خواجه که ندیده چشم کس خوانش را
نشکسته به دندان طمع نانش را
دریوزه گری خواست ز وی مشتی آرد
کرد آرد به زخم مشت دندانش را
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خواجه که ندیده چشم کس خوانش را
نشکسته به دندان طمع نانش را
دریوزه گری خواست ز وی مشتی آرد
کرد آرد به زخم مشت دندانش را
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به بیان حال و وضع خواجه‌ای می‌پردازد که به رغم ندیدنش، به خواندنش اهمیت می‌دهد و طمع نانش را نمی‌شکند. در این میان، درویش به خواجه نزدیک می‌شود و از او می‌خواهد که لقمه‌ای نان به او بدهد. در پاسخ، خواجه آردی که با دندان خود به زخم آن روی آورده است، صدقه می‌دهد و نشان می‌دهد که با وجود ناداریش، می‌تواند کمک کند.
هوش مصنوعی: آقایی که هیچ‌کس او را ندیده و به خاطر طمع نان دیگران، با دندان به او آسیب نرسانده‌اند.
هوش مصنوعی: در اینجا فردی که نیازمند کمک است، از شخصی درخواست می‌کند تا به او مقدار کمی آرد بدهد. در این حال، او با مشت به چیزی ضربه می‌زند و دندانش آسیب می‌بیند. این وضعیت نشان‌دهنده‌ی دشواری و چالش‌هایی است که ممکن است در مسیر زندگی اتفاق بیفتد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.