تا چند کنی به عالمم سرگردان
یارب که که گفت که ز ما سر گردان
گر زلف تواَم چو گو به چوگان بزند
چون گوی کنم در قدمت سر، گردان
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تا چند کنی به عالمم سرگردان
یارب که که گفت که ز ما سر گردان
گر زلف تواَم چو گو به چوگان بزند
چون گوی کنم در قدمت سر، گردان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به حالتی از سرگشتگی و حیرانی اشاره دارد و از خداوند می‌خواهد که او را از این وضعیت نجات دهد. او به زلف محبوبش تشبیه می‌کند و می‌گوید که مانند گوی در دستان محبوب، سرگردان و بی‌قرار است. به طور کلی، شعری است درباره عشق و آشفتگی ناشی از آن.
هوش مصنوعی: تا کی باید در این دنیا سرگردان باشم، خدایا؟ چه کسی گفت که من از شما بی‌خبر و سرگشته‌ام؟
هوش مصنوعی: اگر موهایت همچون گوی در بازی چوگان به چرخش درآید، من نیز سرم را در پیش پاهایت می‌چرخانم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یا دم بی غم مرا تو بی غم گردان
مقصود من خسته میسّر گردان
بنمای مرا روی، مکن، این خوش نیست
تو با من و من بی تو چنین سرگردان
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.