به شهد لفظ و معنی، رهنما گشتیم دوران را
برای شکّر خود، پرورش کردیم موران را
نپردازد به فکر دوربینان، طینت جاهل
نمی افتد به عینک احتیاجی، چشم کوران را
شناور را به طوفان بلا، تسلیم می باید
هجوم موج دربا، خسته سازد سینه زوران را
رَهِ مهر و وفا را بسته ای تا کی؟ سرت گردم
تسلّی کن به پیغام وصالی ناصبوران را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تأمل در معانی عمیق و ارتباطات انسانی پرداخته است. او با اشاره به پرورش زیرکان و دوراندیشان، به نادانی جاهلان و نیاز آنها به بصیرت انتقاد میکند. همچنین، با تمثیلی از طوفان و دریا، به مبارزه با سختیها و چالشها اشاره دارد و ضرورت پایداری در برابر زحمتها را بیان میکند. در پایان، شاعر از شخصی میخواهد ارتباطی دوباره و امیدبخش برقرار کند تا دلهای ناصبور را تسلی دهد.
هوش مصنوعی: ما با کلام شیرین و معناهای عمیق راهی را پیدا کردیم و در این مسیر، به مانند شکر، مورچهها را پرورش دادیم.
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که افراد نادان و بیخبر نمیتوانند به درک و حقیقتی که دیگران میبینند، دست پیدا کنند. آنها حتی با وجود ابزار و وسایل (مثل عینک) هم نمیتوانند بینایی و فهم لازم را پیدا کنند. بنابراین، برای افراد ناآگاه، فهم عمیق موضوعات دشوار و غیر ممکن است.
هوش مصنوعی: شناور باید در برابر طوفان بلا تسلیم شود و موج دریا را بپذیرد، زیرا این هجوم باعث خستگی دل کسانی میشود که در تلاشند.
هوش مصنوعی: راه عشق و وفاداری را بستهای، تا کی؟ ای کاش به من تسلی بدهی و خبری از وصال برسانی به مردانı که صبر ندارند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.