خوشا وقتی که از خود رسته باشیم
به وقت بیخودان پیوسته باشیم
ازان دامی که جز مردان نجستند
به همتهای ایشان جسته باشیم
کشیده رخت خود از کوی هستی
به کنج نیستی بنشسته باشیم
خلیل آسا به نیروی قناعت
بتان حرص را بشکسته باشیم
به بند عشق محکم کرده پیوند
همه پیوندها بگسسته باشیم
چو برناید امیدی از در خلق
در امید برخود بسته باشیم
به سرناید به سرعت جامی این راه
بیا تا بعد ازین آهسته باشیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به حالتی از رهایی و رستگاری اشاره دارد که در آن انسانها از تعلقات دنیوی آزاد شده و به شناخت عمیقتری از خود نائل میشوند. او به زندگی در عدم و ترک دنیا دعوت میکند و اهمیت قناعت و عشق را برجسته میسازد. در این مسیر، پیوند با عشق را بزرگتر از دیگر پیوندها دانسته و از امید به تقدیر نامناسب پرهیز میکند. غزل به آرامش و حرکت تدریجی به سمت خودآگاهی و فاصله گرفتن از نیازهای مادی تأکید دارد.
هوش مصنوعی: خوشا زمانی که از خودمان رها شده و با افرادی که در حال بیخودی هستند، یکجا باشیم.
هوش مصنوعی: به دلیل تلاش و همت مردان وارسته، ما نیز از دامی که فقط به دست آنها ایجاد شده، فرار کردهایم.
هوش مصنوعی: ما از دنیای وجود و زندگی فاصله گرفته و در گوشهای از عدم و نیستی نشستهایم.
هوش مصنوعی: با قدرت قناعت و بینیازی، باید به مانند خلیل، زنجیرهای حرص و طمع را بشکنیم.
هوش مصنوعی: به خاطر عشق، با تمام وجود به هم متصل شدهایم و هرگونه ارتباط دیگری را قطع کردهایم.
هوش مصنوعی: وقتی از مردم امیدی نداشته باشیم، باید به امید خودمان تکیه کنیم و به آن ادامه دهیم.
هوش مصنوعی: به سرعت بیایید و کارها را تمام کنید، تا بتوانیم بعداً آرامتر و با احتیاطتر پیش برویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.