|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یار دروغ وعده بیباک من کجاست
شادی رسان خاطر غمناک من کجاست
هستم ز عقل و دعوی ادراک او بجان
آشوب عقل و آفت ادراک من کجاست
چاکم فتاد در جگر از زخم تیغ هجر
تا آن رفوگر جگر چاک من کجاست
مردم ز عشق و خاک وجودم به باد رفت
کس پی نمی برد که کنون خاک من کجاست
آتش همین به خرمن پاکان زند غمش
آن شعله درخور خس و خاشاک من کجاست
زآسیب زهر هجر مرا جان به لب رسید
آن از دولب خزانه تریاک من کجاست
جامی شکار تیر اجل گشت و آن سوار
هرگز نگفت آهوی فتراک من کجاست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با حسرت و اندوه از فقدان یار و وعده‌های دروغین او سخن می‌گوید. او از عقل و قدرت درک خود به تنگ آمده و در جستجوی درمان درد و زخم‌های ناشی از جدایی است. عشق و وجود او به خاطر فراق به باد رفته و حالش نشان‌دهندهٔ آتش و غم درونی است. او در پی پیدا کردن مداوای این درد و تسکین جانش است، در حالی که به بی‌پناهی و در کمین مرگ خود معترف است. در انتها، شاعر از سرنوشت خود به عنوان شکار تیر اجل یاد می‌کند و بر اثر این سرنوشت، حسرت و اندوه بیشتری را تجربه می‌کند.
هوش مصنوعی: دوستی که به من وعده‌های دروغین می‌داد، کجا رفته؟ و خوشی‌ای که می‌توانست دل غمگینم را شاد کند، کجا است؟
هوش مصنوعی: من به خاطر عقل و ادعای فهمم در حال ناآرامی هستم، زیرا نمی‌دانم مشکل فهم و دانش من کجاست.
هوش مصنوعی: من از زخم دل ناشی از جدایی به شدت آسیب دیده‌ام و همچنان منتظرم تا کسی بیاید و جراحت‌های عمیق من را درمان کند.
هوش مصنوعی: مردم به خاطر عشق و وجودم از بین رفتند، اما کسی متوجه نیست که اکنون خاک من کجاست.
هوش مصنوعی: آتش دلخوشی‌های نیکوکاران را می‌سوزاند، اما غم من به اندازه‌ای کوچک و بی‌اهمیت است که حتی نمی‌تواند خس و خاشاک را بسوزاند.
هوش مصنوعی: از درد جدایی به نهایت رنج و سختی رسیدم. آن داروی شفای من که می‌تواند درد مرا تسکین دهد، کجاست؟
هوش مصنوعی: شخصی که به قصد شکار به جنگل رفته بود، به ناگهان به دام مرگ افتاد و هرگز نتوانست بگوید که آهو که به عنوان طعمه‌اش بود، کجاست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.