بشر حافی را - رحمة الله علیه - مریدی با وی گفت: چون نان به دست آورم نمی دانم که به کدام نان خورش خورم فرمود که نعمت عافیت را فرا یاد آر و آن را نان خورش خویش انگار.
چو نان خشک نهد پیش خویش ناداری
که روح را دهد از خوان فقر پرورشی
به نان خورش چو شود طبعش آن زمان مایل
چو ذکر عافیتش نیست هیچ نان خورشی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بشر حافی به مریدش میگوید که هنگام خوردن نان باید نعمت عافیت را به یاد آورد و آن را نان خورش اصلی خود بداند. او تأکید میکند که اگر انسان به یاد عافیت باشد، حتی نان خشک هم میتواند روح را سیراب کند. اما اگر تنها به دنبال تنوع در خوراک باشد و یاد نعمتهای دیگر نباشد، هیچ خوراکی نمیتواند آرامش روحش را تأمین کند.
هوش مصنوعی: حضرت بشر حافی - رحمة الله علیه - یک بار به مریدش گفت: وقتی که نان به دست میآوری، نمیدانی کدام خورشت را بخوری. او فرمود: نعمت سلامتی را به یاد داشته باش و آن را به عنوان خورشت خودت در نظر بگیر.
هوش مصنوعی: زمانی که فردی نادار و بیپول، نان خشکی را در مقابل خود میگذارد، روحاش پرورش مییابد و تغذیه میشود از آن خوان فقر و تنگدستی. این وضعیت میتواند به معنای رشد و تکامل روحی در شرایط سخت باشد.
هوش مصنوعی: زمانی که کسی به مزه نان و خورش علاقهمند میشود، در واقع به بهبود شرایط و عافیت خود میاندیشد، اما اگر صحبت از حال نیک و سلامت او نباشد، هیچ نوع نان و خورش هم او را جذب نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.