گنجور

حاشیه‌ها

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۱۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲:

 

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

حسب حالی ننوشتیّ و شد ایامی چند

مَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

 

بعضی ازشارحان محترم معتقدند "ننوشتیم" به جای "ننوشتی" درست است امّا بنظرنگارنده همان "ننوشتی" مناسب تراست چراکه شاعردر مصرع اوّل به مخاطب یا معشوق می فرماید: شرحی ازحال وروزخویش ننوشتی ودرمصرع دوّم می فرماید: من هم به محرمی دسترس ندارم تا به تونامه بنویسم. یعنی دراینصورت هست که موازنه وتعادل دریک بیت برقرارمی گردد توازن وتعادلی که موردپسند حافظ بوده و همیشه سعی کرده دراغلب بیت ها برقرارنماید.

ظاهراً پیش ازاین، مخاطب این غزل که هماننداغلب غزلها نامعلوم می باشد باحافظ مکاتباتی داشته وازطریق نامه نگاری ازاحوالات یکدیگر مطّلع می شده اند لیکن بنابه دلایلی مدّتی سپری شده واین ارتباط قطع گردیده بوده که حافظ اقدام به سرودن این غزل نموده است

حَسب حال: شرحی از حال وروز

معنی بیت: ای محبوب، مدّتیست که نامه ای از شرح حال خودننوشتی وماازاحوالات توبی خبریم‌. مانیزبه مَحرم قابل اعتمادی دسترسی نداریم تا به تونامه ای نوشته وارسال کنیم.....

آن غالیه خط گرسوی مانامه نوشتی

گردون ورق هستی ما درننوشتی

🌿━━━━━━🌿

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

هم مگرپیش نهدلطف شماگامی چند

 

احتمالا مخاطب سخن دارای مقامی بلندمرتبه بوده که شاعر اینچنین محترمانه بااوسخن می گوید. 

معنی بیت: ما(عاشقان) توان وامکانِ آن رانداریم که به منزلگاهِ متعالی شما بیائیم ودرچنین شرایطی امکان دیدارمیسّر نخواهد شد مگراینکه شما تدبیری بیاندیشید وبه طرف عاشقان خویش قدم رنجه فرمائیدتا دیدارمحقّق شود.

می خواستم‌که میرمش اندرقدم چوشمع

اوخودگذربه ماچونسیم سحرنکرد !

🌿━━━━━━🌿

چون مِی ازخُم به سبورفت وگل افکندنقاب

فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

خُم: ظرف بزرگی که داخل آن کشمش یاخرما یا....می ریزند تا پس ازمدّتی معیّن تبدیل به باده گردد.

سبو: ظرف بزرگی که ابتدا باده ازخُم بدان منتقل شده وسپس به درون صُراحی(پارچ امروزی) ودر نهایت به قدح وپیاله ریخته می گردد وتوسط میخواران نوشیده می شود.

معنی بیت: زمانی که باده رسید وازخُم به داخل سبورفت وآنگاه که بهاران فرارسید وگل پرده ی حجاب بردرید وشکوفاشد تونیزدَم راغنیمت بشمار تعلّل مکن قدرفرصتِ عیش وعشرت رابدان وچند پیاله ای باده بنوش ووقت را باشادی وشادخواری بگذران.

خوشترزعیش وصحبت باغ وبهارچیست؟

ساقی کجاست گوسبب انتظارچیست؟

 

🌿━━━━━━🌿

 

قندِ آمیخته با گل نه علاج دل ماست

بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

قندآمیخته باگل: درقدیم وحتّی امروزه نیزدر بسیاری ازشهرها، ازمخلوط گل محمدی وقند نوعی مربّا بنام "گل قند" درست می کردند که بسیارمفرّح ومقوّی بوده وبه عنوان دارونیزبرای بیماران استفاده می شد. بدینصورت که قندراپودر کرده وباگل محمدی درآمیخته ومدّتی درمقابل آفتاب می گذاشتند تا کاملاً پخته شده وقابل استفاده گردد.اشاره به همین مطلب است.

معنی بیت: (خطاب به محبوب، گرچه ماعاشقان بیماروضعیف وناتوان هستیم) لیکن برای مداوای ما "گل قند" کارسازنیست اگرمی خواهی مارا مداوا کنی لطف کن به جای "گل قند" بوسه ای رابا چند کلامی حتّی دشنام بیامیز وبه ما اعطا کن که برای ماشفابخش است وهزاران بارگواراتر ازشربت قند وگلاب می باشد.

کنون که چشمه ی لعل اَت چوقندنوشین است

سخن بگوی وزطوطی شکردریغ مَدار

 

🌿━━━━━━🌿

زاهداز کوچه ی رندان به سلامت بگذر

تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

 

"زاهد" درنظرگاه حافظ،کسیست که ظاهراً پرهیزگار وپاکدامن است لیکن باطنی آلوده وگناهکار دارد ودایم درکاردیگران فضولی می کند به مال ومنال دنیا شدیداً مشتاق است ودرپی بدست آوردن مقام وموقعیّت اجتماعی دست به هرکارکثیفی درلباس دیانت می زند ومال وقف می خورد ومردم را به پرهیزگاری دعوت می کند!.

"رند" نیز درفرهنگ حافظانه کسیست که برعکس زاهدان،ظاهری گناهکار ولااُبالی دارد، بدنام است امّا ازوابستگی به هردو جهان آزادشده ودارای صفای باطن ومرام ومعرفت ومردانگیست وبه هیچ چیزجزعشق ومحبّت وانسانیّت تعلّق خاطرندارد.

معنی بیت: ای زاهد مراقب باش! ازمحلّه ی رندان عبورمکن ،پای درکفش رندان مکن، فضولی درکار این آزادگان سرانجام خوشی برای تو نخواهد داشت! هرکس که بااین فرهیختگان وفرزانگان دربیافتد به خاک حقارت وپستی فرو می افتد. ای زاهد احتیاط پیشه کن مبادا باسرَک کشیدن وفضولی درکار رندان(این بدنامان ازمنظرشما) خودت را به دردسر وگرفتاری بیندازی! توبا آن سابقه ی کثیف مال وقف خواری وتظاهربه تقوا،نمی توانی با این قشر رهاشده ازبند وزنجیر علایق دینی ودنیوی مقابله کنی! مصلحت تو دراین هست که اصلاً ازکوچه ی رندان گذر نکنی وگرنه رازهایت برملاشده و بی آبرو خواهی شد!

چومهمان خراباتی به عزّت باش بارندان

که دردسرکشی جاناگرت مستی خُمارآرد

 

🌿━━━━━━🌿

 

عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو

نفی حکمت مکن ازبهر دل عامی چند

نفی حکمت: نادیده گرفتن دانش. باتوجّه براینکه ازمنظردانش وطبّ سنّتی آن دوران،شراب مزایایی برای کارکرد مطلوب قلب وسایر ارگانهای داخلی بدن داشته، اشاره به این موضوع هست.

معنی بیت:ای زاهد، به منظورفریب مردم عادی وکسب رضایت خاطر ساده دلان، معایب ومضرّات باده نوشی را برشمردی وباده وباده نوشان راتخریب کردی! حداقل دراینکارانصاف داشته باش وقتی معایب چیزی رامی شماری محاسن آن رانیز که ازمنظرطبّی تاییدشده هستندبشمار. یک طرفه قضاوت مکن، نه تنها درشرح حکمتِ شرابخواری، بلکه درشرح هرموضوعی باید داوری منصفانه صورت گیردمی بایست هم معایب بازگوگردد هم محاسن .

زباده هیچ اَت اگرنیست این نه بس که تورا

دَمی زوسوسه ی عقل بی خبردارد؟!

🌿━━━━━━🌿

ای گدایان خرابات خدا یار شماست

چشم اِنعام مدارید ز اَنعامی چند

"گدایی" معانی متفاوتی دارد وباتوجّه به موضوعیت سخن معنای خاصی پیدا می کند. دراینجا گدایان بارمنفی ندارند کسانی هستندکه نیازمندند امّا نیاز آنها خوراک وپوشاک نیست نیازآنها رهایی ازهرآنچه که تعلّق ووابستگی می آوردهست نیازآنها تخریب وپاکسازی صفحه ذهن ودل وجان، ازعلاقمندیهای کاذبی هست که ازسوی خانواده،جامعه ومذهب به آنهاتحمیل شده است.

خرابات: خرابات به دومعنی بکارمی رود اول به معنی ظاهری وسطحی: مکانی درحاشیه وحومه ی شهرها که افراد بی خانمان وقماربازان وباده نوشان درآنجاجمع شده وبه دورازچشم ماموران حکومتی به فسق وفجورپردازند.

دوم به معنی باطنی وعرفانی: مکانی مجازی معنوی ومعبدروحانی فارغ ازهردین ومذهب، که وارستگان ورهاشدگان ازتعلّقات دینی ودنیوی، عاشقان وجویندگان حقیقت درآنجاجمع شده وباراهنمایی پیری خردمندوفرزانه، اقدام به تخریب وویران ساختن هرآنچه(شامل باورهاو اعتقادات، نامها،مقامها وموقعیتهای اجتماعی، فرهنگی، دینی، قومی،نژادی و.....) که ازجامعه ،مذهب ومدرسه تحمیل شده می کنند وبنای شخصیت خودراپس ازفروریختن دوباره بازسازی ،نوسازی وبهسازی نموده وازنو متولّدمی گردند تاباتحقیق وتفحّص فردی بینش ودیدگاه خودرا پیداکنند.

حافظ معمولاً هردومعنی رامدنظرقرارمی دادتامخاطبان ودوستداران شعر، هرکدام به فراخور درک ودانش ومیزان آگاهی خویش، امکان برداشتهای دلخواه داشته باشند وهیچکس ازبرداشت معنی مأیوس و دست خالی برنگردند.

اِنعام: نعمت دادن، کرم ورزیدن

اَنعامی چند: چهار پایان، کنایه ازکسانی که ظاهرانسانی دارند وباطن حیوانی،

چشم اِنعام مدارید: چشمداشت وتوقّعی نداشته باشید به امیداینکه توانگران ِ به ظاهرانسان به شماصله وخلعتی ببخشند وانعام دهند!

معنی بیت: ای رندان و خراباتیان، به تبلیغات دروغین زاهد هیچ توجّهی نکنید که خداوند ازباطن همه خبردارهست ودوستدار شما رندان و وارستگان می باشد بنابراین ناامیدمباشید وچشم امیدتان تنهابه سوی خداوند باشد. چشم ِتوقّع پاداش گرفتن از توانگران انسان نما رافرو ببندید مبادا به طمع گرفتن صله وهدیه، چشم امید بسوی توانگران ودنیاداران ِ حیوان صفت بازکنید.

بردراَربابِ بی مروّت دنیا

چندنشینی که خواجه کی بدرآید؟


🌿━━━━━━🌿

 

پیرمیخانه چه خوش گفت به دُردی کش خویش

که مگو حال دلِ سوخته با خامی چند

 

"پیرمیکده و باده فروش" :

باده فروش بودن ِ این پیر وشخصیّت خیالی، بسیارهوشمندانه ورندانه طرّاحی شده ودو نکته ی ظریف حافظانه دردل خود دارد.

اوّل آنکه وقتی آدمی اززبان "باده فروش ِ به ظاهر گناهکار" فضایل اخلاقی مانند "رازداربودن، عیب خَلق پوشیدن وغیره" رامی شنود به مصداق هر چه ازدل برآید….بردل می نشیند وتاثیر بیشتری نسبت به کلام واعظ وزاهدریاکاردارد برای اینکه "باده فروش" هیچ نفع شخصی دربیان لطایف اخلاقی ندارد اما واعظ منافع شخصی خودرانیزبابیان لطایف اخلاقی دنبال می کند چراکه معاش وگذران زندگیِ واعظ ازطریق "فروش مفاهیم اخلاقی،فروش دین وفروش کالاهائیست که پس ازمرگ بدستمان خواهدرسید" می باشد وقطعاً به همین دلیل سخنان اونیزبرآمده ازدل نخواهد بود.

دوم اینکه: حافظ با نسبت دادن "باده فروشی" به پیرفاضل خیالی خود، می خواهد اورا درست درنقطه مقابل واعظِ ریایی و زاهدِزُهدفروش قراردهد و با نقل قول مفاهیم اخلاقی اززبان او درواقع خوش قلبی وفرهیختگی ِ باده فروش را به رُخ زاهدِ زُهدفروش می کشد ودرگوش دلش فرومی خواند که:

"ببین که پیرمیکده به رغم باده فروشی وارتکاب گناه، صاحب چه صفت نیک و چه مرام پسندیده ای هست؟ توبا زُهدفروشی وتقوای ظاهری، به بدبینی وعیب خَلق دیدن رسیده ای امّا اواگرچه مِی فروش است وازنظر تو گناهکار، لیکن به "اهمیّت عیب پوشی دیگران ونیک بینی" نایل شده وبراین باوراست که عیب پوشیدن ازفضایل اخلاقیست !!

دلیل دیگری که حافظ سعی دارد اخلاقیّات واصول مسلکِ حافظانه را اززبان "باده فروش" مطرح سازد این است که اساساً بخشی از رسالتِ حافظ، راهنمایی وهدایتِ ره گمکردگان، دین گریزان ودل شکستگانیست که بنابه دلایل گوناگون دچار سرخوردگی شده،امیدازکف داده ویا ازآغوش اجتماع به خرابات رانده شده اند. بی تردید برای چنین قشرروان رنجور و زیان دیده، "باده فروش"ِ خوش بین وعیب پوش درقیاس با واعظ وزاهدریایی، یک پناهگاه آرامبخش ویک شخصیّت محبوب ودوست داشتنیست.

رازبی ریایی ِ" باده فروش" دراین است که او هیچ نیازی به تقلّب وریاکاری ویا وانمودکردن به تقوی وپرهیزکاری ندارد چراکه اوازهمان آغاز کارباده فروشی، پیه ی آتش دوزخ را بر جان خویش مالیده وهمانند قمارباز پاکباخته ایست که دست ازهمه چیزشسته و تنها به امید لطف وکرم واحسان خداوندی نشسته است. بنابراین چنین شخصیّتی خودبخود عاری از ریاکاریست ومسلماً کلام او برای رندان باده نوش وخراباتیان دلپذیر ودلنشین ترازکلام واعظ ریاکاراست.

خام: نادان وناآزموده

معنی بیت: پیرباده فروش به رندِ دُرد نوش خویش، چقدرزیبا ونغزگوشزدنمود که : هرگزسفره ی دل خود را درپیش هرنادان وناآزموده ای بازمکن وآنها راازرازها واسرارخویش آگاه مکن. اگربه کسی رازی گفته شود آن مطلب دیگر رازنیست چرا آنکس نیز دوستانی دارد وآن مطلب راباآنهادرمیان خواهدگذاشت!

خامان ره نرفته چه دانند ذوق عشق؟

دریادلی بجوی دلیری سرآمدی

 

🌿━━━━━━🌿

 

حافظ از شوق رُخ مِهر فروغ تو بسوخت​​​​​​​

کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند

 

خطاب به معشوق زمینی هست.

کامگار: کامیاب ، به کام دل رسیده

معنی بیت: حافظ ازآتش شوقِ دیدارآفتابِ رخسار توسوخت. ای کامران وکامیاب ،به شکرآنکه به کام دل رسیده ای عنایتی به عاشقان ناکام خود کن تاآنهانیزکامیاب گردند.

گفتم کی اَم دهان ولبت کامران کنند

گفتابه چشم،هرچه توگویی چنان کنند!

همیرضا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۱:

@یاسین:
عمدهٔ گنجینة الاسرار شامل ابیاتی از حافظ است که به وزنهای مختلفند و شعر یک وزن پیدا نمی‌کند. مثلا همین بخش با بیت حافظ شروع می‌شود که وزن متفاوتی دارد. از این جهت نسبت دادن وزن به کل شعر -از لحاظ آماری و فنی- صحیح نیست و گنجور امکان تعیین وزن برای بخشی از شعر را ندارد (ضمنا کارکرد مهم تعیین وزنها در گنجور مشابه‌یابی است که برای مثنویها کاربرد زیادی ندارد).
همچنان که «حسین،1» فرمودند وزن این بخش و احتمالا کل ابیات عمان سامانی در این منظومه وزن مثنوی مولوی است.

سلطانیان در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷:

در پاسخ دوستان، "خانه خدا" باید با مکث خوانده شود، به معنای صاحب و بزرگ خانه.
در فارسی خراسانی خدا به معنای صاحب و بزرگ است مانند "کت‌خدا" که شده کدخدا یعنی بزرگ و صاحب ده. "ناوخدا" که می‌شود صاحب و بزرگ کشتی.
حافظ می‌فرماید: شما خانه‌ی خدا را می‌بینید و من خود صاحب‌خانه را.

کورش در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۰۱ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب ششم در ضعف و پیری » حکایت شمارهٔ ۳:

دیار بکر نام شهری درورین است اما در نقل شکیبایی او من گوید :مهمان پارس سدم در در دیاری بکر(کشف نشده)

شیرین در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۲۷:

توضیح این غزل زیبا از زبان آقای شهبازی
پیوند به وبگاه بیرونی#

Safarisli در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۵:

نه سنگ بود نه کعبه شکست نازش داد...

Safarisli در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۵:

نه سنگ بود نه مینا شکست نازش داشت

Safarisli در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۵:

نه سنگ بود نه مینا ،شکست نازش داشت...

مهدی جون در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۶۰:

شاید اینشکلی بهتر بشه
هرکه از اشعار صائب بی نصیبی ماند، ماند

رضا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴:

در برخی متون بیت دوم به این شکل آمده "ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت با من خاک نشین باده مستانه زدند" که به نظر صحیح تر می رسد (مقایسه عالم ملکوت با عالم خاکی)

ققنوس در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:

به راستی که درون مایه شعر برازنده ی خوانده شدن در آواز دشتی ست.
سوز و گداز و شور و غوغایی که دشت زمردین را در می نوردد و گنبد مینا را سقف می شکافد...

دکتر محمد ادیب نیا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳:

توجه عرشی و تنبیه باطنی
با سلام بر همه گنجوریان گرامی و آقا رضای والای
ستون بالا؛
در غزل ملکوتی و عرشی شماره 33 این نکات و کلمات کلیدی عرفانی قابل توجه است:
ترکیبات، خلوت گزیده، کوی دوست، حاجت با خدا، پادشاه حسن، ارباب حاجت، حضرت کریم، بار منت ملاح، حضور احباب، عاشق گدا، لب روح بخش یار، عیان شدن هنر، نزاع و محاکا با مدعی ، چه ارتباطی با شاه شجاع خیالی بعضی شارحان دارد؟! اینان همه ابیات عرشی جناب حافظ شیراز را به دربار و ریش شاه شجاع مجهول الهویه ارتباط می دهند و این ظلم بزرگی است که در حق معرفت نورانی اهل بیت علیهم السلام و عرفان اسلامی این مرز و بوم می شود. آخر خلوت گزیده کنایه از سالک الهی است و کوی دوست اشاره به سیر الی الحق است که از طریق انسان کامل و مکمّلی چون امام عصر علیه السلام آن دوست و حبیب الهی صورت می گیرد و پادشاه حسن نیز خود حضرت صاحب است که از لب روح بخش ایشان همواره دعا و ذکر آن حضرت (عج) برای عاشقان کوی الهی جاری است. و هنر نیز در غزلیات جناب لسان الغیب شیراز تجلی اوج کمال انسانی است که خود در ادامه سلوک الی الله همواره برای اهلش شکوفا می شود و لذا نیازی به گفتن و ادعا کردن نیست چرا که همواره دست مدعی یعنی شیطان از این جهت (آسمانی و الهی) کاملا خالی است.
نظری به متون عرفانی عارفان بزرگی چون مولانا جلال الدین و کشف المحجوب هجویری و انسان کامل نسفی و عوارف المعارف سهروردی و دیگر کتب عارفان معروف و اولیای مشهور کافیست که ما را به این حقیقت آشکار آگاه نماید.
خداوند قلب های ما را به نور خودش نورانی بگرداند.

موسی پاشایی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۴۹ دربارهٔ قاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در ستایش ‌کهف‌الادانی والاقاصی جناب حاجی آقاسی‌ گوید:

در مصرع کشته یا مجروح برگشتی سوی خویش و تبار وزن شعر رعایت نشده !

موسی پاشایی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۴۷ دربارهٔ قاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در ستایش ‌کهف‌الادانی والاقاصی جناب حاجی آقاسی‌ گوید:

مصرع کشته یا مجروح برگشتی سوی خویش و تبار با دیگر مصراع ها هم وزن نمیباشد و خواندن لیت را دچار مشکل میکند .

کمال داودوند در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۹:

6882

شقایق عسگری در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۲ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲۷:

دوستان فکر میکنم تمام کسانی که به این سایت پر محتوا سرمیزنن باید انسانهای شریف و فهمیده ای باشن. پس لطفا دوستان عزیزم بیاید این بحث سلیقه ایه موسیقی که در حاشیه بیشتر اشعار خواندم کنار بزاریم و بحثمون پیرامون محتوای شعر بزاریم. کجای این مساله که یک نفر با گوش دادن به ترانه فلان خواننده به اشعار حضرت مولانا گرایش پیدا کرده باعث تاسفه؟! بنظر من توی این دوران که فرهنگمون داره به یغما میره هرچیزی که باعث بشه جونهامون به گذشتشون برگردن باید غنیمت شمرد. پس دوستان موسیقی و درکل هنر سلیقه ایه همونطور که من با اشعار مولانا مست میشم شاید دوست من با شعر نیمایی سرمست بشه...
جسارت خواهر حقیرتون ببخشید.

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۷ دربارهٔ باباافضل کاشانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:

یاسین جان
همان گلِ خودروی درست تر است ، چون قافیه ی مصراع اول غزل با مصرع دوم همخوانی دارد.
گل خود رو با مصرع دوم همخوانی ندارد.
زنده باشی

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۰ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۱:

یاسین جان
امید که مسئولان محترم جواب درست تر بدهند، ولی گویا چنین است :
فاعلاتن فاعلاتن فاعلن
رمل مسدس محذوف
زنده باشی

اسفندیار در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۱۴ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۰:

گوباره به معنی رمه و گله و نیز رمه ی گاو و خر آمده
یله گوباره یعنی رمه ی رها و وحشی
یکی از دشوارترین و البته زیباترین قصاید حکیم است

یاسین در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۱:

سوالی که برایم پیش مده اینست چرا این شعر وزنش مشخص نشده اگر می شود مسئولان سایت بسیار خوب گنجور جواب این شخص حقیر را بدهند

۱
…
۳۱۶۸
۳۱۶۹
۳۱۷۰
۳۱۷۱
۳۱۷۲
…
۵۸۷۳