گنجور

حاشیه‌ها

امین در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۵۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۳۸ - به سخن آمدن طفل درمیان آتش و تحریض کردن خلق را در افتادن بآتش:

سلام.این خانم بسیار محترم که شعر ها رو خوانده،قبل از خواندن تمرین نکرده..خوب بود اما میتونست جالب تر بخوانه.به هر حال درود بر او

مانی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۴۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۲:

معنی این بیت چیست ؟
می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود
تا به گردون زیر و زارم روز و شب

عظیم ملکی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۱۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰:

با سلام شعر بسیار زیبای حافظ که با اجرای استاد شجریان زیبایی ان دو چندان شده است آلبوم دل مجنون استاد را حتما گوش دهید

مرتضی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۲۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:

در مصرع دوم از بیت پنجم، بایستی "زان" به "از آن" تغییر کند.

alireza۰fa در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۱۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۰:

پاسخ

علم ازلی علت عصیان بودن
نزد عقلا ز غایت جهل بود

حسین فرجی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۲:

برای برادر محمد رض حمزه که آخرش نفهمیدم سال تایپ نظرش رو اشتباهی نوشته یا ماهش رو چونکه الان که متن را مینگارم (برابر نه و پنجاه دقیقه قبل از ظهر نهم اسفند 1396) هنوز به تاریخ نگارش شما نرسیده ام؛ که ایکاش نظرتان را هم مینوشتین که بالاخره حافظ بر چه مسلک و دینی نظراتش استوار بوده .اگرچه وقتی به آن مرحله از طریقت میرسی همه این بازیهای دین و مذهب رنگ میبازد ولی بالاخره برای رساندن مقصود خودت به مردم دین باور می بایست از آن تمثیل بیاوری و داستان بسرایی.
با آرزوی توفیق روز افزون

کمال داودوند در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۵:

در این جا در مصرع آخر ذاهل به معنی فراموش کار معنی میدهد
جمع این رباعی از 6516

سروش در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۴۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۸:

من درنیافتم آقای افشار غزل حافظ را که در بخش نظرات آورده و توضیحی داده‌اند، ربطش به این غزل سعدی چیست! البته حدس میزنم میخواسته‌اند در صفحه همان غزل حافظ این نظر را بگذارند و اشتباه اینجا آمده است.
در ضمن فعل "هست" در جمله‌ "پایان غزل که سرنوشت سروده‌شدنش نیز هست" که در نظر پایانی آقای افشار آمده، باید "است" باشد به معنای "میباشد".
آقای سالار عقیلی بخشی از این غزل را که در آثارشان خوانده‌اند، در حقیقت بازخوانی و تقلیدی داشته‌اند از اجرای ردیف آوازی زنده‌یاد محمود کریمی.

گمنام-۱ در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۴:۱۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳:

بیگانه آشنا،
می گویند مرگ و زندگی دست خداست( که این کمترین باور ندارد)
اما شرکار در این گونه تصمیم ها عجولانه رفتار نفرمایید
زندگیتان دراز و روزگار به کام باد
تا آنشا الله بیش و بیشتر از زلال شعر فارسی سیراب شوید.

حمید رضا۴ در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۳:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۴۵:

در ادامه، جناب H.Ghanbarian،
حیلت رها کن عاشقا…
مولوی در این غزل نیز از افکار گول خورده در ذهن یا سر، و ویرانه یا قربانی کردن آن می گوید.
کمی از باورهای خود نوشتید. فروتنی و انساندوستی در گفتارتان کاملأ آشکار است.
اما یقینأ آگاهید که بسیاری ازهم باورانتان با ذهن هایی گول خورده و در راه آنچه عشق میخوانند در سراسر جهان چه بی رحمی هایی بر مردم روا داشته اند.
پس تعبیر اینکه ذهن فریب خورده چیست و عاشق کیست مهم است.
گرد از رخ نازنین به آزرم فشان ـ کانهم رخ خوب نازنینی بوده است
خیام در این بیت برای گرد خاک احترام قائل است و خواستار برخوردی آرام با این کوچکترین ذره ی قابل رؤیت در هستی است،
و انسان های مرده و مخاطب های زنده ای را که شکل و شمایل و رفتارشان را هرگز ندیده، زیبارو و نازنین می خواند.
تنها همین نگرش به طبیعت و انسان، برای عاشق بودن کافیست، اما “لازم”،
حال می توان به آفریننده ای برای همه ی اینها و فرستاده هایی از سوی او باور داشت و آنها را نیز دوست داشت.
اما پایبند بودن به این باور “لازم” نیست.
شاد باشید

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۳:۱۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۹:

 

یارب سببی سازکه یارم بسلامت

بازآید و برهاندم از بند ملامت

 

وقت که حضرت حافظ با این الفاظ محبت آمیز، بااین سوزوگداز وبااین لحن عاشقانه سخن می گوید به احتمال زیاد، مخاطب و روی سخن اوکسی جزشاه شجاع خوش صورت وخوش سیرت نیست. البته این حدس وگمان نگارنده ی این مطلب هست وچیزی جزبرداشت شخصی نیست. ضمن آنکه نه تنها این غزل،بلکه درتمامی غزلیات حافظ، مخاطب غزل هرکسی بوده باشد حافظ سعی می کند دربسترغزل، افکارواندیشه ها ویافته های خودرا پیرامون، خدا، چرایی وچیستی زندگانی و... بیان نمایدتاتوانسته باشد دست به آگاهی زده ومردم راازخواب جهالت ونادانی بیدارسازد. اوتوانمندی خاصی درمشاهده ی ریشه های نهان ساختارهای دینی،سیاسی و اجتماعی داشت. او این الگوهای فرهنگی راکه هزاران سال قدمت داشتند بخوبی می شناخت وبه  راحتی می توانست یافته های خودرا به مددنبوغ خارق العاده اش با فضاسازیهای عاشقانه به رشته ی تحریردرآورده وغزلهای جاودان وماندگارخلق کند. غزلهایی که سبب بیداری وآگاهی مردم شده وبستری ارزشمندفراهم می سازندکه مردم عادی نیزباالگوهای پنهان ساختارهای فرهنگی، مذهبی وحکومتی آشنایی پیداکنند. 

این غزل نیز همانندِ غزل:

"شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت" به احتمال زیاددرزمان فراق شاه شجاع ودردوره ای سروده شده که وی توسط شاه محمود ازشیراز به بیرون رانده شده بود. قطعاً حافظ دردوره ی غیبت او رنجها وملامتهای زیادی ازدشمنان وی که به حکومت رسیده بودند دیده وشنیده که اینچنین اندوهبار وغم انگیز سخن می گوید

سبب: وسیله

سببی‌ساز: وسیله‌ ای فراهم کن،شرایطی را رقم بزن

ملامت: سرزنش و شماتت

معنی بیت: خداوندا عنایتی کن شرایطی رقم بزن تایارومونس وهمدم من(شاه شجاع) ازاین سفر اجباری به سلامت بازگردد ومرا که دربندنکوهش وشماتت دشمنان گرفتارشده ام خلاص کند.

هرسرموی مرا باتوهزاران کاراست

ماکجائیم وملامتگربی کارکجاست

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

خاکِ رهِ آن یار سفرکرده بیارید

 

تاچشم جهان بین کنمش جای اقامت

 

 

معنی بیت: ازخاک راهِ آن محبوبِ سفرکرده بیارید سرمه ی چشمان خویش کنم تاشایدتوانسته باشم جهان پیرامونی راباچشمانی بنگرم که به گرد وغبار راه تو مزیّن شده است.

کحل الجواهری به من آرای نسیم صبح

زان خاکِ نیکبخت که شد رهگذار دوست

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

فریاد که از شش جهتم راه ببستند

 

آن خال وخط وزلف ورخ وعارض وقامت

 

 

فریاد: به دادم برسید به فریادم برسید.

"شش جهت" یعنی ازهرسو، شرق و غرب و شمال و جنوب و بالا و پایین .

"خط" موهای نرم ولطیفی که برگِرداگِردِ صورت وپشت لب روئیده وباعث جذابیّت وزیبایی بیشترمی گردد.فلسفه ی توجّه کردن به "خال" بحثِ مفصّلی درعالم عرفان است. شکل ظاهری "خال" شبیهِ یک "نقطه" است البته فقط شباهتِ ظاهری نیست بلکه درمعنا نیزهمانندِ "نقطه" هست وهمین شبیهِ نقطه بودن   ازلحاظ ظاهر و باطن است که آن رااینقدراسرارآمیز وجادویی کرده است! برای درک درست این نکته،" نقطه" را ازمنظر (خطّاطان) خوشنویسان نگاه می کنیم. درعرصه ی خوشنویسی همه چیزازنقطه آغازمی شود. نقطه معیار وسنجش ِ ضخامت وباریکی واندازه ی طول وعرض ِ حروفات وکلمات است. برای مثال الف ازکشیده شدنِ "نقطه"به سمتِ پائین به اندازه ی سه نقطه خَلق می شود.اندازه ی هرنقطه نیزمیزان پهنای نوکِ قلم ِ نویسنده است. و"ب" ازکشیده شدن یک نقطه درطول به اندازه پنج نقطه و"ب" کشیده یابزرگ، به اندازه ی  هفت الی یازده نقطه شکل می گیرد. تمام حروف وکلمات از"نقطه" زائیده می شود وبه عبارتی نقطه به مثابهِ نطفه هست. بنابراین نقطه مرکزوحدتِ وجودِ کلمات است وتمام کلمات ازآن تکثیرمی شودودرنهایت خط تولیدمی گردد. خداوند درنظرگاهِ عارفان همانند"نقطه" هست به این معناکه همه چیزازاوشکل گرفته وکثرت یافته است.
 "خط" در فرهنگِ عرفانی، مـَدار تمام کثـرات و تعیّنات است و "نقطه" وحدتِ کثـرات و مبـدأ کثـرت است. حالا نقطه ی "خال" نیز درزیبایی همین جایگاه رادارد وتداعی کننده ی نقطه ی وحدت است. 
یعنی زیباییِ رخسار ازنقطه ی "خال" تکثیرمی شود. اگرتوجّه داشته باشیم هنگامی که به رخسارکسی نگاه می کنیم اگردرصورتِ اوخالی وجود داشته باشد آن خال کانونِ توجّهِ ما واقع می گردد،گویی که خال، اجزاءِ پراکنده ی  زیبایی رابه یکدیگرپیوندمی زندوبه آنها وحدت می بخشد.

ناگفته نماندکه شاه شجاع وسلسله ی آل مظفر به داشتن زلف سیاه وبلند وبه ویژه داشتن خال وخط مشهوربودند. ازهمین درهرغزلی که حافظ به یاداوسروده معمولا به زلف وخال وخط اونیز بصورت برجسته پرداخته ومضامین نابی خلق کرده است. 

عارض: چهره، رخسار

معنی بیت: به دادم برسید که جادوی خال وخط وجاذبه ی سیما وشمایل وافسون زلف وقدوقامتِ معشوق ازهرسوراه گریزِ دل شیدای مرا بسته اند.

مَدارنقطه ی بینش زخال توست مرا
که قدر گوهریکدانه گوهری داند

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

امروز که در دست تواَم مرحمتی کن

فردا که شوم خاک چه سوداشک ندامت

 

 

اشک ندامت: اشک پشیمانی

معنی بیت: ای دوست، امروز که فرصت ناب زندگانی، آویزش صمیمانه ی دلهاوامکان مهرورزی برایمان میسّرهست فرصت راغنیمت بشمارو ازروی لطف وعنایت مرحمتی کن، فردا که هیچ تضمینی وجود ندارد من باشم یانباشم اگرچنانچه ناگه دارفانی را وداع گفتم توطبعاً پشیمان خواهی شد که چرا درفرصتی که داشتم محبّت نکردم، اشک پشیمانی چه فایده ای دارد؟!

که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست

که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست!؟

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

ای آنکه به تقریروبیان دم زنی ازعشق

 

ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

 

 

تقریر و بیان: گفتاربه زبان و بیان به قلم

خیر وسلامت: خداتورا خیردهد برو بسلامت

این بیت خطاب به کسانیست که بازبان وقلم ادّعای عاشقی می کنند درحالی که به آنچه که می گویند ومی نویسند عمل نمی کنند وتنها ادّعای عاشقی دارند. عشقبازی با زبان چرب ونوشتار وادّعا وهیاهو میسّرنمی شود.

بسیاری ازآدمیان فقط نقش عاشق ومعشوقی رابازی می کنند وازحقیقت عشقبازی بی خبرند. عشق حقیقی دریکدیگر ادغام شدن و مردن درخلوص عشق است درحقیقت آدمی وقتی عاشق می شود میمیرد وآدم تازه ای متولدمیگردد. عشق حقیقی برای کسانی رخ می نمایدکه ازمرگ هراسی نداشته باشندوهرلحظه آماده ی مردن بوده باشند برای همین است که تعدادعاشقان حقیقی بسیار کم هست چون اغلب مردم ازمرگ می هراسند ازطرفی هم نمی توانند ازفیض عشقبازی چشم پوشی کنند!

این گروه درمورد عشق پیوسته رویابافی می کنند وبه آن می اندیشند ولی شهامت وارد گودشدن راندارند چون ازمرگ بشدت می ترسند. بناگزیر سعی می کنندنقش عاشق ومعشوقی رابازی کنندتااندکی ازلذت عشق برخوردارگردند. حافظ دراین غزر زیبا ، به گوشه ای از سختیهاومشکلات عاشقی وبخشی ازحالات بیقراری وبی تابی اشاره کرده است.

اماعشق چیری نیست که آن رابا زبان وقلم بتوان توضیح داد عشق حسی ناب است که می بایست بااشتیاقی درونی وعظیم باتمام وجود تجربه شود. ازتجربه ی دیگران نمی توان مفهوم وچگونگی عشق ودرد ورنج ولذت آن را درک کردیابه کسی شرح داد.

معنی بیت: ای کسی که بازبان وبیان وقلم قصد داری عشق را شرح دهی عشق قابل بیان وتوضیح نیست باید درعمل عاشق باشی تاباچندوچون آن آشناگردی. ما باتوهیچ صحبتی نداریم انشااله که خیرببینی بروبسلامت.

باهیچ واژه وعبارتی نمی توان احساسات شیدایی رابرای کسی که عشق راتجربه نکرده توضیح داد. عشق ازفراسو می آیدومتعلق به عالم بالاست باابزارهای این جهان نمی توان آن راتوصیف نمود. 

قلم راآن زبان نبود که سرّ عشق گوید باز

وَرای حدِّ تقریراست شرح آرزومندی

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا

 

کاین طایفه ازکُشته ستانند غرامت

 

 

احبّا: حبیبان

غرامت: خون‌بها، تاوان.

معنی بیت: ای درویش( شایدخطاب به دل خود می فرماید:)

اگر ازحبیبان ومه جبیبان نامهربانی دیده و ضربه ای روحی خورده ای، ناله وفغان ودادخواهی مکن که هیچ نتیجه ای ندارد. این طایفه(نازنینان) نه تنها تاوان نمی پردازند بلکه ازآنجا که همیشه خودرا حق می دانند انتظار تاوان وخون بها نیز ازکُشته های خود دارند!

ای درویش ازآداب عاشقی دوراست اگر از شمشیر حبیبان نالیده باشی. باید بارغبت و رقص کنان به زیر شمشیرشان بروی وازاینکه کشته ی حبیب می شوی خشنودومسرورباشی.

زیرشمشیرغمش رقص کنان بایدرفت

کانکه شدکُشته ی اونیک سرانجام افتاد

 

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

درخرقه زن آتش که خَم ِابروی ساقی

 

بر می‌شکند گوشه ی محرابِ امامت

 

 

خم ابرو: انحنای ابرو، کمان ابرو.

محراب امامت: محل نمازگزاردن وجایگاه امام مسجد.

خرقه: لباس مخصوص صوفیان،خرقه نمادِ عبادت وپرهیزگاریست.

روی سخن باخرقه پوشانیست که به قصد پاداش گرفتن درآن دنیا، به زندگانی پشت کرده وتمام وقت به زُهدخشک وتقوا وپرهیزگاری مشغولند وازعشق بی نصیب افتاده اند.  نه تنها خرقه پوشانِ زاهد وعابد، بلکه اغلب پیروان فرقه ها کشیشان،خاخامها و.....  جاهلانه خدا را در حدّ خودشان دیده وچنین می پندارند که او ازتعریف هاو توصیفات چاپلوسانه، بسیارخرسند می شود! آنها باچرب زبانی روزانه چندین نوبت روبه زمین،بعضی ها به آسمان وبعضی دیکر روی به دیوار می ایستند و جملاتی اماده شده ازقبل را باحالتی رقّت انگیز تکرارمی کنند: خدایا توخیلی قدرتمندی! توتواناوچنان قادرهستی که هرچیزی را درکسری ازثانیه خلق می کنی! توبخشنده ترین بخشایشگری! گناهان ماراببخش به ماثروت وسلامتی دراین دنیا عطافرماو گوشه ای دنج درزیرسایه ی طوبا درآن دنیادرنظربگیر وبرایمان رزو کن ا!! 
حافظ برخلاف آنها براین باوراست که خداوند همه ی مارادر حدّ خودش می خواهد! اوبه تمام انسانها آزادی عطاکرده تاآزادانه بهترین نسخه ی خودشان رابسازند ونقش طبیعی خودرا به بهترین وجه ایفانمایند.خداوند هیچگاه در زندگی کسـی مداخله نمی کند زیرا او آفریده خود را دوست می دارد . خدا همگان  را آزاد گذاشـته تاحتّی با او مخالفت ورزند!

 

معنی بیت: ای صوفی، ای خرقه پوش، ازاین راهی که درپیش گرفته ای به جایی نخواهی رسید این خرقه را درآتش بیانداز که بیش ازاین نمی ارزد وسزاوارسوختن است وببین که چگونه جادوی جلوه وجاذبه ی انحنای ابروی ساقی، محرابِ مسجد راازرونق وشکوه انداخته وبه سایه فروبرده است! این تنهاگوشه ای اندک ازقدرت عظیم واعجازآمیز عشق است به عشق روی بیاور وبجای عبادت خشک وبی روح، بااوعشقبازی کن تاحقیقت برتو آشکارگردد به جای التماس کردن برای رفتن به بهشت، بهشت شدن راتمرین کن تابه هرجا که می روی بهشت رانیزباخودت به آنجاببری..... 
حافظ پندهایی به مخاطبین خود توصیه می کند که خودآنهاراآزموده ونتایج آن رابادل وجان درک کرده بود امّا واعظ مردم رابه پرهیزگاری دعوت می کند درحالی که خود آن راتجربه نکرده است! روشن است که وقتی چیزی را بگویی که خود تجربه نکرده ای، حقیقتی در دل آن نخواهد بودوتاثیری متضادخواهدداشت.

عاشق شوارنه روزی کارجهان سرآید

ناخوانده نقش مقصود ازکارگاه هستی

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم

 

بیدادلطیفان همه لطف است وکرامت

 

 

حاشا: هرگز،غیرممکن است

معنی بیت: غیرممکن است که من ازبی توجّهی ونامهربانی توگله و شکایتی برزبان بیاورم. ازنظرمن خوبرویان ونازنینان اگر ظلم وستم هم بکنند عین لطف وکرامت است وعنایت.

دلامنال زبیدادوجوریار،که یار

تورانصیب همین کرده است واین دادست

 

 

🌿━━━━━━━━━━🌿

 

کوته نکند بحثِ سر زلفِ تو حافظ

 

پیوسته شداین سلسله تاروزقیامت

 

 

کوته نکند: کوتاهی نکند، به پایان نبرد،رها نکند

این سلسله: این بحثِ زنجیره ای و مسلسل وار

معنی بیت:

حافظ در بحثِ پیرامون گیسوان بلندِ تو کوتاهی نخواهدکرد وهرگزاین بحث رابه پایان نخواهدبُرد زیرا زلف توبسیار بلنداست وطبیعیست که رشته ی این بحث نیزدرازو تاقیامت استمرارداشته باشد،

شرح شکن زلف خم اندرخم جانان

کوته نتوان کرد که این قصّه درازاست

 

https://rezasaghy.blogfa.com/

حمید رضا۴ در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۳:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۴۵:

درود جناب H.Ghanbarian عزیز،
فرمودید “ و این همه میسر نیست بجز آموختن از بزرگانی همچون مولانا”.
چرا، هست دوست گرامی. دانشمندان در زمینه علوم روانشناسی همه ی آن رفتارهای انسانی که ذکر کردید را شناسایی کرده و برای درمان و پیشگیری به راه حل های عملی دست یافته اند.
جهان، ابوعلی سینا را یکی از بزرگانِ علوم پزشکی می داند. اما آنچه امروز در این رشته انجام می شود قابل قیاس با دوران او نیست.
بزرگان ادب نیز در زمینه رفتار انسانی خدمات عمده ای, آن هم در غالب هنر انجام داده اند.
اما نادیده گرفتن یا نپذیرفتن و یا مبارزه کردن با دستاوردهای این دانشمندان، مضر و خطرناک برای جامعه انسانیست.
با سپاس

عباس پالاش در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۱۰ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۵۷:

کزان چشمه تو بردی هر چه است
هم وزن ایراد داره و هم معنا
منطقا با توجه به مصرع اول
ندارد چشمهٔ خورشید آبی
باید
کزان چشمه تو بردی هر چه آب‌ست
باشه

شیرازی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۰۸ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - قصیده:

مگر قصیده نباید حداقل بیست بیت باشد ؟

Zeno در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۰۱ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۸:

با عرض احترام:
این رباعی از آن عالیجناب مولانا جلال الدین محمد رومی میباشد؛ دیوان کبیر - رباعی 881
کلیات شمس تبریزی با شرح و تصحیح استاد بدیع الزمان فروزانفر.

خدیجه گنجی در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۲۹ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵:

سلام، لطفا برای نویشتن اشعار، از رسم الخط عصر حاضر و معیار که در مدارس تدریس می شود، استفاده کنید.
یعنی" ای دوست" بنویسید؛ نه، "ایدوست""
"به چه امّید" بنویسید؛ نه، "بچه امّید".
"توست" بنویسید؛ نه، "تست".
"بربوده است" بنویسید؛ نه، "بربودست"
...

فرهام در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۴ - شب دیدار رستم و تهمینه، پیمان ازدواج و سپردن مهره:

در تکمیل نظرات دوستان باید گفت که کاملا درست است که شش بیت که از بفرمود تا موبدی پر هنر شروع می شود توسط متشرعین بعد از فردوسی الحاق شده ولی قطعا شخص الحاق کننده به خوبی با طبع و سبک فردوسی اشنا بوده و ابیات را کاملا مشابه افزوده کما اینکه برخی از مصرع ها در بخش های دیگری از شاهنامه توسط خود حکیم اورده شده اند مانند سر بدسگالان تو کنده باد..
با توجه به اینکه در آغاز حکیم می فرمایند:چو یک بهره از تیره شبدرگذشت.... منطقی ست درچنان وقتی از شب فراخواندن موبد و خواستگاری کردن دختر از شاه توسط حکیم بزرگ ما سروده نشده باشد.
دو بیت زشبنم شد آن....... هم تمثیل بسیاری زیبای حکیم از بسته شدن نطفه سهراب هست که با حذف نابجای آن توسط متشرعین به بدنه داستان آسیب زده است.
نکته آخر اینکه حرف ربط و عربی بوده و بکار بردن آن با فتحه در شعر پارسی مرسوم نیست. بنابر این و دیگر که از تو مگر کردگار صحیح نیست و باید دو دیگر نوشته شود خصوصا که در ابیات بعد از آن سه دیگر هم به کار رفته است.

nabavar در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] » رباعی ۸۶:

soheil جان
شیخ به زهد و پاکدامنی تظاهر می کند ، نه زید،
از شیخ طرفداری مکن.
حسن جان .
بیت دوم که نوشتی نا موزون است . همان :
هر لحظه به دام دگری پابستی
درست است
زنده باشید

رها عباسیان در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۰۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:

در رابطه با بیت زیر:
این سکر بین هل عقل را وین نقل بین هل نقل را
کز بهر نان و بقل را چندین نشاید ماجرا
هل باید فعل امر از مصدر هلیدن به معنی بگذار، دست بردار باشد

نگار در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷:

مبارزه با مصادره کنندگان حافظ، دم شما گرم و باریکلا بابت لقب درخوری که انتخاب کردید. شدت توافق من با فرمایشات جناب عالی در کلمات نمیگنجد

۱
…
۳۳۱۸
۳۳۱۹
۳۳۲۰
۳۳۲۱
۳۳۲۲
…
۵۸۷۲