|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هر کس که بیند آن لعل خندان
انگشت حیرت گیرد به دندان
با سرو قدت لاف بلندی
از سر نهاده بالابلندان
راه غمت را با آن درازی
پیموده صد پی مشکین کمندان
جعد بنفشه در باغ بی تو
صاحبدلان را بند است و زندان
هرگز نباشد مه نیمه تو
گر خود به خوبی گردد دو چندان
درددل من دانی ولیکن
رحمی نداری بر دردمندان
جامی پسندد صد رنج با خود
جز رنج صحبت با خودپسندان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و خندهٔ لعل معشوق اشاره می‌کند و ویژگی‌های او را ستایش می‌کند. او با تمثیل‌های زیبا، از بلندی قد و چهرهٔ معشوق می‌گوید و به اضطراب و غم ناشی از فراق اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر از درد دل خود سخن می‌گوید و حسرتش را بر عدم رحمت معشوق نسبت به رنج‌هایش بیان می‌کند. در نهایت، جدایی و عدم درک معشوق را بر سختی‌های دیگر ترجیح میدهد و به تنهایی‌اش در جمع خودپسندها اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: هر کسی که آن گوهر زیبای خندان را ببیند، به خاطر شگفتی، انگشتش را به دندان می‌گزد.
هوش مصنوعی: با قامت بلند تو، کسانی که قد بلندی دارند، احساس حقارت می‌کنند.
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، مسیری طولانی را طی کردم که پر از پیچیدگی‌ها و دشواری‌ها بود.
هوش مصنوعی: در باغی که تو در آن نیستی، زیبایی و شگفتگی‌های دنیای طبیعی، قلب عاشقان را در بند کرده و آنان را در حسرت و مشکلات نگه داشته است.
هوش مصنوعی: هرگز نباید شک و تردیدی در مورد زیبایی و خوبی تو وجود داشته باشد، حتی اگر خودت هم به خوبی و زیبایی‌ات بیفزایی.
هوش مصنوعی: می‌دانی که من دردمندم، اما تو به حال دردمندان رحم نمی‌کنی.
هوش مصنوعی: جامعه‌ای که دردها و سختی‌ها را می‌پذیرد، بهتر از آن است که در کنار افرادی باشد که خود را از دیگران برتر می‌دانند و فقط به خودشان اهمیت می‌دهند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل می برد دل ای هوشمندان
آن عقد دندان آن لعل خندان
این با که گویم کآخر گرفتند
تسبیحم از کف زناربندان
رحمی که بلبل تا چند بیند
[...]
جان میدهد جان، آن لعل خندان
دل میبرد دل، آن عقد دندان
خوش آنکه گریم، چون ابرو بینم؛
آن غنچه لب را، زان گریه خندان
چون در برآرم، او را گذارم
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.