ی زیادی ودرعین ِ حال متفاوت وگوناگون هم ازلحاظ ِ ظاهری هم ازلحاظ معنایی خلق کرده است. دراینجا نیز"پـروانه" به سببِ ایجادِ (مراعات النّظیر) با"شمع" درمصرع دوّم بکارگرفته شده وگرنه دراین بیت معنای دوّم ِ "پروانه" که همان "فرمان" است مدِّ نظربوده نه خودِ پروانه.

دم : لحظه

معنی بیت : چنانچه فرمان معشوق در خواستن ِجان به من صادر وابلاغ گردد، در همان لحظه ی دریافتِ فرمان، همانندِ شمعی که با برخوردِ اندک نسیم ِنفسی، دردَم جان می سپارد من نیزبی هیچ درنگ وتردیدی،بادریافت نسیم نفس یاربی هیچ چون وچرایی دردَم جانم را تقدیم می‌کنم.

توهمچوصبحی ومن شمع خلوتِ سَحَرم

تبسّمی کن وجان بین همی که چون سپرم

🌿━━━━━━🌿

امـروز مـکـش سرزوفای مـن و اَنـدیـش

زان شب که من ازغم به دعا دست برآرم

مَکش سرزوفای من : به وفای من بی توجّهی مکن، نسبت به من وفادارباش وبیشترعنایت کن.

اَنـدیـش : اندکی اندیشه کن، دراینجا احتیاط کن، بترس

"دعا" در اینجا بـدگویی و نـفـریـن نیست! بسیاری ازشارحان به خطارفته و"دعا"رابد ونفرین معنی کرده اند درحالی که حافظ را اگربه چوب هم ببندی به معشوق خویش نفرین نمی کند. حافظ ازاین جهت به معشوق هشدارمی دهد که معشوق بداند که دعای عاشقان ِ صدیق وپاکباخته، اثرداردواگردست به دعا بردارد حتماً مستجاب می گردد.امّا نه دعای نفرین وبدگویی! بلکه دعای طلبِ توجّه وعنایت ووصلت. حافظ می خواهد به معشوق بگوید که آنقدر در عشق تواشتیاق وعلاقه وجودم رافرا گرفته که اگردست به دعا بردارم وتورا ازخداطلب کنم خدا دل مرانخواهدشکست وتورا وادارخواهدکرد نسبت به من بی توجّهی نکنی وبامن مهربان ترباشی. درآن روز غرور تومی شکند من به همین خاطر دست به دعا برنمی دارم بنابراین احتیاط کن تاچنین روزی نرسد.

پس قبل ازآنکه من دست به دعا بردارم خود پیشقدم شو وبه من ِعاشق توجّهی کن. توجّهی که تو بامیل ِ واراده یِ خویش انجام دهی لذت بخش تر ازتوجّهیست که من آن را به دعا بخواهم ومستجاب گردد.

معنی بیت : با من بی وفایی (عهد شکنی) نـکـن و بـتـرس از اینکه یک شب ازشدّتِ اشتیاق وطَلب دست به دعا بردارم وغم هجران ِ تورا ازجایی چاره جویی کنم.

برای هردوی ما بهترآنست که توبه اراده ی خویش عنایت کنی ومن ناگزیربه دست به دعاشدن نگردم.

ماشبی دست برآریم ودعایی بکنیم

غم ِهجران تورا چاره زجایی بکنیم

🌿━━━━━━🌿

زلـفـیـن سیاه توبه دلداری عـشـّـاق

دادنــد قـراریّ و بـبـُـردنــد قــرارم

زلفین :دوطرفِ موی سر که چون حلقه های زنجیر ببافندازطرفین برشانه وسینه ریزند.

دلداری : دلجویی و تسلّی

قرار : ایهام دارد : 1- عهدوپیمان ، وعده

2- آرام گرفتن

معنی بیت : زلفین ِ سیاهرنگ تـوبه منظوردلجویی ودلخوشی ِ عاشقان، وعده هایی دادند(به جلوه گری درآمدند) امّاسرانجام آنچه که واقع گردید این شد که دلم را ربودند وآرامش از من ِ فریفته وعاشق گرفتند بی آنکه دردسترس بوده وکام مرابرآورده باشند.

زلفِ معشوق دلکش ودلرباست. آنهاکه اهل ذوق وعشقبازی هستند بامشاهده ی جلوه های گیسوان وزلفین خوبرویان، قرارازکف داده وشیفته وشیداترمی گردند. آنها به امیدِ دستیابی به زلفین ِ یارهرچه دارند ازدل وجان ودین وایمان همه رامی بازند ودرنهایت دربی قراری شناورمی مانند. امّا این بی قراری درعین حال هیجان زا وشوق آفرین است زیرورو کننده است. چنانکه زمین ِ بایری برای کِشت شخم زده می شود مزرعه ی دل عاشق نیزدردوره ی بیقراری، شخم زده می شود تابرای رویش گلهای وصال آماده گردد. دریغ که طاقت سوز است وشکیبایی بسیارنیازدارد وهرکسی راتحمّل دوره ی بیقراری نباشد وزود پاپس کشد!

دلی که باسرزلفین اوقراری داد

گمان مَبر که بدان دل قراربازآید.

🌿━━━━━━🌿

ای بادازآن باده نـسیـمی بـه مـن آور

کآن بوی شفابخش بُوَد دفع خـُمارم

خُماری: حالتی کسالت بار وبی حوصلگی مفرط که دراثرننوشیدن شراب وگذشتن ِ وقتِ شرابخواری به وجود می آید.

به عبارت دیگر کسانی که شب شراب می‌نوشند صبح که از خواب بیدار می‌شوند سردرد دارند و خواب آلوده و بی حالـنـد این حالت را "خمار" می‌گویند .

گویی که حافظ درشرایط سخت قرار گرفته،نه شرابی دردسترس دارد ونه کسی که ازاوشراب بگیرد! دست به دامن بادشده تاحداقل بویی ازباده برمَشامش برساند.

معنی بیت:

ای باد بویی از آن شراب که بدان دسترسی ندارم برایم بیـاور، بوی باده هم خالی ازفایده نیست، بویش شفابخش است من هم که خمارآلود هستم حداقل گیجی وسردردم را برطرف می‌کند.

دربرداشتی دیگر منظور"باد" نسیم صباست وبوی باده،همان بوی ِ شفابخش ِ گیسوانِ معشوق و "خُماری" نیز همان دوره ی بیماری وهجرانست.

ای بادِ صبا که به بارگاهِ دوست، دسترسی داری ، حداقل شَمیم دل انگیز زلف وتنِ معشوق را ازمنِ بیمار وخُمارآلوده دریغ مَدار، درشرایطِ سختِ هجران فرومانده وبه غم واندوه گرفتارم.

صبا تونُکهَتِ آن زلفِ مُشکبوداری

به یادگار بمانی که بوی او داری

🌿━━━━━━🌿

گـر قـلـب دلـم را ننهد دوسـت عـیاری

مـن نـقـد روان دردَمش ازدیده شمارم

قلب معانی مختلفی دارد امّا چون دراینجا درکنار"دل" نشسته"قلبِ دلم" یعنی سکّه ی دلم که درعین حال سیاه وبی ارزش نیزهست. هرچیزی که ارزش والایی داشته باشد تقلّبی ِ آن نیز ساخته می شود. "دل وجان" والاترین سرمایه ی آدمیست. امّاعاشق همین والاترین سرمایه اش را که می خواهد تقدیم معشوق کند می بیند درقبالِ ارزش ِ والایِ معشوق بی ارزش وبه عبارتی تقلّبیست. به همین سبب حافظ دلِ خودرا شایسته ی معشوق نمی بیند می خواهد چیزی باارزش تر برای هدیه دادن پیدا کند لیکن چیز باارزشی ندارد وناگزیر دلش را تقدیم می کند می فرماید: ناقابل است، سکّه ی سیاه وبی ارزش است،متاع ِ ارزشمندتری ندارم همین جانِ بی ارزش است آن هم فدای تو.

عیارنیز چند معنی دارد : 1- اندازه گرفتن ، ارزیابی کردن 2- امتحان کردن ، محک زدن 3- آنچه به صورت آلیاژ در طلا یا نقره باشد ؛ مانند مس 4- مجازن به معنی : تـوجّه ، لطف و عنایت معشوق است.

روان : روح ، جان

"نـقـد روان" ایهام دارد: 1- روح و جان به سکّه تشبیه شده است. 2- با توجه به "دیـده" (چشم) نقد روان اشک خونین وسرخ است که به یاقوت وگوهرتشبیه شده است 

معنی بیت : چنانچه معشوق برای دلِ سیاه من ارزشی نگذارد ونپذیرد ،دلم راسزاوار توجّه وعنایت نداند، در دَم وهمان لحظه،روح و جانم را به صورتِ دانه های خونین اشک(یاقوت وکوهر) از روزنِ چشمم بیرون می‌آورم ونثارش می‌کنم. ویا:

اگرمعشوق به دلباختن ِ من اهمیّتی قائل نشود من ازغصّه واندوه، چنان به گریه وزاری می افتم که ازشدّتِ فشار گریه، روح وروانم ازدیدگانم خارج شده وجانم راتقدیمش می کنم. حافظ عاشقی سُست وبی همّت نیست که بابی توجّهی ِ معشوق دل بَرکند وسر زلفِ دیگری رابگیرد. ماجرای عشقبازی اوتمامی ندارد مُنتهایِ آرزوی او وصال است واگرمیسّرنگردد روح و جان خویش را تقدیم می کند.

ماجرای من ومعشوقِ مراپایان نیست

هرچه آغازندارد نپذیرد انجام

🌿━━━━━━🌿

دامن مفشان ازمن خاکی که پس ازمن

زیـن در نـتـوانـد که بـرد بـاد غبارم

"دامن مَفشان" : مرا ازخودمَران، ازمن روی مَگردان

"خاکی" : بی تکلّف وخاکسار بـودن، درویش

همان مطلبی که دربیتِ پیشین گفته شد، حافظ به معشوق می فرماید:

ازمن روی مَگردان، من که خاکسار ِ درگاهِ توهستم، عنایت وتوجّهت را ازمن مضایقه مکن، خواهی نخواهی من عاشق وشیدای توهستم. بعدازمرگ نیز شیفتگی ودلدادگی من به پایان نخواهد رسید. پس ازمرگ خاک آستانِ توخواهم شد و دامنت راچنان خواهم چسبید که باد نیز نخواهدتوانست گرد و غبارم را از توجدا سازد.

ندارم دستت ازدامن بجز درخاک وآن دَم هم

که برخاکم روان گردی بگیردامنت گَردَم

🌿━━━━━━🌿

حـافـظ لبِ لَعلش چو مرا جان عزیز ست

عمری بُوَد آن لـحظه که جان را به لب آرم

"لبِ لَعل" ازآن جهت که سرخ است وبرای عاشق بسیارارزشمند، به لَعل و یاقوت تشبیه می شود. دراینجا لبِ لَعل ِ معشوق مثل جان عاشق عزیز و ارزشمنداست. حافظ دراینجا رندی کرده وبا جمله ی "جان رابه لب آرم" دومعنی گرفته است:

اوّل اینکه به ظاهرمی گوید عمری بود"آ ن دَم که بمیرم" یعنی زندگی من درمرگِ من برای معشوق است. دوّم باتوجّه به اینکه درمصرع اوّل لبِ معشوق رامثل جان خویش فرض کرده، از"جان به لب آرم" معنی "لب برلب یارگذاشتن" تولیدشده است. یعنی آن دَم که لب برلب لعل یار بگذارم آن لحظه بهترین لحظه ی عمر برای من خواهدبود.

معنی بیت : ای حافظ لب لعلگون ِ معشوق همانندِ جان عزیز و ارزشمند است. عمرکردن ِ حقیقی برای من، مردن وفدا شدنبرای معشوق است. معنی دوّم: آنگاه که توفیقی حاصل شود ولب بر لب یار ‌بگذارم عمری دوباره می‌یابم، زندگانی ِ من همان لحظه ی بوسیدن است.حافظ در این بیت نیز دست به خَلق ِ پارادوکسی زیبا زده است "جان دادن" به معنی مرگ، عمریست گرانبهابرای شاعر خوش ذوق ما.

عزم ِ دیدارتوداردجان ِ برلب آمده

بازگردد یابرآید چیست فرمانِ شما؟

رضا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۰۶ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۴۸ - جولای خدا:

پس از سلام، با تشکر از گنجور، این تمثیل از ان زن فاضل از بهترین اثار ایشان و از بهترین اشعار فارسی ست که حقیر خوانده. نکته اعتلای این قطعه نه چندان اموزش زندگانیست؛ که روان بودن و تفصیل و دو بار چرخش گفتگو میان کاهل و عنکبوت است که از نظر ادبی برای من زیبایی ویژه ای دارد. عمق چالش و تقلای روزمره از درون چشمان هر دو ژرف است و رویایی.

ابوذر ویزواری در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۴۱ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۲۰:

در بیت دوم
باورش آید صحیح میباشد

محدث در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۶ دربارهٔ عطار » منطق‌الطیر » فی‌وصف حاله » گفتهٔ پاک‌دینی که سی‌سال عمر بی‌خود می‌گذارد:

با سلام و عرض ادب. در بیت یکی مانده به آخر گویا صحیح اینطور باشد: "چون بدانستم، توانستن نبود" شگفت ما آدمیان را که اغلب به همین درد گرفتاریم و باز هم برای مراتب و مقاطع بعدی زندگی عبرت نمی گیریم! خدایا عاقبت محمود گردان!

وحید در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۱۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۹۵:

@فرزانه

موضوع برمیگرده به یونان قدیم و یک مکتب فلسفی به نام مکتب فیثاغوری که مکتب شاگردان فیثاغورث بود.
فیثاغوریان به کشف تناسب بین اعداد علاقه‌مند بودند و عقیده داشتند جهان هستی سراسر از اعداد و روابط بین اونها تشکیل شده
به طور خاص اونها نتهای موسیقی رو به اعداد تشبیه می‌کردند و معتقد بودند یک رابطه ریاضی پشت زیبایی و تناسب موسیقی وجود داره
فیثاغوریان همچنین حرکت اجرام آسمانی رو نوعی تناسب موسیقایی میدونستند. معتقد بودند از حرکت اجرام آسمانی صدایی تولید میشه که ما توانایی شنیدن اون رو نداریم ولی از مطالعه این اجرام و تبدیل حرکت اونها به اعداد میشه اون موسیقی آسمانی رو با سازهای زمینی بازسازی کرد
و اما زهره. سیاره زهره در شب از زمین به صورت یک نقطه نورانی متحرک دیده میشه. در قدیم منظومه شمسی شناخته شده نبود و فکر میکردند زهره ستاره ای است که حرکت میکنه. چون زهره در ابتدا و انتهای شب در جاهای متفاوتی در آسمان دیده میشه تا قبل از فیثاغوریان فکر میکردن دو ستاره مختلف به اسم «ستاره صبح» و «ستاره شب» وجود داره. فیثاغوریان اولین کسانی بودند که فهمیدند «ستاره شب» و «ستاره صبح» یکی هستند.
این ستاره چون رفتار متفاوتی با ستاره‌های دیگه داشت و از اونها درخشان‌تر بود در بین فیثاغوریان به عنوان ستاره‌ای که دستگاه موسیقی آسمانی رو ساز می‌کنه شناخته شد.
«مطرب آسمان» در شعر مولانا اشاره به این درک فیثاغوری از سیاره زهره داره.

مسعود اصغرنژادبلوچی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، جمعه ۲۳ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۴۸ دربارهٔ عطار » منطق‌الطیر » فی‌وصف حاله » پند ارسطاطالیس بر اسکندر هنگام مردن او:

کاف کفر اینجا به حق المعرفه
دوستر دارم ز فای فلسفه
این جا در مصرع اول درست نیست.چرا که در لحظه ی مقایسه دو روش و جریان عطار می خواهد خود را شادان بنمایاند پس مصرع احتمالاً باید این گونه باشد:
کاف کفر ای جان به حق المعرفه
دوستر دارم ز فای فلسفه
دیگر این که ای جا یعنی کجا؟ و کلمه های بعدی و مصرع های بعدی چرا در این باره یا خطاب به آن جا ندارند؟

۱
…
۳۰۹۸
۳۰۹۹
۳۱۰۰
۳۱۰۱
۳۱۰۲
…
۵۸۷۳